Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] Burmistrz S. K. odmówił skarżącej H. S. przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym babcią B. S. z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej powoływana jako "ustawa o świadczeniach rodzinnych" lub w skrócie "uśr").
W następstwie rozpatrzenia odwołania skarżącej od powyższej decyzji, w którym skarżąca zakwestionowała zasadność odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia w oparciu o przesłankę z art. 17 ust. 1b uśr, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (SKO) w B. decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzji organu I instancji, powołując jako podstawę odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia przepis art. 17 ust. 1a w zw. z art. 17 ust. 1 uśr. SKO stwierdziło, że brak jest w sprawie okoliczności, które pozwoliłyby zaktualizować obowiązek alimentacyjny odwołującej względem babci przed obowiązkiem alimentacyjnym dzieci, które to w pierwszej kolejności zobowiązane są do sprawowania opieki nad swoją matką. Podniosło, że wskazane w wywiadzie środowiskowym okoliczności takie jak wykonywanie pracy zawodowej, czy emerytura, stanowią przeszkody prawnie obojętne względem nałożonych przez ustawodawcę obowiązków w stosunku do osób najbliższych, podkreślając przy tym, że tylko legitymowanie się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności powodowałoby zwolnienie z obowiązku opieki osób zobowiązanych do alimentacji w pierwszej kolejności i możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobom innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu w stosunku do osoby wymagającej opieki.
Wskazując, iż w sprawie nie wykazano, aby dzieci B. S. posiadały orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, SKO stwierdziło, że w tych okolicznościach wnuczce nie przysługuje prawo do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Jednocześnie SKO podzieliło wyrażone w odwołaniu stanowisko, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki nie wpływa negatywnie na prawo jej opiekuna do świadczenia pielęgnacyjnego.
Na powyższą decyzję SKO skarżąca, za pośrednictwem pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się uchylenia tej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca zarzuciła:
- l. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 1a uśr na skutek ich błędnej wykładni, polegającej na:
- a) zaniechaniu dokonania przez organ wykładani celowościowej art. 17 ust. 1 pkt 4 oraz art. 17 ust. 1a uśr, co spowodowało pominięcie celów ustawy o świadczeniach rodzinnych i ograniczenie się do wykładni językowej, podczas gdy obowiązkiem organu było dokonanie rozszerzającej, prokonstytucyjnej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych,
- b) uznaniu, że sam fakt sprawowania przez skarżącą opieki nad niezdolną do samodzielnej egzystencji babcią nie jest wystarczający do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, gdyż niepełnosprawna B. S. ma dzieci, na których w pierwszej kolejności spoczywa obowiązek opieki nad B. S.;
- c) uznaniu, że potencjalny obowiązek alimentacyjny dzieci względem wymagającej opieki matki bez względu na szczególne okoliczności zawsze wyprzedza obowiązek alimentacyjny wnuka, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego wniosku, iż w sytuacji skarżącej nie zaktualizował się wynikający z przepisów ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej powoływanej jako "kro") obowiązek alimentacyjny względem babci, co zadecydowało o braku prawa skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego,
- d) błędnym uznaniu, że brak orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności dzieci B. S. oraz to, iż obowiązek alimentacyjny dzieci wyprzedza obowiązek alimentacyjny wnuczki, ma decydujące znaczenie dla negatywnej oceny wniosku o przyznanie Skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego;
Il. naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 77 § 1 i art. 7 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej powoływanej jako "kpa") poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności odnoszących się do zakresu faktycznej opieki sprawowanej przez skarżącą i realnych możliwości sprawowania przez dzieci B. S. opieki nad niezdolną do samodzielnej egzystencji matką w zakresie wymaganym stanem zdrowia B. S., co skutkowało błędnym uznaniem, że kryterium stopnia pokrewieństwa wyznaczające kolejność zobowiązania do świadczeń alimentacyjnych stanowi przeszkodę w nabyciu przez skarżącą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i ostatecznie skutkowało załatwieniem sprawy w sposób sprzeczny ze słusznym interesem skarżącej,
- 2. art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie przez organ Il instancji pełnomocnika skarżącej o zebraniu materiału dowodowego i zakończeniu postępowania oraz uniemożliwienie skarżącej i jej pełnomocnikowi wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji, co uniemożliwiło stronie czynny udział w postępowaniu,
