Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. (PINB) nakazał spółce M. (skarżącej) oraz pozostałym współwłaścicielom budynku mieszkalno-usługowego usytuowanego na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w T. usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, tj. wypełnienie ubytków tynku w ścianie frontowej oraz pomalowanie elewacji frontowej budynku.
W dniu [...] października 2014 r. spółka M. (skarżąca) zgłosiła zamiar rozpoczęcia remontu elewacji frontowej i remontu dachu budynku głównego i oficyny na terenie działki nr [...] obrębu [...] przy ul. [...] w T. Postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Kierownik Referatu Budownictwa wezwał skarżącą do uzupełnienia powyższego wniosku m.in. o wyłączenie z niego robót objętych nakazem PINB oraz prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Pismem z dnia 5 listopada 2014 r. skierowanym do Prezydenta Miasta T. skarżąca oświadczyła, iż cofa zgłoszenie w zakresie, w jakim dotyczy robót budowlanych polegających na remoncie dachu kamienicy (budynku głównego i oficyny) i jednocześnie podtrzymuje to zgłoszenie w pozostałym zakresie, tj. remontu elewacji frontowej.
Decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Kierownik Referatu Budownictwa wniósł sprzeciw do zgłoszenia skarżącej zamiaru rozpoczęcia remontu elewacji frontowej na terenie działki nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w T. W uzasadnieniu sprzeciwu organ I instancji przytoczył dotychczasowy stan faktyczny z podkreśleniem wydania przez PINB decyzji nakazującej wykonanie określonych robót polegających na rewitalizacji przedmiotowej nieruchomości, której zły stan techniczny zagraża zdrowiu i życiu mijających ją przechodniów, a także szpeci staromiejską okolicę. Jak wskazuje organ, wspomniana decyzja nakłada na współwłaścicieli obowiązek wykonania w terminie natychmiastowym stosownych zabezpieczeń zgodnie z art. 61 ustawy prawo budowlane; brak odwołania od decyzji PINB świadczy, iż współwłaściciele obiektu przyjęli nakaz, wobec powyższego należy przystąpić do jego wykonania, a sprzeciw organu I instancji nie stanowi przeszkody do realizacji robót objętych decyzją PINB.
Organ I instancji wskazał, iż zgłaszany przez niego sprzeciw ma związek z niedostarczeniem żądanego postanowieniem z dnia [...] października 2014 r. dokumentu, zgodnie z art. 30 ust.2 ustawy prawo budowlane.
Od powyższej decyzji, pismem z dnia 3 grudnia 2014 r. odwołanie do Wojewody [...] wniosła, reprezentowana przez pełnomocnika, skarżąca spółka, zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 2 ustawy prawo budowlane poprzez wniesienie sprzeciwu w sytuacji, w której brak było podstaw do jego wniesienia, a żądane przez organ I instancji korekty wniosku, jak również złożenia przez wnioskodawcę prawidłowego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane były nieuzasadnione i pozbawione podstaw. Spółka zarzuciła ponadto naruszenie art. 30 ust. 1 i 2 ustawy prawo budowlane oraz art. 105 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji o wniesieniu sprzeciwu w sprawie, w której zdaniem organu brak jest potrzeby dokonywania zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia remontu elewacji budynku, a zatem organ powinien był zachować się biernie i nie wnosić sprzeciwu, ewentualnie winien był wydać decyzje o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W uzasadnieniu odwołania skarżąca wskazała, że dokonane w sprawie zgłoszenie było kompletne i w całości poprawne, a organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał przeciwnie. Uznała sprzeciw za całkowicie bezpodstawny podkreślając, iż uniemożliwia on przeprowadzenie prac remontowych niwelujących zagrożenie jakie stwarza zły stan techniczny budynku. Skarżąca podniosła, iż stanowisko organu jest wewnętrznie sprzeczne, ponieważ sprzeciwia się on wykonaniu przedmiotowych robót podkreślając jednocześnie, że ich wykonanie jest obowiązkiem skarżącej. Podobnie oceniła argumentację organu o braku obowiązku zgłoszenia lub otrzymania pozwolenia na przedmiotowe prace w obliczu uprzedniego nakazu oraz twierdzenie, iż sprzeciw nie stanowi przeszkody w realizacji objętych nakazem obowiązków – skoro tak, to, jak podnosi, nie istniała podstawa do merytorycznego rozstrzygnięcia w postaci wydania decyzji o sprzeciwie.
