Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] Burmistrz S. działając na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 orzekł o odmowie przyznania M. P. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej wnioskowanego na K. S. (pkt 1), składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 wnioskowanego na K. S. (pkt 2), składki na ubezpieczenie zdrowotne z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 wnioskowanego na K. S. (pkt 3).
Decyzję doręczono stronie w dniu [...] sierpnia 2020 r.
Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...].
Kolegium stwierdziło, że z akt sprawy wynika, iż decyzja została doręczona stronie w dniu [...] sierpnia 2020 r., a zatem termin do wniesienia odwołania, wynoszący 14 dni, liczyć należy od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji, tj. od dnia [...] sierpnia 2020 r. K. terminu 14-dniowego przypadł więc w dniu [...] sierpnia 2020 r.
W rozpatrywanej sprawie w ocenie Kolegium termin do wniesienia odwołania nie został skutecznie zachowany, gdyż strona złożyła odwołanie w dniu [...] września 2020 r. (vide: data stempla pocztowego).
W skardze do Sądu M. P. zaskarżyła w całości postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].12.2020 r., nr [...], stwierdzające uchybienie przez Skarżącą terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza S. z dnia [...].09.2020 r., nr [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 7, i art. 77 KPA., błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, tj. błędne ustalenie daty skutecznego doręczenia decyzji; ustalenie że Skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Burmistrza S. z dnia [...].09.2020 r., nr [...] (doręczonej pełnomocnikowi w dniu [...].09.2020 r.) po terminie, podczas gdy odwołanie to zostało skutecznie wniesione w dniu [...].09.2020 r. (z zachowaniem terminu ustawowego) i w konsekwencji naruszenie przepisu art. 134 KPA.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:
. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.
. zobowiązanie Organów I i II instancji do przyjęcia oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu Sądu wydanym w niniejszej sprawie.
. zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
W uzasadnieniu zarzutów skarżąca wskazała, że decyzją z dnia [...].09.2020 r., nr [...] - doręczoną pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...].09.2020 r. – organ I instancji ponownie odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
Z chwilą doręczenia ww. decyzji pełnomocnikowi skarżącej, czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu [...].09.2020 r., w którym to dniu skarżąca skutecznie wniosła odwołanie, nadając je w placówce pocztowej listem poleconym, zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 KPA, a okoliczność ta nie powinna budzić wątpliwości.
Skarżącej nie są znane przyczyny błędnego ustalenia przez Organ daty wydania decyzji i jej skutecznego doręczenia, jednak - w myśl art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. To organ zabiega w postępowaniu o udowodnienie każdego faktu za pomocą wszystkich dostępnych środków i źródeł dowodowych, by wydać stosowne orzeczenie (wyrok WSA w Poznaniu z 17.01.2018 r., IV SA/Po 992/17, LEX nr 2453529.).
W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia, ponieważ zostało ono podjęte zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.
Kolegium podtrzymało stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji, bowiem stronie decyzja została doręczona w dniu [...] sierpnia 2020 r. Natomiast odwołanie zostało wniesione w dniu [...] września 2020 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności wskazać należy, że sprawa została rozpoznana na podstawie art. 119 pkt 2 i 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., oz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Dokonując kontroli, Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.: Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi – art. 134 p.p.s.a.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Kolegium stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania
Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne.
Z przywołanego wyżej unormowania, w którym ustawodawca posłużył się kategorycznym zwrotem "stwierdza" wynika, że na organie odwoławczym ciąży obowiązek wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania w każdym przypadku, gdy takie uchybienie miało miejsce. Uchybienie terminu do wniesienia odwołania musi być jednoznaczne i mieć pełne oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym sprawy. Warunkiem wydania postanowienia w trybie art. 134 k.p.a. jest w pierwszej kolejności bezsporne ustalenie daty, w której organ skutecznie doręczył stronie decyzję wydaną w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, bowiem bieg terminu do wniesienia odwołania rozpoczyna się dopiero wtedy, gdy doręczenie było prawidłowe.
