Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...] Burmistrz K., na podstawie art. 40 ust. 2 i 3 ustawy z dnia [...] marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1769) odmówił J. R. przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego z przeznaczeniem na remont budynku gospodarczego położonego w miejscowości S. 40.
W uzasadnieniu organ wskazał, że J. R. złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na remont budynku gospodarczego, który został zniszczony w wyniku zdarzenia noszącego znamiona klęski żywiołowej.
Organ podniósł, że Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. znak: [...] określił zasady udzielania pomocy na odbudowę lub remont zniszczonych budynków lub lokali mieszkalnych, zgodnie z którymi osobami uprawnionymi do uzyskania pomocy na remont budynku/lokalu mieszkalnego są (punkt II.3 Zasad):
- a) właściciel budynku/lokalu mieszkalnego
- b) osoba, której przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do zniszczonego lub uszkodzonego lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego,
- c) osoba, której przysługuje spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego,
- d) osoba, która jest najemcą lokalu mieszkalnego albo budynku mieszkalnego,
- e) osoba, na rzecz której ustanowione zostało prawo dożywocia.
Zgodnie z punktem I.3 Zasad przez budynek mieszkalny rozumie się także budynek gospodarczy służący zaspakajaniu niezbędnych potrzeb bytowych rodziny lub osoby samotnie gospodarującej, w szczególności budynek inwentarski.
Organ stwierdził, że budynek gospodarczy – garaż sprzętu rolniczego, który uległ zniszczeniu wskutek nawałnicy jest przez wnioskodawcę dzierżawiony i tym samym wnioskodawca nie mieści się w katalogu osób uprawnionych do otrzymania pomocy finansowej na remont budynku.
W złożonym odwołaniu J. R. podniósł, że dzierżawi całe gospodarstwo rolne wraz z budynkami od swojej siostry H. B., która znajduje się w domu opieki. Odwołujący jest jej opiekunem prawnym. Jego obowiązkiem jest opłacanie kosztów pobytu siostry w domu pomocy społecznej. Środki na to dostarcza dzierżawione gospodarstwo rolne.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
Skargę na decyzję Kolegium wniosła H. B. reprezentowana przez opiekuna prawnego J. R..
W skardze zarzucono Kolegium m.in. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, podczas gdy organ powinien ustalić, że J. R., pomimo faktu bycia dzierżawcą przedmiotowej nieruchomości, zgodnie z art. 30 § 1 i 2 k.p.a. jest przedstawicielem ustawowym H. B., a zatem wniosek inicjujący postępowanie pochodzi od właściciela, co w konsekwencji wymagało od organu II instancji uchylenia zaskarżonej decyzji organu I instancji i orzeczenia w danym zakresie co do istoty sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje ugruntowany pogląd, że przez interes prawny, w przeciwieństwie do interesu faktycznego, rozumie się przyznany przepisami prawa materialnego zakres uprawnień podmiotu, kształtujący jego sytuację prawną. Naruszenie tego interesu następuje więc wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 205/09).
Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że zaskarżona w przedmiotowej sprawie decyzja została skierowana nie do skarżącej, ale do J. R.. Decyzja ta rozstrzyga w przedmiocie otrzymania przez J. R. prawa do pomocy społecznej, tj. prawa o charakterze osobistym. Przesłanki otrzymania świadczenia przez J. R. mają związek z jego osobistą sytuacją. Wydana względem J. R. decyzja nie kształtuje zatem sytuacji prawnej skarżącej.
Na ocenę tę nie ma wpływu ani okoliczność, że J. R. jest opiekunem prawnym skarżącej, ani okoliczność, że skarżąca jest właścicielem dzierżawionej przez J. R. nieruchomości, na której znajduje się budynek, którego stan techniczny jest jednym z istotnym elementów stanu faktycznego rozpatrywanego przy rozpatrywaniu wniosku J. R. o przyznanie świadczenia z pomocy społecznej. Nie można bowiem wskazać przepisu prawa, z którego by wynikało, że organ rozstrzygając w niniejszej sprawie o prawie do otrzymania świadczenia z pomocy społecznej rozstrzyga jednocześnie o prawach czy obowiązkach osoby, dla której wnioskodawca jest opiekunem prawnym. Zaskarżona decyzja nie rozstrzyga także o prawie lub obowiązku każdoczesnego właściciela nieruchomości, której obecnym właścicielem jest skarżąca, ale o prawie tego konkretnego podmiotu, który wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia.
Z akt sprawy nie wynika również, aby skarżąca brała udział w postępowaniu przed organami administracji. W szczególności z żadnego składanego w toku postępowania pisma nie wynika, że J. R. występował w sprawie nie we własnym imieniu, ale w imieniu skarżącej.
Mając powyższe na uwadze należało uznać, że wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.