Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2009r. A. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2009r. Nr [...]w przedmiocie uznania zażalenia za nieuzasadnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak wynika ze wskazanego wyżej enumeratywnego katalogu spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych, sprawowana przez nie kontrola obejmuje jedynie postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem natomiast niniejszego postępowania jest postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a., niemieszczące się w wymienionym katalogu.
W myśl wykształconego orzecznictwa, art. 37 k.p.a. ma na celu likwidację bezczynności organu administracyjnego. Zgodnie bowiem z wskazanym przepisem, na niezałatwienie przez organ sprawy w określonym terminie, stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. W związku z niesprecyzowaniem przez Kodeks formy, w jakiej ów organ winien jest rozstrzygnąć sprawę, doktryna przyjęła stanowisko, iż zażalenie wniesione w trybie art. 37 k.p.a. rozpoznać należy w drodze postanowienia (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2006r. sygn. akt II GSK 137/06, LEX nr 276679). Postanowienie, wydane w trybie art. 37 k.p.a., jest postanowieniem, o jakim mowa w art. 123 Kodeksu, czyli zaliczanym do grupy postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczących kwestii wynikających w toku tego postępowania – w omawianym przypadku bezczynności organu, lecz nie rozstrzygających sprawy merytorycznie.
Nie jest to postanowienie kończące postępowanie i nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 17 stycznia 2006r. sygn. akt I OSK 306/05, LEX nr 196463).
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), ze względu na niedopuszczalność skargi, orzekł jak w sentencji postanowienia.