Uzasadnienie
M. M. złożył wniosek o udzielenie wsparcia finansowego w ramach programu "Rozwój P.P.H. [...], dzięki inwestycji polegającej na zakupieniu specjalistycznych maszyn".
W piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] Zarząd Województwa [...] jako Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 wskazała, że odstępuje od podpisania umowy o dofinansowanie ww. projektu. Uzasadniając swoją odmowę instytucja zarządzająca wskazała, że skarżący nie działa jako przedsiębiorca niezależny, gdyż jest powiązany osobiście i kapitałowo ze swoimi rodzicami, i jako jednoosobowy przedsiębiorca uczestniczy w stosunkach prawnych ze spółkami, których jest wspólnikiem. W konsekwencji przyjęto, że do ustalenia statusu mikroprzedsiębiorcy należy brać pod uwagę parametry nie tylko związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez skarżącego jako indywidualnego przedsiębiorcę, ale także parametry dotyczące spółek, których jest wspólnikiem. Uwzględniając te okoliczności stwierdzono, że skarżący nie jest mikroprzedsiębiorcą, a ponieważ program wsparcia finansowego adresowany jest do mikroprzedsiębiorców, nie może on z tego wsparcia skorzystać.
Pismem z dnia 5 listopada 2013 r. M. M. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na powyższą odmowę Zarządu Województwa [...] udzielania skarżącemu wsparcia finansowego w ramach programu "Rozwój P.P.H. [...], dzięki inwestycji polegającej na zakupieniu specjalistycznych maszyn" z jednoczesnym wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że nie został on pouczony o prawie wniesienia skargi do Sądu, o którym dowiedział się dopiero na spotkaniu ze swoim pełnomocnikiem. W skardze podkreślono, że Instytucja Zarządzająca w żaden sposób nie udowodniła swych twierdzeń, że skarżący nie jest mikroprzedsiębiorcą i w odczuciu skarżącego samo formułowanie twierdzeń nie powinno wywoływać jakichkolwiek skutków prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Dodatkowo, jak wynika z art. 3 § 3 p.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Regulację taką stanowi przepis art. 30 c ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), powoływany dalej jako u.z.p.p.r., zgodnie z którym po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Tak więc ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poddała kognicji sądu administracyjnego negatywne oceny projektów, pod warunkiem wyczerpania środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej. Z treści art. 30c ust. 1 tej ustawy wynika, że skargę do sądu administracyjnego można wnieść wówczas, gdy dokonano co najmniej dwukrotnej negatywnej oceny projektu, przy czym ta druga ocena określona została przez ustawodawcę jako "negatywny wynik procedury odwoławczej". Stąd beneficjent, który otrzymał negatywną ocenę projektu obowiązany jest wykorzystać przewidziane w danej procedurze środki odwoławcze, aby następnie możliwe było skuteczne wniesienie skargi do sądu administracyjnego.
Dla ustalenia dopuszczalności skargi na negatywną ocenę projektu niezbędnym elementem jest więc ustalenie, czy ocena ta została dokonana, w przypadku tego sytemu realizacji programu operacyjnego, dwukrotnie. Należałoby zatem zbadać, czy pozostawienie protestu bez rozpatrzenia jest rozstrzygnięciem tożsamym z negatywnym wynikiem procedury odwoławczej, o którym mowa w art. 30c ust. 1 ustawy o zasadach polityki rozwoju. Badanie kognicji sądu wyprzedza zaś takie kwestie, jak badanie terminowości wniesienia skargi, dlatego też przed ustaleniem, czy skargę wniesiono w terminie, Wojewódzki Sąd Administracyjny zobligowany był do oceny dopuszczalności skargi (por. postanowienie NSA z dnia 18 listopada 2010r., sygn. akt II GSK 1278/10 pub. www.nsa.orzeczenia.gov.pl)
W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga, iż wprawdzie ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju reguluje postępowanie sądowoadministracyjne w sposób pod wieloma względami odmienny od przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, to w wielu przypadkach wymaga odpowiedniego stosowania przepisów tej ustawy, co oznacza, że niektóre z nich stosowane są wprost, inne ulegają modyfikacji, a jeszcze inne w ogóle nie mogą być stosowane. Istotne jest jednak, iż przepisy tej ustawy nie wyłączają stosowania przepisu art. 58 p.p.s.a., co wynika wprost z art. 30 e u.z.p.p.r. Stanowi on, iż w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 p.p.s.a.
Z kolei przepis art. 58 p.p.s.a. reguluje przypadki, w których sąd administracyjny obowiązany jest do odrzucenia skargi. I czyni to m.in., jeżeli skargę wniesiono po upływie terminu do jej wniesienia, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi oraz gdy z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
W ocenie sądu, w niniejszej sprawie mamy do czynienia właśnie z niedopuszczalnością wniesienia skargi, gdyż strona skarżąca nie wyczerpała trybu określonego w art. 30 b ust. 1 u.z.p.p.r., z którego wynika, iż w przypadku negatywnej oceny projektu wnioskodawca, po otrzymaniu informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3 u.z.p.p.r., może wnieść środki odwoławcze przewidziane w systemie realizacji programu operacyjnego, w terminie, trybie i na warunkach tam określonych. W takim przypadku w pisemnej informacji, o której mowa w art. 30a ust. 3 ustawy, właściwa instytucja zamieszcza uzasadnienie wyników oceny projektu oraz pouczenie o możliwości wniesienia środka odwoławczego, wraz ze wskazaniem terminu przysługującego na jego wniesienie, sposobie wniesienia oraz właściwej instytucji, do której środek ten należy wnieść. System realizacji programu operacyjnego musi uwzględniać co najmniej jeden środek odwoławczy przysługujący wnioskodawcy w trakcie ubiegania się o dofinansowanie (ust. 2).
I - co wymaga podkreślenia, stosownie do art. 30 c ust. 1 u.z.p.p.r., po wyczerpaniu środków odwoławczych przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego i po otrzymaniu informacji o negatywnym wyniku procedury odwoławczej przewidzianej w systemie realizacji programu operacyjnego, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Tak więc skarga do sądu administracyjnego przysługuje na negatywną informację o ocenie wniosku o dofinansowanie dokonaną dwukrotnie.
Skoro tak, to wniesienie przez M. M. skargi na pierwsze pismo Instytucji Zarządzającej z dnia [...] lipca 2013 r., informujące o wynikach oceny merytorycznej wniosku jest niedopuszczalne w świetle przywołanych norm prawnych.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić trzeba, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i z mocy regulacji przepisu art. 30c ust. 1 w zw. z art. 30e u.z.p.p.r. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy p.p.s.a.