Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 150 a w związku z art. 37 k ustawy z 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Rozstrzygnięcie swoje organ odwoławczy oparł o następujące ustalenia: Skarżący został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 24 lipca 1997r., następnie w związku z rozpoczęciem od września 1997 r. działalności gospodarczej u tracił z dniem 16 września 1997r. status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku.
Po zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, w dniu 9 grudnia 2005 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego, wskazując, iż ma 32 lata pracy, w tym również w warunkach szczególnych (praca w kopalni miedzi "P." od dnia 22 lutego 1980 r. do 30 września 1984r.) a zatem zgodnie z nowelizacją, dokonaną dnia 28 lipca 2005 r., ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.)spełnia warunki do przyznania wnioskowanego zasiłku.
Prezydent Miasta T., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, decyzją z dnia [...] 2005 r. Nr [...] odmówił skarżącemu przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W uzasadnieniu Prezydent stwierdził, że skarżący nie spełnia warunków, pozwalających na przyznanie świadczenia a określonych w art. 37 k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.).
Zgodnie z art. 150 a ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia..) ustawodawca stworzył możliwość ubiegania się o przyznanie prawa do świadczenia emerytalnego takim osobom, które do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniały warunki do jego nabycia, poprzez posiadanie w dniu 31 grudnia 2001r.,
- - statusu osoby bezrobotnej;
- - zasiłku dla bezrobotnych; oraz w przypadku mężczyzn
- - wiek co najmniej 63 latą. i okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 25 lat, lub
- - w roku kalendarzowym, w którym rozwiązano stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn zakładu pracy, wnioskodawca miał co najmniej 60 lat oraz posiadał okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 25 lat, lub
- - do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnął okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 40 lat, lub
- - do 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiadał okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 39 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy, w rozumieniu ustawy z 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994r. Nr 1, poz. 1 ze zm.).
Organ po analizie akt administracyjnych stwierdził, że skarżący nie spełnia żadnego z w/w warunków. Bowiem w dniu 31 grudnia 2001 r. prowadził działalność gospodarczą, co oznacza, że nie miał statusu osoby bezrobotnej i nie pobierał z tego tytułu zasiłku.
Skarżący, nie zgodził się z powyższym rozstrzygnięciem i w odwołaniu złożonym do Wojewody [...], wskazał, że organ nie wziął pod uwagę stanu faktycznego sprawy, zwłaszcza jego pracy pod ziemią. Zdaniem skarżącego wnioskowane świadczenie mu przysługuje także z uwagi na stan zdrowia, który wyklucza jakąkolwiek pracę.
Organ II instancji zaskarżoną przed tut. Sądem decyzją dnia [...] 2006r. Nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji wraz z jego uzasadnieniem i podstawą prawną, podnosząc, że nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie może mieć zastosowania w stosunku do skarżącego, gdyż w dacie 31 grudnia 2001 r. nie miał o n statusu osoby bezrobotnej, z uwagi na prowadzoną działalność gospodarczą.
Organ odwoławczy dodatkowo stwierdził, że przepisy dotyczące zasiłków i świadczeń przedemerytalnych odnoszą się tylko do sytuacji zaistniałych do dnia 12 stycznia 2002 roku.
Wskazał, że z art. 150 a znowelizowanej ustawy o promocji zatrudnienia) wyraźnie wynika, że osoba starająca się o zasiłek lub świadczenie przedemerytalne winna na dzień 12 stycznia 2002 r. spełniać warunki do nabycia tych świadczeń bądź w dniu 31 grudnia 2001 r. posiadać prawo do zasiłku i w wyniku zaliczenia okresu jego pobierania do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub do świadczenia uzyskałaby to prawo.
A. K., w złożonej do Sądu skardze, wydanej decyzji Wojewody zarzucił naruszenie prawa i sprzeczność z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego w tej materii.
Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga podlega uwzględnieniu, gdy Sąd rozpatrując skargę stwierdzi, że:
- 1. nastąpiło naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
- 2. nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; lub
- 3. nastąpiło takie naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie Sąd badając pod w/w kątem wydaną decyzję stwierdza, że nie nastąpiło naruszenie prawa.
Organy administracji zasadnie uznały, iż skarżący nie spełnia przesłanek pozwalających na przyznanie wnioskowanych świadczeń.
Zgodnie z art. 150 a, znowelizowanej w dniu 28 lipca 2005r. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do ich nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2.
Przy czym w ust. 2 cyt. artykułu 150 a ustawodawca osobie, która nie legitymowała się odpowiednim stażem pracy, stworzył dodatkową możliwość uzyskania świadczeń i to tylko w przypadku, gdy osoba ta w dacie 31 grudnia 2001 r. posiadała status osoby bezrobotnej i pobierała zasiłek dla bezrobotnych.
Natomiast przepis art. 37 k ust. 1 stawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu...) określał zasady na podstawie, których osoba ze statusem osoby bezrobotnej i pobierająca z tego tytułu zasiłek bez odpowiedniego stażu pracy mogła uzyskać prawo do świadczenia. I tak " Świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli: (w przypadku mężczyzn)
- 1) osiągnął wiek 63 lata i posiada okres uprawniający do emerytury, lub
- 2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończył co najmniej 60 lat życia oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub
- 3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnął okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 40 lat, lub
- 4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 39 lat, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz. U. z 1994 r. Nr 1, poz. 1 ze zm.).
Jak wynika z akt sprawy skarżący (urodzony w roku 1958) nie spełnia ani kryterium wiekowego, gdyż ma 48 lat, nie ma także wypracowanego wymaganego okresu zatrudnienia a przede wszystkim w dniu 31 grudnia 2001 roku nie posiadał statusu osoby bezrobotnej i nie pobierał z tego tytułu zasiłku, gdyż prowadził działalność gospodarczą.
Mając powyższe na względzie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 20 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji wyroku.