- 3. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji i odmówienie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niezdolną do samodzielnej egzystencji babcią, mimo że skarżąca spełnia przesłanki do przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że powinno zostać przyznane jej wnioskowane świadczenie, gdyż opiekuje się ona swoją niezdolną do samodzielnej egzystencji babcią i z tego powodu nie podejmuje zatrudnienia, natomiast dzieci B. S. pomimo, iż nie zostały uznane za osoby niepełnosprawne w stopniu znacznym nie mogą podjąć się opieki nad matką, gdyż nie pozwalają im na to osobiste lub zawodowe zobowiązania, co organy powinny były zbadać w sprawie, a czego zaniechały. Zdaniem skarżącej, wskazane okoliczności dotyczące kwestii wykonywania opieki nad B. S. uzasadniały, aby w sprawie odstąpić od wykładni literalnej przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych i kierując się wykładnią celowościową i prokonstytucyjną ustawy o świadczeniach rodzinnych uznać prawo skarżącej do wnioskowanego świadczenia.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i podnosząc, odnośnie zarzutu naruszania art. 10 § 1 kpa, że w postępowaniu odwoławczym nie zostały zgromadzone żadne nowe dowody, a rozstrzygnięcie opierało się na dowodach wcześniej znanych stronie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Istota sporu w sprawie, w następstwie decyzji SKO, sprowadza się wyłącznie do oceny czy dopuszczalna była w świetle przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych odmowa przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnej na podstawie art. 17 ust. 1a w zw. z art. 17 ust. 1 uśr. Odnośnie natomiast wskazanej przez organ I instancji dodatkowej przesłanki odmowy przyznania wnioskowanego świadczenia, opartej o treść art. 17 ust. 1b uśr, SKO wskazało – zgodnie ze stanowiskiem skarżącej wyrażonym w odwołaniu - na brak podstaw do jej zastosowania w sprawie, które to stanowisko Sąd w całości podziela, mając na względzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13, uznający art. 17 ust. 1b w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.
Przechodząc więc do głównej osi sporu, a więc możliwości przyznania skarżącej, jako wnuczce B. S. sprawującej nad nią faktyczną opiekę, świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba wymagająca opieki ma osoby spokrewnione z nią w pierwszym stopniu, tj. siedmioro dzieci, które nie są małoletnie i nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a zatem w sytuacji gdy nie zostały spełnione warunki określone w art. 17 ust. 1a uśr, wskazać należy w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 17 ust. 1 uśr, świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.
Jednocześnie w myśl art. 17 ust. 1a uśr osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności;
- 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Ze wskazanych unormowań wynika, że okoliczność faktycznego sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz rezygnacja lub niepodejmowanie z tego powodu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej to warunki konieczne do przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, ale nie jedyne. Prawo to bowiem może przysługiwać tylko osobie, na której ciąży względem osoby wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny, który stosowanie do art. 128 kro obciąża - krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo, ale też w świetle przepisów art. 23 i art. 27 kro w zw. z art. 60 i 130 kro - małżonków. Przepisy kro ustalają przy tym następującą kolejność zobowiązanych: małżonkowie, zstępni przed wstępnymi, wstępni przed rodzeństwem, przy czym bliżsi stopniem wyprzedają dalszych stopniem.
Jednocześnie określają one, że obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności, albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi, lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami (art. 132 kro). W świetle art. 129 § 1 kro obowiązek alimentacyjny zstępnych kształtuje się w ten sposób, że obciąża on zstępnych bliższych stopniem przed dalszymi zstępnymi. Obowiązek alimentacyjny dzieci osoby wymagającej opieki (jako zstępnych bliższych stopniem) wyprzedza więc obowiązku alimentacyjny wnuków tej osoby (jako zstępnych dalszych stopniem).
Z rozwiązaniem tym koresponduje regulacja określona w art. 17 ust. 1a uśr, z której wynika prawo do świadczenia pielęgnacyjnego w pierwszej kolejności dla osoby spokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, a dopiero w następnej kolejności dla osoby obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym, innej niż spokrewniona w pierwszym stopniu. Matka i dzieci są osobami obciążonymi obowiązkiem alimentacyjnym, które są spokrewnione w pierwszym stopniu (dzieli je jedno urodzenie). Pomiędzy babcią a wnuk sami są zawsze dwa urodzenie, a zatem osoby te są krewnymi drugiego stopnia.