Postępowanie w takiej sytuacji jest, w ocenie skarżącej, bezprzedmiotowe, a organ nie powinien wnosić sprzeciwu, a samo postępowanie umorzyć na podstawie art. 105 §1 k.p.a. Skarżąca wskazała również, że z racji na opóźnianie przez Prezydenta Miasta T. przeprowadzenia przedmiotowych prac odpowiedzialnością za ewentualne następstwa wypadków związanych ze złym stanem technicznym budynku powinno obarczyć się tenże organ.
Decyzją z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż postanowienie wzywające do wyłączenia ze zgłoszenia robót objętych nakazem PINB było zasadne, ponieważ niecelowe jest zgłaszanie robót objętych nakazem na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy prawo budowlane. Zasadnym było również zobowiązanie do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w związku ze zgłaszanym remontem dachu nieruchomości, a więc pracami nieobjętymi nakazem PINB. Z racji na to, iż skarżąca nie uzupełniła wniosku w wymaganym terminie, organ I instancji, jak wskazuje Wojewoda, nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż wniesienie sprzeciwu. Organ zauważył również, że zgłoszenie robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie można go więc umorzyć na podstawie przepisów kpa, jak postuluje w odwołaniu skarżąca.
Na powyższą decyzję, pismem z dnia 16 lutego 2015 r., skarżąca spółka, działając przez swojego pełnomocnika złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. zarzucając jej naruszenie art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 1 i art. 66 ust. 1 pkt 4 ustawy prawo budowlane poprzez wezwanie do uzupełnienia wniosku i wobec jego niespełnienia wydanie decyzji (sprzeciwu) przez organ I instancji; art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa poprzez uznanie, że zgłaszający z uwagi na nieprzywołanie zgody wszystkich współwłaścicieli na remont elewacji budynku, nie złożył prawidłowego oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; art. 30 ust. 2 w zw. z art 32 ust. 4 pkt 2 ustawy prawo budowlane poprzez uznanie, że skarżąca w związku z niepowołaniem się na zgodę pozostałych współwłaścicieli nie złożyła prawidłowego oświadczenia o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w sytuacji, gdy takie prawo jej przysługiwało. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności lub ewentualne uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.
W obszernym uzasadnieniu skarżąca powtórzyła, że w obliczu przyjęcia przez organy koncepcji braku uzależnienia wykonania nakazanych decyzją PINB robót budowlanych od zgłoszenia zamiaru ich rozpoczęcia, organ I instancji bezpodstawnie wydał decyzję zawierającą sprzeciw – postępowanie w sprawie zgłoszenia było bezprzedmiotowe. Dokonując wykładni art. 30 ustawy prawo budowlane stwierdziła, że wniesienie sprzeciwu jest dopuszczalne jedynie w sytuacjach, w których istniał obowiązek zgłoszenia zamiaru rozpoczęcia robót albo w sytuacjach, w których zgłoszenie nie było wystarczające, gdyż roboty były objęte obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę – zbędne zgłoszenie robót objętych nakazem PINB nie tworzy po stronie organu kompetencji do rozstrzygania w sprawie w formie sprzeciwu. Jak wskazała skarżąca, podstawy prawnej pozbawione było już również postanowienie wzywające do uzupełnienia zgłoszenia w zakresie, w jakim wniosek dotyczył robót niewymagających zgłoszenia (remont elewacji).
W ocenie skarżącej organ reagując na zgłoszenie robót budowlanych w zakresie objętym nakazem PINB powinien odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 61a §1 k.p.a. (przyjmując, że zgłoszenie stanowi specyficzny rodzaj podania, od którego uzależnione jest wszczęcie postępowania w sprawie wniesienia sprzeciwu), albo zignorować zgłoszenie i nie wszczynać z urzędu postępowania (przyjmując, że postępowanie administracyjne w sprawie sprzeciwu jest wszczynane decyzją o wniesieniu sprzeciwu wydawanej z urzędu). Skarżąca poddała także w wątpliwość, czy w sprawie, na kanwie której została wydana zaskarżona decyzja, przysługiwał jej przymiot strony – brak interesu prawnego lub obowiązku skutkuje brakiem statusu strony w postępowaniu administracyjnym.
