Uzasadnienie
A. S. pismem z dnia 7 grudnia 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargi na "decyzję administracyjną organu II instancji [...] z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] i na postanowienie nr [...] z dnia [...].08.2000 i opartą na tym postanowieniu Inwentaryzację Obiektu budowlanego (Budynku Gospodarczego z 2001 r.". Powyższe skargi zostały rozdzielone, a sprawa ze skargi na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta [...] została zarejestrowana pod sygn. II SA/Bd 16/16.
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowieniem organ, na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 83 ust. 1 i art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 200 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), art. 56 ust. 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 38, poz. 229 ze zm.), nakazał H. G. wykonanie i przedłożenie w terminie do [...] grudnia 2001r. wskazanych dokumentów
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga dotyczy aktu (postanowienia) nieobjętego zakresem właściwości sądów administracyjnych, zatem podlegała odrzuceniu.
Kontrola legalności sprawowana jest przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2014 r., poz. 1647) i art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.").
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na te postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty.
Przedmiot skargi w niniejszej sprawie stanowi postanowienie incydentalne powiatowego inspektora nadzoru budowlanego z [...] sierpnia 2001r. wydane w ramach postępowania naprawczego w sprawie dotyczącej samowolnie zrealizowanego budynku gospodarczego, jego rozbudowy oraz zmiany sposobu użytkowania na funkcję mieszkalną (w latach 1955-1971) na podstawie art. 83 ust. 1 w zw. z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 24 października 1974r. Na postanowienie to nie służyło zażalenie. Zgodnie z art. 142 Kodeksu postępowania administracyjnego, postanowienie na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie.
Z treści skarżonego postanowienia wynika, że wydane ono zostało w postępowaniu wznowionym w sprawie dotyczącej zarówno robót budowlanych jak i zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalny, przy czym organ stosował przepisy uprzednio obowiązującej ustawy tj. art. 37 i art.
56. Zakończenie postępowania administracyjnego nastąpiło stosowną decyzją, w odwołaniu od której strona mogła kwestionować również ewentualne wady powyższego postanowienia. Z kolei ostateczna decyzja organu administracji drugiej instancji podlegała skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Należy nadmienić, że skarżący wniósł do tutejszego Sądu skargę na ostateczną decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2015r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia samowolnie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem związanych ze zmiana sposobu użytkowania spornego budynku przy ul. [...] w [...] (sygn. akt II SA/Bd 17/16)
W konsekwencji przedstawionych rozważań należy stwierdzić, że na zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie, niekończące postępowania i nierozstrzygające sprawy co do istoty, nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.