Tym samym stwierdzić należy, iż zarówno na tle przepisów kro, jak i uśr, obowiązek alimentacyjny dzieci względem matki, wyprzedza obowiązek alimentacyjny wnuków względem babci. Nie budzi też wątpliwości, że obowiązek alimentacyjny obciążonego w dalszej kolejności aktualizuje się dopiero w sytuacji niemożności wypełnienia obowiązku alimentacyjnego przez zobowiązanego do alimentacji w pierwszej kolejności. Przy czym dla potrzeb ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca wprost i enumeratywnie wyszczególnił przypadki, kiedy taka sytuacja zachodzi. Stanowi o tym przepis art. 17 ust. 1a uśr, wskazując jednoznacznie, że osobom na których ciąży obowiązek alimentacyjny innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są kumulatywnie przesłanki wymienione w pkt 1-3, w tym i przesłanka określona w pkt 2, w postaci braku innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, chyba że są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Dalszym krewnym (w okolicznościach sprawy - obciążonej obowiązkiem alimentacyjnym wnuczce osoby wymagającej opieki) przysługuje więc prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, tylko w sytuacji zaistnienia ww. okoliczności z art. 17 ust. 1a uśr. W sprawie nie budziło sporu (i zostało wprost przyznane w skardze), że osoba wymagająca opieki ma osoby spokrewnione w pierwszym stopniu - siedmioro dzieci, które nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (jak też nie są małoletnie). Oznacza to, że w sprawie nie zaistniały okoliczności wyszczególnione w art. 17 ust. 1a uśr, a tym samym, że skarżąca nie jest osobą objętą zakresem zastosowania art. 17 ust. 1a uśr, co w istocie wyklucza jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.
W sytuacji bowiem, gdy osoba wymagająca opieki ma osobę spokrewnioną z nią w pierwszym stopniu, tj. w sprawie dzieci, które nie legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to z kręgu osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego wykluczony jest krewny obciążony obowiązkiem alimentacyjnym inny niż spokrewniony w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki. Wynika to wprost z przepisów art. 17 ust. 1a w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr. Zobowiązany do alimentacji w dalszej kolejności może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, dopiero bowiem wtedy, gdy zobowiązany do alimentacji w pierwszej kolejności nie jest w stanie z uwagi na swój stan zdrowia, takiej pomocy świadczyć (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 3804/18 - dostępny na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query).
Kryterium, które ustawodawca wskazał bezpośrednio w art. 17 ust. 1a uśr pkt 1 uśr, jako świadczące o braku możliwości sprawowania opieki przez dzieci osoby wymagającej opieki, jest jak podkreślono powyżej - orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ocena więc czy zobowiązane do alimentacji w pierwszej kolejności dzieci osoby wymagającej opieki nie są w stanie wypełnić we właściwy sposób obowiązku alimentacyjnego z uwagi na stan zdrowia, powinna być zgodnie z wolą ustawodawcy, wyrażoną wprost w art. 17 ust. 1a pkt 1 uśr, rozstrzygana orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Orzeczenie to stanowi obiektywne kryterium oceny stanu zdrowia, które jest wydawane przez wyspecjalizowany w tym zakresie podmiot, posiadający wiadomości specjalne z zakresu medycyny, których to wiadomości niezbędnych do dokonania prawidłowej oceny czy stan zdrowia danej osoby zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia sprawowanie opieki, nie posiadają ani organy, ani sądy.
Rygoryzm tego przepisu, którego brzmienie jest jednoznaczne w swej treści, odpowiada celom ustawy. W związku z powyższym przyjąć należy, że ograniczenie ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr inne niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą niepełnosprawną, której dzieci żyją - do sytuacji, w której dzieci osoby niepełnosprawnej legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, stanowi wyjątek, którego nie należy poddawać rozszerzającej wykładni.
