Uzasadnienie
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. orzeczeniem nr [...] z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania R. K., utrzymała w mocy orzeczenie nr [...] wydane przez Terenową Wojskową Komisję Lekarską w B. z dnia [...] stwierdzające trwałą niezdolność do zawodowej służby wojskowej i kwalifikujące do trzeciej grupy inwalidzkiej z ogólnego stanu zdrowia. Powodem niezdolności do zawodowej służby wojskowej jest zakrzepowe zapalenie żył głębokich kończyny górnej prawej. W ocenie organu II instancji schorzenie ma charakter trwały i przewlekły i w warunkach służby wojskowej, biorąc pod uwagę jej specyfikę, może ulec zaostrzeniu.
W skardze na powyższą decyzję R. K. wnosi o ponowne rozpatrzenie jego sprawy dotyczącej przywrócenia do wykonywania dotychczasowego zawodu z pewnymi ograniczeniami. Wnosi aby ponownie był zbadany przez kilku niezależnych specjalistów.
Skarżący wskazuje, że zastanawiająca jest dla niego zdolność do pracy. W punkcie 1 ppkt b decyzji jest napisane, że jest trwale niezdolny do zawodowej służby wojskowej, a w pkt d jest napisane, że jest zdolny do pracy.
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Wskazano m.in., że komisje lekarskie nie mają podstaw do orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej z ograniczeniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Rejonowa Komisja Lekarska w orzeczeniu nr [...], w pkt 11 wyróżniła choroby powodujące niezdolność do zawodowej służby wojskowej oraz choroby współistniejące. Określono stopień zdolności do służby wojskowej, związek poszczególnych chorób lub ułomności ze służbą wojskową oraz określono inwalidztwo.
Orzeczenie to składa się zatem z kilku rozstrzygnięć.
Jak to trafnie stwierdziła Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w pouczeniu zawartym w orzeczeniu z dnia [...] nr [...], skarga do sądu administracyjnego przysługuje tylko w zakresie stopnia zdolności do służby wojskowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznał skargę tylko w tym zakresie. W pozostałym zakresie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2004 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skargę należało odrzucić.
Sąd podziela w tym zakresie poglądy zawarte w uchwale Sądu Najwyższego z 27.10.1999 r. sygn. III ZP9/99 (OSNAPiUS z 2000 r. Nr 5, poz. 167) stwierdzające, że sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie ze skargi żołnierza na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby (inwalidztwa) ze służbą wojskową.
Przechodząc do oceny w zakresie stopnia zdolności do służby wojskowej Sąd nie stwierdził, aby wskazana decyzja naruszała prawo.
Badanie lekarskie zostało przeprowadzone wszechstronnie, zresztą skarżący ich nie kwestionuje.
Aktem prawnym mającym zastosowanie w sprawie jest rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 10 czerwca 1992 r. w sprawie określenia zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 57, poz. 278 ze zm.). Schorzenie skarżącego zakwalifikowano do § 39 pkt 7, który brzmi: "Choroby naczyń krwionośnych znacznie upośledzające sprawność ustroju, w tym także po operacjach rekonstrukcyjnych bez wyraźnej poprawy".
Brak jest podstaw do kwestionowania stwierdzonego u skarżącego rozpoznania zapalenia żył głębokich kończyny górnej prawej do § 39 pkt 7. Skutkiem takiego rozpoznania jest kategoria "E" i "N". Tak też przyjęto w orzeczeniu organu I instancji.
Sąd w zasadzie nie ma uprawnień do kwestionowania rozpoznań lekarskich i tym samym podstawą uchylenia orzeczenia nie może być żądanie przeprowadzenia ponownych badań przez kilku niezależnych specjalistów, o co wnosi skarżący.
Sprawę niezdolności do pracy, ustalenia stopnia inwalidztwa normują inne przepisy, których kontrola należy do innych sądów
Uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) oddalenie skargi.