Zatem organ winien dysponować niebudzącym wątpliwości dokumentem zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji przez adresata (lub inną osobę, gdy doręczenie decyzji nastąpiło na podstawie art. 42 lub art. 43 k.p.a.).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że skarżąca w postępowaniu administracyjnym była reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika (pełnomocnictwo z dnia [...].01.2020 r.), przy czym doręczenie decyzji Burmistrza S. z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] nastąpiło w dniu [...] sierpnia 2020 r. z pominięciem tego pełnomocnika – do rąk strony postępowania M. P., natomiast k. 13 akt administracyjnych organu I instancji zawiera zwrotne potwierdzenie odbioru przez pełnomocnika skarżącej decyzji nr [...] jednak oznaczonej jako decyzja z dnia [...] września 2020 r. (doręczenie nastąpiło w dniu [...] września 2020 r.).
Decyzja organu I instancji została doręczona skarżącej w dniu [...] sierpnia 2020 r. w związku z czym Kolegium przyjęło, że decyzja organu I instancji weszła do obrotu prawnego z tą datą, a co za tym idzie wniesione przez pełnomocnika w dniu [...] września 2020 r. odwołanie, złożone zostało z uchybieniem 14 - sto dniowego terminu do jego złożenia.
Ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić.
Zgodnie z art. 40 § 2 k.p.a., jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Jeżeli ustanowiono kilku pełnomocników, doręcza się pisma tylko jednemu pełnomocnikowi. Strona może wskazać takiego pełnomocnika.
Ustanowienie przez stronę pełnomocnika skutkuje wyłączeniem zasady doręczania pism bezpośrednio stronie, która w tym zakresie zastępowana jest przez pełnomocnika. Jeżeli organ doręczył pismo samej stronie, z pominięciem pełnomocnika, doręczenie takie - jako dokonane z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. nie może być uznane za prawnie skuteczne. Przepis ten nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń, obarcza organy prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Od dnia powiadomienia organu o ustanowieniu pełnomocnika, powinien mieć on zapewniony udział w postępowaniu jak strona, a pominięcie pełnomocnika strony w czynnościach postępowania jest równoznaczne z pominięciem strony i wywołuje te same skutki prawne (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 6 czerwca 2018 r., I SA/Kr 271/18,- to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl)
Doręczenie w takiej sytuacji decyzji stronie, zamiast ustanowionemu przez nią pełnomocnikowi ma w stosunku do tej strony wymiar wyłącznie informacyjny, strona zostaje tylko poinformowana o treści orzeczenia. Skutki prawne związane z doręczeniem rozstrzygnięcia rozpoczynają się dopiero z datą skutecznego doręczenia orzeczenia ustanowionemu przez stronę pełnomocnikowi (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 września 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 190/19).
W świetle powyższego nie ma racji organ twierdząc, że decyzja została doręczona stronie w dniu [...] sierpnia 2020 r., a zatem termin do wniesienia odwołania, wynoszący 14 dni, liczyć należy od dnia następnego po dniu doręczenia decyzji, tj. od dnia [...] sierpnia 2020 r., bowiem strona w postępowaniu reprezentowana była przez pełnomocnika, któremu doręczono decyzję nr [...] jednak oznaczoną jako decyzja z dnia [...] września 2020 r., w dniu [...] września 2020 r.
Wyjaśnienia też wymaga kwestia tożsamości decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. oraz z dnia [...] września 2020 r., co wpływać będzie jednocześnie na ustalenie skuteczności doręczenia decyzji pierwszoinstancyjnej właściwemu podmiotowi, którym – w przypadku ustanowienia pełnomocnika - jest właśnie ten podmiot.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że postanowienie organu II instancji stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania jest niezgodne z prawem, w związku z czym Sąd uchylił je na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.