W tej sytuacji uznać należy, że organ odwoławczy prawidłowo orzekł, że w sprawie nie zostały spełnione warunki wymienione w art. 17 ust. 1a w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr, co uniemożliwiło przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia. Skoro z akt sprawy wynika, że osoba wymagająca opieki ma siedmioro dzieci, które wykonują pracę zawodową lub są na emeryturze i skoro sama skarżąca przyznała, że żadne z tych dzieci nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to tym samym nie zaszły okoliczności, które pozwoliłby zaktualizować obowiązek alimentacyjny skarżącej względem jej babci przed obowiązkiem alimentacyjnym dzieci osoby wymagającej opieki, a tym samym prawo skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego. Przesłanki do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego mogłyby zaś być rozpatrywane dopiero wtedy, gdyby dzieci niepełnosprawnej B. S. nie były w stanie z przyczyn obiektywnych zadośćuczynić obowiązkowi alimentacyjnemu.
Przy czym, jak już wyjaśniono powyżej, zgodnie z wolą ustawodawcy, rolą organu w zakresie badania stanu zdrowia oraz możliwości sprawowania opieki przez dzieci osoby niepełnosprawnej jest w kontekście art. 17 ust. 1a pkt 1 uśr weryfikacja tego, czy legitymują się one stosownym orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności. Brak więc posiadania takiego orzeczenia oznacza, że SKO prawidłowo orzekło, że skarżącej nie może zostać przyznane wnioskowane świadczenie.
Zdaniem Sądu w sprawie nie było podstaw do odstąpienia od wykładni literalnej art. 17 ust. 1a uśr. Przede wszystkim co podkreślono powyżej ani sąd, ani organy nie posiadają fachowej wiedzy medycznej do przeprowadzenia oceny czy dzieci osoby wymagającej opieki z przyczyn obiektywnych dotyczących stanu zdrowia i sprawności mogą sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym. Obiektywne kryterium oceny stanu zdrowia, które ustawodawca wskazał, jako świadczące o braku możliwości sprawowania opieki przez dzieci osoby niepełnosprawnej jest orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności, wydawane przez wyspecjalizowany w tym zakresie podmiot, posiadający wiadomości specjalne z zakresu medycyny.
Natomiast jakakolwiek subiektywna ocena czy to osoby zainteresowanej świadczeniem lub samego podopiecznego, czy też orzekającego organu lub sądu, nie może zastąpić obiektywnego kryterium oceny stanu zdrowia, wskazanego przez ustawodawcę. Jednocześnie podkreślić należy, że wbrew twierdzeniom skarżącej, praca zawodowa dzieci B. S., ich osobiste zobowiązania czy okoliczności przebywania na emeryturze nie stanowią relewantnych prawnie przeszkód dla obiektywnej możliwości wypełnienia przez nich obowiązku alimentacyjnego i świadczenia pomocy niepełnosprawnej matce, dlatego też nie było potrzeby w sprawie ustalania i wyjaśnienia tych okoliczności, jako nieistotnych z punktu widzenia zakresu zastosowania art. 17 ust. 1a uśr, co oznacza, że zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Na marginesie zauważyć należy, że realizacja obowiązku alimentacyjnego może przybrać formę świadczeń osobistych, sprawowania opieki, ale może też mieć wymiar finansowy - sfinansowania osoby, która w miejsce dzieci (i w ramach ich obowiązku alimentacyjnego) będzie sprawować opiekę nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką lub też będzie pomagała dzieciom w sprawowaniu opieki nad niepełnosprawną matką.
Jak wynika zaś z akt sprawy, B. S. ma, aż siedmioro dzieci, które albo zarobkują, albo otrzymują emeryturę, co stwarza potencjalnie możliwość zorganizowania za odpłatnością (rozłożoną pomiędzy liczne dzieci) także częściowej pomocy osoby trzeciej.
Na wynik sprawy nie mógł też wpłynąć zarzut skargi naruszenia przez SKO art. 10 § 1 kpa, gdyż zarzut oparty o tę podstawę prawną może odnieść skutek tylko wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie istotnych w sprawie konkretnych czynności procesowych, co w sprawie nie miało miejsca.
W związku z powyższym, wobec niespełnienia w sprawie warunków określonych w art. 17 ust. 1a w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 4 uśr i nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionej w sprawie skargi, Sąd działając na podstawie art. 151 ppsa orzekł o jej oddaleniu.
Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.