Uzasadnienie
II SA/Bd 207/06
W dniu 13 grudnia 2005 r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skarga Anny K. (uzupełniona pismem z dnia [...] 2005 r.) na decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2005 r., nr [...].
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późno zm.), skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu administracyjnym.
Jak wynika z akt sprawy, w wyniku złożonego przez skarżącą odwołania od decyzji Prezydenta Miasta G. z dnia [...] 2005 r., nr [...] w sprawie ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] 2005 r., nr [...] utrzymało w mocy tę decyzję.
Należy zatem zauważyć, iż w związku z wydaniem decyzji przez organ II instancji, a tym samym wyczerpaniem środków zaskarżenia skarżąca miała wprawdzie możliwość złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, jednakże skargę powinna była wnieść na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. (co zresztą wynikało z pouczenia dołączonego do tejże decyzji), nie zaś na decyzję Prezydenta Miasta G. Byt prawny decyzji wydanej przez organ I instancji jest bowiem uzależniony w całości od utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego. Nie jest zatem możliwe zakwestionowanie decyzji organu I instancji z pominięciem decyzji organu II instancji. Nie poddanie ocenie i pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w wyniku odwołania w warunkach uchylenia decyzji wyłącznie pierwszoinstancyjnej prowadziłoby do niewykonalności orzeczenia II instancji stanowiącej przesłankę nieważności, o której mowa wart. 156 § 1 pkt 5 kp.a..
Z powyższych względów skarga jako nie dopuszczalna podlega odrzuceniu, bez badania jej pod względem merytorycznym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.