Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. na podstawie 104 i art. 151 § 1 pkt 2 Kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) uchylił swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie stacji LPG wraz z wjazdem i placem manewrowym oraz budynkiem typu kontenerowego na dz. nr [...] w m. B. oraz odmówił skarżącym Z. i J. P. "[...]" P. S. J. wydania pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. Organ wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r. udzielił ww. pozwolenia na użytkowanie ww. obiektów, i decyzja ta wydana została m. in. w oparciu o decyzje Starosty B. o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2006 r. nr [...]oraz z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...], lecz decyzją z dnia [...] maja 2008 r. znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność ww. decyzji Starosty B. jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa.
W związku z tym wznowił postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie ww. obiektu. Wg organu decyzja o pozwoleniu na użytkowanie została wydana w oparciu o pozwolenie na budowę, które wyeliminowano z obrotu prawnego, co stanowi przesłankę art. 145 § 1 pkt. 8 Kpa. W wyniku zaskarżenia przez skarżących decyzji Wojewody, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] uchylił ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji i dlatego postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r. zawieszono z urzędu postępowanie w sprawie użytkowania. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wojewoda ponownie stwierdził nieważność ww. decyzji Starosty B. o pozwoleniu na budowę decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], a Starosta B. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2006 r. nr [...], natomiast PINB podjąwszy orzekł jak w sentencji.
Od powyższej decyzji odwołanie złożyła Z. P., podnosząc, że przed rozpoczęciem budowy i użytkowaniem stacji LPG złożyła wszystkie wymagane dokumenty i zarówno Urząd Gminy jak i Starostwo nie zgłaszały zastrzeżeń. Wskazała także, iż żaden z organów nie spostrzegł, że warunki zabudowy wydane zostały na zbiorniki naziemne, a planowana budowa zakładała budowę zbiorników podziemnych. Nadmieniła, że zmiana co do zbiorników nastąpiła dlatego, iż między decyzją o warunkach zabudowy a jej rozpoczęciem minęło sporo czasu i za sugestią projektanta i wchodzące przepisy Unii Europejskiej dla większego bezpieczeństwa lepszym rozwiązaniem był zbiornik podziemny.
Ponadto wskazała, że stacja LPG działa już od 5 lat i żadna kontrola nie wykazała nieprawidłowości. Podniosła też, że jej zdaniem doszło do rażącego naruszenia prawa nie z jej winy, ponieważ nie zna się na przepisach i ich interpretacji, a całą inwestycję wykonała zgodnie z decyzjami wydanymi przez Starostwo Powiatowe w B. Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B. utrzymał mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, podtrzymując argumentację organu I instancji. Wskazał, że organ I instancji oparł się na art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., który stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. Organ odwoławczy podniósł, że pomiędzy decyzją organu a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi istnieć związek przyczynowy i wg organu taki związek zaistniał pomiędzy decyzją Wojewody, którą stwierdził nieważność decyzji Starosty B. z dnia [...] maja 2006 r. oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] listopada 2006 r., a decyzją powiatowego organu nadzoru budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r. o pozwoleniu na użytkowanie stacji LPG.
Organ stwierdził też, że w sytuacji wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, wykonanych robót nie traktuje się jako samowoli budowlanej i organ nadzoru budowlanego winien przeprowadzić postępowanie naprawcze.
W skardze skarżący Z. i J. P. "[...]" P. S. J. powtórzyli zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Nadmienili ponadto, że organ nadzoru przyznał, że skarżący w niniejszej sprawie nie ponoszą winy, lecz w odczuciu skarżących i tak są oni "karani za błędy" popełnione przez organy administracji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości, podtrzymując argumentację zwartą w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z póżn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Nadto w myśl art. 152 cytowanej ustawy w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać zaskarżoną decyzję przede wszystkim z przepisami wskazanymi w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji.
Z akt sprawy natomiast wynika, że w miejscowości B. na terenie działki nr [...] została pobudowana stacja LPG wraz z wjazdem i placem manewrowym oraz budynkiem typu kontenerowego. Jej inwestorami, a także właścicielami są skarżący, którzy na realizację tego zamierzenia uzyskali decyzje Starosty B. z dnia [...] maja 2006 r. - znak [...] oraz z dnia [...] listopada 2006 r. znak j.w. o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego.
W tej sytuacji powiatowy organ nadzoru budowlanego wydał w dniu [...] grudnia 2006 r. decyzję o pozwoleniu na użytkowanie stacji LPG wraz z wjazdem i placem manewrowym oraz budynkiem kontenerowym.
Z akt wynika także, że w dniu [...] maja 2008 r. Wojewoda [...] decyzją znak [...], stwierdził nieważność decyzji Starosty B., z dnia [...] maja 2006 r. o pozwoleniu na budowę znak [...] oraz decyzji zmieniającej z dnia [...] listopada 2006 r., a Starosta B. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] umorzył postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę stacji LPG wraz z budową wjazdu i placu manewrowego na terenie działki nr [...] w m. B. z wniosku skarżących – Z. i J. P. W tej sytuacji zdaniem Sądu należało podzielić ocenę organu odwoławczego, że zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 8 Kpa. Przepis ów stanowi, iż w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które następnie zostało uchylone lub zmienione. Pomiędzy decyzją organu a inną decyzją lub orzeczeniem sądu musi istnieć związek przyczynowy, na co wskazują słowa ustawodawcy "w oparciu." W niniejszej sprawie taki związek istnieje pomiędzy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2008 r. [...], którą stwierdził nieważność decyzji Starosty B. z dnia [...] maja 2006 r. znak [...] oraz decyzji zmieniającej dnia [...] listopada 2006 r. znak j.w., a decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2006 r.-znak [...] o pozwoleniu na użytkowanie stacji LPG wraz z wjazdem i placem manewrowym oraz budynkiem typu kontenerowego na dz. nr [...] w miejscowości B. Jest bowiem oczywistym, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie może być wydana na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz warunkami w niej zawartymi.
Skoro więc Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2008 r. znak [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty B. z dnia [...] maja 2006 r. to zaistniała przyczyna do wznowienia postępowania i następnie do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia [...] grudnia 2006 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. (znak: [...]).
Wobec powyższego w tym stanie sprawy zasadna była wydana decyzja, którą w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 Kpa organ uchylił swoją decyzję z dnia [...] grudnia 2006 r. i orzekł o odmowie skarżącym wydania decyzji na użytkowanie stacji LPG wraz z wjazdem i placem manewrowym oraz budynkiem typu kontenerowego na dz. nr [...] w miejscowości B. Skoro więc nie doszło do naruszenia obowiązującego prawa i nie wystąpiły przesłanki wskazane treścią przywołanego już przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi to należało, po myśli art. 151 tej ustawy skargę oddalić.