Skarżąca stwierdziła także, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie musi wiązać się z uzyskaniem od inwestora zgody współwłaścicieli, z racji na szerokie spektrum tytułów prawnych, w tym tytułów skutecznych pomimo braku ich zgody. Wskazała, że wolą ustawodawcy było, by organ nie musiał dokładnie wnikać w istnienie i treść cywilnoprawnych stosunków między współwłaścicielami, a zgodnie z przepisami ustawy prawo budowlane dokonujący przedmiotowego zgłoszenia powinien załączyć do niego oświadczenie o posiadanym prawie nie będąc zobowiązanym do szczegółowego dowodzenia cywilnoprawnej podstawy posiadanego tytułu; w przypadku powziętych wątpliwości, organ powinien zbadać złożone oświadczenie i ocenić prawdziwość zawartych w nim treści, biorąc pod uwagę instytucję zarządu we współwłasności. Skarżąca wskazała, że jest większościowym udziałowcem w przedmiotowej współwłasności, co uprawnia ją do samodzielnego podejmowania czynności zwykłego zarządu.
Ponadto podniosła, że planowany remont elewacji jest czynnością zachowawczą, w związku z czym przysługuje jej prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organy kwestię te pominęły, czyniąc zarzuty w materii rzetelności i kompletności postępowania dowodowego zasadnymi.
W odpowiedzi na skargę organ, podtrzymując zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko, wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, a więc jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; ze zm.), dalej powoływanej także jako "ppsa", uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przeciwnym wypadku, stosownie do treści art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd skargę oddala.
Kontrolując zaskarżoną decyzję według powyższych kryteriów Sąd uznał, że zasługuje ona na uwzględnienie, choć nie co do wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, jako zbyt daleko idącego.
Podstawą materialno-prawną rozpoznania sprawy będącej przedmiotem zaskarżonej decyzji jest przepis art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409; ze zm.), w którym uregulowana została instytucja zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych. Jak wyjaśnia się w doktrynie, instytucja ta stanowi swego rodzaju substytut pozwolenia na budowę, a ściślej wniosku o pozwolenie na budowę (por. Z. Niewiadomski, Prawo budowlane. Komentarz, Warszawa CH. Beck 2006, s. 366). Zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowane w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada, w drodze postanowienia, na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw, w drodze decyzji.
W niniejszej sprawie organ II instancji utrzymał w mocy decyzję – sprzeciw organu I instancji wydaną z powodu nieuzupełnienia przez zgłaszającego zamiar wykonania robót budowlanych żądanego postanowieniem z dnia [...].10.2014 r. dokumentu (nie wskazując o jaki, konkretnie dokument chodzi).
Podkreślenia na wstępie wymaga, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych w niniejszej sprawie poprzedzało wydanie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w T. (PINB), decyzji z dnia [...].06.2014 r., którą nakazano skarżącej spółce oraz pozostałym współwłaścicielom wykonanie remontu elewacji frontowej budynku usytuowanego w T., przy ul. [...]. Decyzja ta wydana została na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią tego przepisu w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.
Wskazać należy, że wydanie decyzji administracyjnej w trybie art. 66 Prawa budowlanego wiąże się z obowiązkami nałożonymi na właścicieli i zarządców obiektów budowlanych w art. 61 Prawa budowlanego, zgodnie z którym zobowiązani są oni:
- 1) utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 (użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7);
- 2) zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych odziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak: wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzu oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że roboty budowlane objęte nakazem, o którym mowa w art. 66 Prawa budowlanego nie wymagają wydania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 1147/01, LEX nr 290073; z dnia 26 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1102/07, LEX nr 508470; oraz z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1980/09, LEX nr 952992). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie ten pogląd podziela, dostrzegając trafność zwłaszcza tego argumentu, iż przepis art. 66 nie tworzy dla właściciela lub zarządcy obiektu nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 Prawa budowlanego.
