Uzasadnienie
Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] 2006 r., Nr [...] na podstawie przepisu art. 88 ust. 3, art. 90, art.106 ust.1 i 4, art.112 ust.5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Z 2004 r. Nr 64, poz.593 ze zm.) odmówił Ł. K. przyznania pomocy pieniężnej na usamodzielnienie.
Jako materialnoprawną postawę orzeczenia organ powołał przepis art. 88 ust. 3 w/w ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym pomoc pieniężna na usamodzielnienie przysługuje osobie, która przebywała w placówce opiekuńczej co najmniej rok. Organ uznał, że skarżący nie spełnia wymogu rocznego pobytu w placówce, albowiem informacja uzyskana z Domu Dziecka nr [...] we W. z dnia 11 maja 2006 r. potwierdza pobyt wnioskodawcy w placówce w okresie od dnia 1 marca 2005 r. do 13 lutego 2006 r.
Organ wyjaśnił też, ze strona w sierpniu 2006 r. została objęta pomocą w formie rzeczowej.
W odwołaniu od powyższej decyzji Ł. K. wnosząc o przyznanie świadczenia ze względu na trudną sytuację materialną zakwestionował ustalony przez organ okres pobytu w placówce, który winien był obejmować okres od 28 lutego 2005 r. do 13 lutego 2006 r., na potwierdzenie czego przedłożył zaświadczenie z dnia 12 października 2005 r. Sądu Rejonowego we W., potwierdzające powyższą okoliczność.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] 2006 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy, bowiem skarżący nie spełnił warunku, o którym mowa w art. 88 ust. 3 w/w ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym, jak to już zaznaczono, przyznanie wnioskowanego świadczenia jest uzależnione od rocznego pobytu uprawnionego w placówce opiekuńczo – wychowawczej, a informacja uzyskana z Domu Dziecka nr [...] we W. potwierdza, że odwołujący kryterium tego nie spełnia.
W skardze złożonej do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, powołując argumentację zawartą już w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie została uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Stosownie do treści przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że Sąd rozpatrując skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego.
Jak wynika z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a., uchylenie zaskarżonej decyzji mogłoby nastąpić w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu.
Ponadto zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.).
Zgodnie z jej art. 88 ust. 1 osoba pełnoletnia opuszczająca placówkę opiekuńczo – wychowawczą typu rodzinnego i socjalizacyjnego, skierowanie do której nastąpiło na podstawie orzeczenia sądu, zostaje objęta pomocą mającą na celu jej życiowe usamodzielnienie i integrację ze środowiskiem przez pracę socjalną, a także pomocą:
- 1. pieniężną na usamodzielnienie;
- 2. pieniężną na kontynuowanie nauki;
- 3. w uzyskaniu odpowiednich warunków mieszkaniowych, w tym w mieszkaniu chronionym;
- 4. w uzyskaniu zatrudnienia;
- 5. na zagospodarowanie – w formie rzeczowej.
Stosownie zaś do § 3 art. 88 w/w ustawy, pomoc pieniężna na usamodzielnienie przysługuje osobie przebywającej w placówce opiekuńczo – wychowawczej co najmniej rok.
Tymczasem z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący nie przebywał roku w Domu Dziecka nr [...] we W., bowiem jak wynika z informacji pozostawał wychowankiem placówki w okresie od 1 marca 2005 r. do czasu osiągnięcia pełnoletniości, czyli do 13 lutego 2006 r.
W tym stanie rzeczy Sąd stwierdza, iż organy administracyjne w sposób prawidłowy ustaliły, iż jest to warunek wystarczający do podjęcia decyzji odmownej.
Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi zgodnie za art. 134 §1 p.p.s.a., zwrócił uwagę na uchybienie, które nie było objęte zarzutami skarżącego, a sprowadzało się do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1, oraz 107 § 1 i 3 kpa. Zgodnie z powyższymi zasadami, organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7). Organy te są obowiązane w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1), co winno zostać uwidocznione w uzasadnieniu decyzji administracyjnej, która winna zawierać w uzasadnieniu faktycznym sprawy wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w uzasadnieniu zaś prawnym - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa (art. 107 § 3).
Powyższe uchybienie procesowe sprowadzało się do braku ustosunkowania się organu II instancji do przedłożonego w postępowaniu odwoławczym zaświadczenia wydanego w dniu 12 października 2005 r. przez Sąd Rejonowy we W., z treści którego wynika, że skarżący przebywał w domu dziecka od dnia 28 lutego 2005 r. To naruszenie jednakże w/w przepisów postępowania administracyjnego, nie wpływa na treść zaskarżonego orzeczenia. Przyjmując bowiem, czego domagał się skarżący, że faktycznie przebywał on w domu dziecka w okresie od 28 lutego 2005 r. do 13 lutego 2006 r., to fakt ten nie zmienia podstawowej dla sprawy okoliczności, iż pobyt strony w tej placówce trwał krócej niż rok.
Biorąc pod uwagę powyższe, w oparciu o przepis art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.)orzeczono jak w sentencji.