Uzasadnienie
Burmistrz K. decyzją z... 2014 r.... na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 12 czerwca 2012 r. poz. 647 z zm.) i art. 104 Kpa po rozpatrzeniu wniosku M. i M. K. o wydanie warunków zabudowy dotyczących budowy budynku letniskowego na działce nr... w K., obręb K., gm. K., odmówił ustalenia warunków, albowiem decyzja taka byłaby niezgodna z przepisami odrębnymi - z art. 13 ust. 1 i 30 ust. 1 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych oraz Regulaminem Rodzinnego Ogrodu Działkowego, które nie pozwalają na lokalizację budynków letniskowych na terenie objętym wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.
Odwołanie od decyzji złożyli M. i M. K., zarzucając naruszenie:
- 1. przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 Kpa - poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, brak odniesienia się do ich argumentów z wniosku w kwestii pojęcia altany i stosowania ustawy Prawo budowlane, a także ograniczenie się przez organ do zacytowania niektórych przepisów i jednozdaniowej konkluzji bez wyjaśnienia zasadności decyzji;
- 2. art. 65 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - poprzez błędne przyjęcie, że wskazana tam przesłanka nie została spełniona;
- 3. art. 13 ust. 1 ustawy o rodzinnych ogrodach - poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że na terenach rodzinnych ogrodów działkowych można jedynie wybudować altanę do wskazanej w ustawie Prawo budowlane powierzchni.
SKO w B. decyzją z... 2015 r. (...) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1914 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 z zm.), art. 61 ust 1 pkt 5 ww. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. i art. 2 pkt 7 i art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 40), utrzymał w mocy ww. decyzję z... 2014 r. wskazując, że w świetle przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych i wydanego na jej podstawie regulaminu będących przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej.
Pełnomocnik wnioskodawców składając skargę, wnosząc o uchylenie decyzji SKO i zasądzenie kosztów postępowania zarzucił naruszenie przepisów:
- 1. postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 Kpa, poprzez brak wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego polegającego na pominięciu odniesienia się do argumentów z odwołania, w szczególności w kwestii pojęcia altany i stosowania do domku letniskowego ustawy Prawo budowlane, co doprowadziło do błędnych ustaleń, iż na terenie ogrodów działkowych nie można wybudować innego obiektu niż altana. Ponadto organ naruszył art. 8 Kpa, gdyż w uzasadnieniu decyzji wskazał, że i tak skarżący nie otrzymają pozwolenia na budowę, chociaż nie jest to przedmiotem postępowania, przez co naruszył podstawową zasadę prawa administracyjnego tj. działania w sposób budzący zaufanie do uczestników postępowania, ponieważ odniósł się do kwestii otrzymania pozwolenia na budowę, które byłoby rozstrzygane dopiero w przyszłości w ramach odrębnego postępowania administracyjnego.
- 2. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 65 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez błędną wykładnię, że wskazana tam przesłanka nie została spełniona i przyjęcie, że Regulamin ROD może być traktowany jako przepis odrębny.
- 3. oraz art. 13 ust. 1 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że na terenach rodzinnych ogrodów działkowych można wybudować jedynie altanę do wskazanej w Prawie budowlanym powierzchni.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją decyzję i argumenty zwarte w jej uzasadnieniu wyjaśniając, że kwestia uzyskania przez inwestorów pozwolenia na budowę nie miała wpływu na rozpatrzenie odwołania i została jedynie poruszona w uzasadnieniu decyzji, nie stanowiąc rozstrzygnięcia w tym zakresie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami, a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części, następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do przepisu art. 134 § 1 oraz art. 133 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z akt sprawy natomiast wynika, że skarżący M. i M. K.... 2014 r. wystąpili do Burmistrza K. o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku letniskowego na działce o nr ewid.... położonej w K., obręb K., gm. K. Jest okolicznością bezsporną, że zamierzenie inwestycyjne skarżących planowane jest na działce znajdującej się na terenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "A" w K. i teren ten nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W związku z brakiem planu miejscowego na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity: Dz. U. z dnia 12 czerwca 2012 r. poz. 647 ze zm.) określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
- 1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,
- 2. teren ma dostęp do drogi publicznej,
- 3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,
- 4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów,
- 5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.
W tej sytuacji prawnej jak i faktycznej, analizując czy zachodzą wskazane przesłanki, zasadnie w ocenie Sądu organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji (podobnie jak wcześniej organ pierwszej instancji w swojej decyzji z... 2014 r. utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją) zwrócił uwagę na przepisy ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z dnia 9 stycznia 2014 r.), która reguluje zasady zakładania, funkcjonowania i likwidacji rodzinnych ogrodów działkowych, prawa i obowiązki działkowców, zasady zrzeszania się oraz zadania organizacji działkowców (art. 1).
Celem istnienia rodzinnych ogrodów działkowych jest - jak stanowi preambuła tej ustawy - "zaspokojenie, socjalnych, wypoczynkowych i rekreacyjnych potrzeb społeczeństwa." Myśl ta powtarzana jest w art. 3 i art. 4 ustawy. Realizacji tych celów służy m.in. możliwość wnoszenia na działkach wchodzących w skład rodzinnych ogrodów działkowych altan i innych obiektów gospodarczych o określonych przepisami rozmiarach (parametrach).
W dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis art. 13 ust. 1 ww. ustawy stanowiącej, że na terenie działki nie może znajdować się altana, której powierzchnia zabudowy przekracza powierzchnię określoną w art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 oraz z 2014 r. poz. 40). Natomiast wskazany przepis ustawy Prawo budowlane stanowił, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa: altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 35 m² oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Chybiony jest więc zarzut skarżących, iż organ bezpodstawnie rozstrzygając sprawę sięgnął do przepisów ustawy Prawo budowlane.
W świetle powyższych przepisów obowiązujących w dniu wydania zaskarżonej decyzji niedopuszczalne jest więc wznoszenie na działkach na terenie rodzinnych ogrodów działkowych altan i obiektów gospodarczych czy w ogóle jakichkolwiek innych obiektów przeznaczonych na pobyt w nim ludzi przekraczających powyższe parametry. Tymczasem jak wynika z akt sprawy zamierzony przez skarżących do wzniesienia na przywołanej działce obiekt nie odpowiada swoimi parametrami obiektu wymiarom określonym w powołanych przepisach.
Przy rozpoznaniu więc wniosku skarżących z... 2014 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie można było w świetle art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ignorować przywołanych przepisów ustawy z 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych ustawy z 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Wydając więc zaskarżoną decyzję organ nie naruszył obowiązujących w chwili jej wydania przepisów prawa procesowego i materialnego. Organ zebrał pełen materiał dowodowy, rozstrzygając sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego, a stanowisko swoje uzasadnił prawidłowo tj. zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 Kpa.
Powyższej oceny o braku naruszenia obowiązującego prawa nie zmienia okoliczność, iż organ błędnie wskazał na przepisy regulaminu Rodzinnego Ogrodu Działkowego jako przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Przepisami prawa powszechnie obowiązującego są natomiast przepisy ustaw przywołanych w zaskarżonej decyzji – te zaś nie zostały naruszone i dlatego wobec braku przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stosownie do art. 151 tej ustawy Sąd skargę oddalił.