W związku z tym stwierdzić należy, że skarżąca spółka nie była zobowiązana do zgłoszenia organom administracji zamiaru wykonania remontu elewacji frontowej budynku. Podkreślić należy, że także organy obu instancji takie właśnie stanowisko konsekwentnie zajmowały (vide: postanowienie Prezydenta Miasta T. z dnia [...].10.2014r. k-17, uzasadnienie decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...].11.2013 r. k- 23, decyzja Wojewody [...] z dnia [...].-1.2015 r. k-12). W tej sytuacji, zdaniem Sądu zgłoszenie skarżącej z dnia 20.10.2014 r. dotyczące zamiaru wykonania remontu elewacji frontowej (objęte decyzją PINB z dnia [...].06.2014 r.) i dachu (nie objęte decyzją PINB z dnia [...].06.2014 r.) należało rozdzielić. Umożliwiłoby to procedowanie w zakresie remontu dachu w trybie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego – wezwanie do uzupełnienia zgłoszenia, natomiast w zakresie remontu elewacji frontowej w trybie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), dalej powoływanej w skrócie jako "kpa", zgodnie z którym, w sytuacji gdy żądanie strony zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.
Taki sposób postępowania byłby naturalną konsekwencją powyżej przedstawionego stanowiska aprobowanego także przez organy o braku konieczności zgłaszania zamiaru wykonania robót budowlanych, których obowiązek wykonania nałożony został wcześniej w trybie art. 66 Prawa budowlanego. Podkreślić należy, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych, które nie wymagają zgłoszenia o jakim mowa w art. 30 Prawa budowlanego, wyklucza konieczność stosowania przez organ procedur w tym przepisie przewidzianych. Zgłoszenie takie powinno być rozpatrzone przez organ na gruncie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie, jak to już wcześniej wskazano organ I instancji powinien był więc odmówić wszczęcia postępowania w zakresie zgłoszenia zamiaru wykonania remontu elewacji frontowej postanowieniem wydanym na podstawie art. 61a § 1 kpa, na które przysługiwałoby zażalenie, ponieważ roboty te nie wymagały zgłoszenia.
Tak się jednak nie stało. Organ I instancji wydał postanowienie z dnia [...].10.2014 r. na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, które w świetle powyższych uwag jest pozbawione podstaw prawnych w zakresie remontu elewacji frontowej i dodatkowo częściowo nieuzasadnione w zakresie remontu dachu. Co do tego ostatniego, to stwierdzić należy, że co najmniej przedwcześnie organ zażądał przedłożenia prawidłowego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zwrócić należy bowiem uwagę na to, że w treści oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z dnia 17.10.2014 r. skarżąca spółka wskazała, że wywodzi swoje prawo do dysponowania nieruchomością w zakresie przeprowadzenia remontu elewacji frontowej z przepisu art. 209 kodeksu cywilnego. Zgodnie z tym przepisem każdy ze współwłaścicieli może wykonywać wszelkie czynności i dochodzić wszelkich roszczeń, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa.
Obowiązkiem organu było więc wyjaśnienie zasadności takiego stanowiska spółki przed ewentualnym wezwaniem do uzupełnienia wniosku, a jeżeliby już do tego wezwania doszło, to koniecznym było zawarcie stosownych argumentów prawnych w tym względzie w uzasadnieniu postanowienia wzywającego do uzupełnienia wniosku, czego w tej sprawie zabrakło. Podkreślić należy, że z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego (cyt. na wstępie rozważań) należy wyprowadzić wniosek, iż nałożenie w trybie tego przepisu obowiązku uzupełnienia zgłoszenia musi wynikać zarówno z właściwie uzasadnionej potrzeby, jak i z obowiązujących przepisów prawa i to wskazanych w sposób czytelny dla zgłaszającego. Warunków tych nie spełnia postanowienie z dnia [...].10.2014 r. Zwrócić należy jednak uwagę, że w niniejszej sprawie konsekwencją tego nieprawidłowo wydanego postanowienia było cofnięcie przez skarżącą zgłoszenia w zakresie, w jakim dotyczyło ono zamiaru wykonania remontu dachu pismem z dnia 5.11.2014 r., czego organy obu instancji zdają się nie dostrzegać.
