Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 października 2012 r. A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Inspektora Sanitarnego oraz o uchylenie decyzji [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 1998 r., nr [...], celem objęcia decyzją orzeczenia Instytutu medycyny Pracy w ł. z dnia [...].05.1998 r. nr [...]
Wskazać należy, że decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] Inspektor Sanitarny w B. utrzymał w mocy decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] maja 2004 r. odmawiającą uchylenia, w trybie wznowieniowym, decyzji [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 1998 r., nr [...], którą nie stwierdzono u skarżącej choroby zawodowej.
Po rozdzieleniu skarg zawartych w ww. piśmie niniejsza sprawa dotyczy skargi na decyzję [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 1998 r., nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 - zwanej dalej P.p.s.a.), skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 – 4 P.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W sytuacji gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, należy przed wniesieniem skargi wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.
W związku z powyższym, w sytuacji gdy w sprawie przysługuje środek zaskarżenia, obligatoryjne jest wyczerpanie toku instancji, a następnie wniesienie stosownej skargi do Sądu, przy czym zaznaczyć należy, iż skarga może dotyczyć jedynie ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy w toku instancji.
W niniejszej sprawie, przedmiotem skargi jest decyzja [...] Inspektora Sanitarnego w B. niestwierdzająca u A. J. choroby zawodowej. Od niniejszego rozstrzygnięcia strona winna wnieść zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji odwołanie do [...] Inspektora Sanitarnego w B. i dopiero w przypadku niezadowolenia z decyzji odwoławczej – skargę do sądu administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że niniejsza decyzja stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji bowiem strona nie wniosła od niej odwołania. Ponadto skarżąca próbowała bezskutecznie wzruszyć przedmiotowa decyzje w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, co jednak nie przyniosło oczekiwanego przez stronę rezultatu. Oznacza to, że wskutek niewyczerpania trybu instancyjnego skarga nie może zostać rozpoznana merytorycznie, nie spełnia ona, bowiem wymogów formalnych, które badane są w pierwszej kolejności, stanowi to negatywną przesłankę dopuszczalności skargi (art. 52 § 1 P.p.s.a.). Wyczerpanie stosownych środków zaskarżenia jest podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego.
Niewątpliwie możliwość poddania działalności administracji publicznej sądowej kontroli nie oznacza prawa sądu do zastępowania organów administracyjnych w podejmowaniu aktów administracyjnych z naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Obowiązujące przepisy prawa nie dają sądom administracyjnym kompetencji do wzruszania ostatecznych decyzji administracyjnych na wniosek (skargę) strony w innym trybie niż w toku kontroli dokonywanej w wyniku skargi wniesionej przez stronę w terminie 30 dni od dnia otrzymania ostatecznego rozstrzygnięcia kończącego dwuinstancyjne postępowanie administracyjne. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej strona może się zwrócić do właściwego organu administracji w trybie określonym przepisami art. 156, 157 i nast. Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 157 § 1 K.p.a. właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji jest organ wyższego stopnia.
Wobec decyzji [...] Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 1998 r., nr [...], właściwym do stwierdzenia jej nieważności, w przypadkach określonych w art. 156 K.p.a. będzie zatem [...] Inspektor Sanitarny w B. W tej sytuacji Sąd, na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, powyższą skargę odrzucił jako niedopuszczalną.