Uzasadnienie
M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza M. z dnia [...], Nr [...] wydaną na podstawie art. 16 ust. 1, 2 i 3, art. 24 ust. 2, 3a i 4 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 139, poz. 992 z późn. zm.) o odmowie przyznania skarżącej w okresie od [...] do [...] zasiłku pielęgnacyjnego na syna K. S. przeznaczonego na częściowe pokrycie wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby.
Z akt sprawy wynika, że skarżąca złożyła w dniu [...] do Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Placówki Terenowej w I. wniosek o wypłatę zaległego zasiłku pielęgnacyjnego na ww. syna. Do wniosku załączyła orzeczenie o jego niepełnosprawności wydane przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. w dniu [...], wydane na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 123, poz.776 ze zm.) oraz w związku z wyrokiem Sądu Rejonowego w B. Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], sygn. akt [...] (prawomocny od dnia [...]).
Z orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wynika, że wniosek o wydanie orzeczenia o niepełnosprawności skarżąca złożyła w dniu [...]. Niepełnosprawność syna orzeczono od urodzenia ([...]) do dnia ukończenia 16 roku życia ([...]).
Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2007 r. sygn. akt. I OW 54/07, Burmistrz M., został w sporze o właściwość rzeczową uznany jako organ zobowiązany do rozstrzygnięcia niniejszej.
Poprzednio właściwy organ - Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego - na żądanie Burmistrza M. przesłała decyzje wydane na J. S. w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego, które dotyczyły synów K. i R.:
- 1) decyzję przyznającą zasiłek pielęgnacyjny z dnia [...] (znak [...]);
- 2) pismo z dnia [...] (znak [...]) w sprawie wstrzymania wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego od dnia [...].;
- 3) decyzję z dnia [...] (znak [...]) o wstrzymaniu wypłaty zasiłku pielęgnacyjnego;
- 3) decyzję z dnia [...] (znak [...]), odmawiającą prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na dzieci R. i K. Jednocześnie KRUS poinformował Burmistrza, iż w okresie od [...] do [...] M. S. nie składała wniosku o przyznanie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego na syna K. Burmistrz M. mając na uwadze powyższy stan faktyczny stwierdził, iż nie może przyznać skarżącej zasiłku i decyzją z dnia [...], Nr [...] odmówił przyznania skarżącej w okresie od [...] do [...] zasiłku pielęgnacyjnego na syna K. S. Organ powołał się na okoliczność, że decyzje KRUS (wstrzymującą wypłatę zasiłku oraz odmawiającą przyznania dalszego prawa do zasiłku, wydane zostały w związku z ustaniem inwalidztwa, a także nieprzedłożenia stosownych orzeczeń o niepełnosprawności) nie zostały zaskarżone poprzez złożenie odwołania do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych i tym samym stały się prawomocne.
W złożonym od decyzji I instancji odwołaniu M. S. podniosła, iż wniosek o przyznanie świadczenia złożyła w KRUS w I. pod koniec [...], nie został on jednak przyjęty z powodu konieczności przedłożenia orzeczenia o niepełnosprawności. Kolejny wniosek złożyła zatem w dniu [...], natomiast [...] dołączyła do niego decyzję Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności wydaną w dniu [...]. Kserokopię wniosku z dnia v zawierały także kolejne pisma – z dnia [...], a także z dnia [...].
Jak wskazała odwołująca się, sprawa jej nie została rozpoznana ani przez KRUS, ani przez żaden inny organ od grudnia 2002 r. do dnia wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...], czyli przez okres 5 lat.
W nawiązaniu do przesłanych przez KRUS organowi I instancji dokumentów, M. S. stwierdziła, iż ani pismo z dnia [...], ani decyzje z dnia [...] oraz z dnia [...], nie zostały ani jej, ani jej mężowi doręczone. Podniosła poza tym, iż wydaniu powyższych decyzji przeczy fakt, że syn jej, R., zasiłek pielęgnacyjny otrzymywał. Ponadto decyzje te nie zostały uwzględnione przez Sąd Rejonowy w M. w wydanym przez niego wyroku z dnia [...] (sygn. akt [...]). W związku z powyższym odwołująca się wniosła o przedłożenie potwierdzeń doręczenia adresatowi kwestionowanych decyzji i pisma KRUS.
Skarżąca decyzji organu I instancji zarzuciła również zastosowanie niewłaściwych przepisów prawa materialnego, gdyż zamiast ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, powinna zostać zastosowana ustawa z dnia 1 grudnia 1994 r. o zasiłkach rodzinnych, pielęgnacyjnych i wychowawczych, obowiązująca w okresie, z którym wypłaty świadczenia się ona domaga.
