Uzasadnienie
Marcin T. złożył do tyt. Sądu prośbę o ostateczne rozpatrzenie jego sprawy w związku z odmowną decyzją wydaną przez Elżbietę K., Kierownika Wydziały Pośrednictwa Pracy i Koordynacji Systemów Zabezpieczeń Społecznych. Wskazał, że jest jedynym żywicielem 3 osobowej rodziny i jego sytuacja materialna jest bardzo trudna. Oferowane miesięczne wynagrodzenie za pracę w służbie zastępczej wynosi około 640 zł brutto. Suma ta nie pozwala na zaspokojenie podstawowych potrzeb materialnych. Doskonalił swoje umiejętności zawodowe i obecnie uczestniczy w pracach przygotowawczych do rozruchu zakładu.
Na żądanie Sądu Marcin T. wskazał na wydane w stosunku do niego decyzję i jako organ, którego ostatecznie odwołanie dotyczy wskazał Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. Dołączył kserokopię decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] 2204 r., decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z [...] 2005 r. i pismo z [...] 2004 r. Wojewódzkiego Urzędu Pracy w T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych reguluje ustawa z 3 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 52 § 1 tej ustawy, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Wnosi się ją w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie daty biegł zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi. Tymczasem skarżący wniósł skargę w dniu 31 grudnia 2004 r. powołał się na decyzje wydaną przez Elżbietę K. W istocie nie jest to decyzja, a pismo skierowane do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. przesyłające odwołanie skarżącego.
W tej sytuacji należy uznać, że skarga jest niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 cytowanej ustawy – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało ją odrzucić.