Uzasadnienie
Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B., orzeczeniem z [...] 2004 r., na podstawie art. 29 ustawy z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (jednolity tekst Dz. U. Nr 21 z 2002 r., poz. 205 z późn. zm.), ustawy z dnia 29.10.2003 r. o zmianie ustawy o powszechnym obowiązku obrony RP oraz zmianie niektórych ustaw Dz. U. Nr 210 z dnia 11.12.2003 r. poz. 2036, Rozporządzenia MON z dnia 25.06.2004 r. Dz. U. Nr 151 z dnia 01.07.2004-r. poz. 1594 i poz. 1595, art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Gdańsku z dnia 29.10.2004 r., w sprawie uznania go za zdolnego do czynnej służby wojskowej - kat. zdrowia "A", uchyliła zaskarżone orzeczenie i postanowiła rozpoznać u skarżącego: zaburzenia osobowości i nastroju o typie psychastenii - § 68 pkt l, oraz. krótkowzroczność obu oczu i uznać go za zdolnego do czynnej służby wojskowej- § 13 pkt 3 - Zał. Nr 2 do Rozp. MON z dnia 25.06.2004 r. oraz art. 30a ustawy z dnia 29.10.2003 r.
Organ odwoławczy rozstrzygnięcie swoje oparł o następujące ustalenia i rozważania:
Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w G. wydała orzeczenie nr [...] wobec poborowego Krzysztofa K. o stanie zdrowia, uznając go za zdolnego do czynnej służby wojskowej - kat. zdrowia "A". Od tych ustaleń w/wym. odwołał się. Poborowy przedstawił historię choroby z Prywatnego Gabinetu Psychiatrycznego w T., w której mowa jest o zaburzeniach depresyjnych. Z dokumentacji tej wynika, że poborowy leczenie psychiatryczne podjął w dniu [...] 2004 r., a więc zaraz po zakończeniu czynności komisyjnych w TWKL. Od tego czasu odbył 6 wizyt, w tym jedna wizyta miała miejsce w dniu świątecznym - [...] 2004 r.
RWKL uwzględniając treść odwołania wezwała poborowego na dodatkowe badania. Oceny stanu zdrowia (oceny stanu psychicznego) orzekanego dokonał Kierownik Klinicznego Oddziału Psychiatrycznego WSzK w B., który na podstawie przedstawionej dokumentacji z leczenia, wyniku pełnego badania psychologicznego oraz w oparciu o ocenę własną rozpoznał zaburzenia osobowości i nastroju o typie psychastenii, kwalifikując powyższe zaburzenie ze względu na stopień nasilenia do § 68 p.l, co zgodnie z w/w przepisami czyni badanego zdolnym do czynnej służby wojskowej z kategorią zdrowia A. W skardze złożonej do Sądu, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak wynika to z treści skargi.
W jej uzasadnieniu wywodził, że rozpoznanie u niego zaburzeń w zdrowiu psychicznym nie dawało podstaw do uznania go za zdolnego do służby wojskowej, albowiem stwierdzone schorzenia wymagają dalszego leczenia i opieki lekarskiej, co nie będzie możliwe w warunkach odbywania czynnej służby wojskowej.
Skarżący czynił też zarzut, że przeprowadzone przez organy obu instancji badania polegały jedynie na kilkuminutowych rozmowach, pomimo tego, że przedstawił dokumentację lekarską, która nie pochodzi z lecznictwa wojskowego.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uznać za zasadną.
Zgodnie z przepisem art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1270), zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, że nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi, zgodnie za art. 134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd zwrócił uwagę na uchybienie, które nie było objęte zarzutami skarżącego, a sprowadzało się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z przepisem art. 133 §1 wskazanej wyżej ustawy, Sąd orzeka na podstawie stanu faktycznego i przedstawionych mu akt sprawy. W niniejszej sprawie organ przedstawił sądowi akta niekompletne, ponieważ brak w nich zwrotnego poświadczenia odbioru przez skarżącego orzeczenia organu pierwszej instancji. Decyzja pierwszoinstancyjna została wydana [...] 2004 r., odwołanie zaś od niej, z [...] 2004 r., w tym też dniu wpłynęło do Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., która przekazała je Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B., gdzie wpłynęło ono [...] 2004 r. W tym stanie rzeczy Sąd, nie dysponując zwrotnym poświadczeniem odbioru przez skarżącego decyzji organu I instancji, nie miał możliwości ustalenia, czy strona zachowała czternastodniowy termin do złożenia odwołania, skoro pomiędzy datą wydania pierwszoinstancyjnego orzeczenia a wpłynięciem środka odwoławczego do Wojskowej Komendy Uzupełnień w G., upłynął okres przekraczający czternaście dni.
Trzeba tu zaznaczyć, że w sytuacji zachowania czternastodniowego terminu w skierowaniu odwołania do tejże komendy, zachodziłyby przesłanki do uznania, że odwołanie zostało wniesione w terminie. Jak wynika z dotychczasowego, ugruntowanego już orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, oraz poglądów doktryny, złożenie odwołania w ustawowym terminie do organu niewłaściwego, nie powoduje skutków uchybienia terminu (por. wyrok NSA z 05.03.1999 r., sygn. I SA 1100/98, Lex nr 47353).
W świetle powyższego, zaniechanie dokonania ciążącego na organie odwoławczym obowiązku ustalenia, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, który wynika z przepisu art. 134 kpa., miało istotne znaczenie dla ustalenia legalności zaskarżonego orzeczenia. Uchybienie przez stronę terminowi do wniesienia odwołania skutkuje tym, że decyzja organu I instancji staje się ostateczna. W takiej sytuacji organ odwoławczy rozstrzygałby sprawę zakończoną decyzją ostateczną organu pierwszej instancji. Zgodnie z przepisem art. 156 §1 pkt 2 kpa skutkowałoby to nieważnością decyzji organu II instancji. Brak w aktach administracyjnych dowodu doręczenia skarżącemu orzeczenia organu I instancji uniemożliwia jednoznaczne stwierdzenie przez sąd, czy organ odwoławczy rozważył dopuszczalność odwołania, czy też pominął tę okoliczność, co w przypadku naruszenia przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonego orzeczenia.
W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzonego naruszenia przez organ pierwszej instancji przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.145 §1 pkt 1lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.