Decyzją z dnia [...],[...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W ramach odwoławczego postępowania uzyskało w piśmie KRUS z dnia [...] informację, że w okresie od [...] do dnia [...] ani skarżąca, ani jej mąż J. S. nie występowali z wnioskiem o ustalenie uprawnień do zasiłku pielęgnacyjnego na syna K. Natomiast mąż skarżącej do [...] uprawniony był do pobierania zasiłku pielęgnacyjnego na syna K., wraz z własnym świadczeniem rentowym. Po ustaniu tego uprawnienia, ponowny wniosek o ustalenie uprawnień do zasiłku pielęgnacyjnego złożony został dopiero w dniu [...]., a kolejny wniosek, wraz z wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...], wniesiono w dniu [...].
SKO utrzymując w mocy orzeczenie organu I instancji podkreśliło, iż wniosek o wypłatę zaległego zasiłku pielęgnacyjnego za okres od [...] do [...] złożony został przez M. S. po ukończeniu 16 roku życia przez jej syna K., legitymującego się lekkim stopniem niepełnosprawności. Ze względu na powyższą okoliczność brak jest podstaw przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
Organ II instancji odnosząc się do zarzutów zastosowania przepisów niewłaściwej ustawy stwierdził, iż pod rządami przywołanej przez nią ustawy również brak było podstaw do przyznania jej świadczenia.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżąca podniosła w niej, iż w okresie od [...] do [...].nie uzyskała w swojej sprawie żadnej decyzji administracyjnej, mimo wielokrotnie składanych wniosków. Podkreśliła również długotrwałość postępowania ciągnącego się w sprawie wniosku o ustalenie niepełnosprawności syna, zakończonego wydaniem prawomocnego orzeczenia w dniu [...] (ponad dwa lata od złożenia wniosku w tej sprawie).
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie wraz z argumentacją zawartą w decyzji II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.
Sąd podziela stanowisko skarżącej co do bardzo długotrwałego prowadzenia przez organy postępowania zakończonego decyzją Burmistrza M. po rozstrzygnięciu przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie sporu kompetencyjnego o wskazanie rzeczowo właściwego organu.
Zarzuty skarżącej w powyższym zakresie nie są pozbawione słuszności, nie mają jednak wpływu na wynik sprawy. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest bowiem decyzja organów SKO i poprzedzająca ją decyzja Burmistrza M. w zakresie ich zgodności z przepisami prawa, a nie bezczynność organu, w związku z którą skarżąca mogła wnieść skargę do Sądu do czasu wydania zaskarżonych decyzji.
Sąd oceniając legalność zaskarżonych decyzji nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa procesowego, ani materialnego przy ich wydawaniu. Zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.
W aktach sprawy brak jest dowodów na to, aby skarżąca przed dniem [...] składała do KRUS wniosek o przyznanie zasiłku pielęgnacyjnego. Powyższy organ zaprzeczył stanowisku skarżącej na okoliczność wcześniejszego wnioskowania o świadczenie. Sama skarżąca mając zapewniony czynny udział w postępowaniu na podstawie art. 10 Kpa. nie udokumentowała w żaden sposób, aby składała wnioski przed tą datą.
Zaprzeczenie przez skarżącą doręczenia decyzji wydanych na jej męża w okresie od [...] do [...]nie ma wpływu na wynik sprawy, bo postępowania objęte tymi decyzjami nie były prowadzone z inicjatywy skarżącej.
Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a z akt spray wynika że wniosek o zasiłek pielęgnacyjny na syna K. skarżąca złożyła w dniu [...], gdy wygasło już orzeczenie stwierdzające niepełnosprawność jej syna. Stan ten był konsekwencją ukończenia przez dziecko 16 roku życia w dniu [...].
Organy nie miały podstaw prawnych do orzeczenia o przyznaniu zasiłku pielęgnacyjnego za okres przed złożeniem wniosku.
Organy zastosowały prawidłowo obowiązujące przepisy w dacie wydawania decyzji.
Zastosowanie przepisów wskazanych przez skarżącą skutkowałoby wydaniem przez organ decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Przepisy te również nie zezwalały na przyznawanie zasiłku pielęgnacyjnego za okres sprzed złożenia wniosku o jego przyznanie i uzależniały przyznanie powyższego świadczenia od orzeczenia o niepełnosprawności lub od stopnia niepełnosprawności oraz ukończenia przez dziecko wieku 16 lat.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 P.p.s.a.