Tymczasem spowodowało to, że nie było już uzasadnienia dla kontynuowania postępowania wszczętego zgłoszeniem – remont elewacji nie wymagał zgłoszenia, a z remontu dachu zgłaszający zrezygnował. Tryb postępowania przewidziany w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, w sytuacji jaka wytworzyła się po wycofaniu zgłoszenia w zakresie remontu dachu, stał się nieodpowiedni. Nie powinno więc dojść do wydania sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego - nie było już czemu się sprzeciwiać. W tej sytuacji, z uwagi na brak przedmiotu postępowania, organ I instancji powinien był umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa. Ponieważ tego jednak nie zrobił, to organ II instancji powinien był na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylić decyzję - sprzeciw organu I instancji i umorzyć postępowanie w całości.
W tym miejscu warto wskazać, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalił się pogląd, iż zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych nie powoduje wszczęcia postępowania administracyjnego, nie stanowi bowiem wniosku (podania) zainteresowanego podmiotu, który w myśl Kodeksu postępowania administracyjnego wymagałby załatwienia przez organ administracji architektoniczno - budowlanej sprawy administracyjnej. Do dnia wydania decyzji o sprzeciwie w sprawie zgłoszenia nie toczy się postępowanie administracyjne w zakresie regulowanym przepisami kpa, mają natomiast zastosowanie reguły formalne określone w ustawie Prawo budowlane (np. wydanie postanowienia wzywającego do uzupełnienia zgłoszenia). Postępowaniem administracyjnym prowadzonym przez organ architektoniczno - budowlany po dokonaniu zgłoszenia budowy jest dopiero postępowanie w sprawie sprzeciwu, będącego decyzją administracyjną wydawaną z urzędu i tylko wówczas, gdy organ dojdzie do przekonania, że zachodzą ustawowe przesłanki do wydania takiej decyzji (tak w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 120/14, LEX nr 1470097 i przywołane w nim wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 307/08, LEX nr 530044; z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 724/08, publ. w ONSAiWSA z 2011 r. Nr 2, poz. 26; z dnia 21 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 574/08).
Pogląd powyższy, który Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, tłumaczy się specyfiką instytucji zgłoszenia, które uznaje się za oświadczenie woli inwestora, sformalizowane ze względu na wymogi ustawowe, którego skutkiem, co do zasady jest milcząca akceptacja właściwego organu. Podkreśla się, że zaprzeczeniem woli ustawodawcy byłyby próby wtłoczenia zgłoszenia w ramy kpa, bowiem prowadzić by to mogło faktycznie do zrównania zgłoszenia w pewnym zakresie z wnioskiem o pozwolenie na budowę np. poprzez przyjmowanie, że zgłoszenie powoduje, iż w tak rozumianej "sprawie administracyjnej" udział mogłyby brać jeszcze inne podmioty poza inwestorem, co skutkowałoby przedłużeniem procesu inwestycyjnego (tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 307/08, cyt powyżej).
Akceptacja powyższego poglądu nie oznacza braku możliwości zastosowania przepisów kpa w sytuacji takiej, jaka wytworzyła się w niniejszej sprawie. W organie pozostało zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych złożone na podstawie art. 30 Prawa budowlanego, które to roboty (remont elewacji frontowej) nie wymagają takiego zgłoszenia. Koniecznym było więc, zdaniem Sądu wyrażenie przez organ, w stosownej formie swojego stanowiska o braku podstaw do dalszego zajmowania się tym zgłoszeniem. Właściwym procesowo byłoby, tak jak to powyżej wskazano, umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Brak bowiem, po cofnięciu pismem z dnia 5.11.2014 r. zgłoszenia w zakresie zamiaru wykonania remontu dachu, materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne stało się prawnie niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, uznając że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo materialne – art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, a także przepisy postępowania – art. 7, 77 § 1, 105 § 1, 107 § 3 kpa w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, orzeczono na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ppsa, jak w pkt 1 sentencji wyroku. O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ppsa (pkt 2 sentencji wyroku), a o kosztach zgodnie z zasadą wynikającą z art. 200 ppsa (pkt 3 sentencji wyroku).
Wskazania co do dalszego postępowania organu wynikają wprost z treści uzasadnienia wyroku.