Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2016 r. skarżąca J. G. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na szereg decyzji Burmistrza Miasta, w tym decyzję z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego, kwestionując działanie gminnych organów pomocy społecznej. Strona wniosła o przyznanie prawa pomocy.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta wniósł o jej oddalenie.
Prawomocnym postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2016r. sygn. II SO/Bd 2/16 referendarz sądowy Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Bydgoszczy oddalił wniosek skarżącej o ustanowienie pełnomocnika oraz umorzył postępowanie w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a.", warunkiem dopuszczalności skargi jest wyczerpanie środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie czy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.).
Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 P.p.s.a. przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Obowiązek ten wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zasada dwuinstancyjności daje natomiast stronie prawo domagania się dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy przez dwa różne organy administracji publicznej. Rangę tej zasady potwierdza art. 78 Konstytucji RP, w myśl którego "każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji".
Stosownie do art. 127 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23, ze zm., dalej. "K.p.a."), od decyzji wydanej w pierwszej instancji, organem właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ.
W przedmiotowej sprawie skarżąca wystąpiła ze skargą na decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], którą przyznano skarżącej zasiłek celowy z przeznaczeniem na zakup odzieży, na zakup zlewozmywaka w łącznej kwocie [...]zł. oraz odmówiono pomocy na zakup telefonu komórkowego Od decyzji tej skarżąca powinna wnieść, zatem odwołanie do organu wyższego stopnia zgodnie z pouczeniem, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Burmistrz Miasta, działał w niniejszej sprawie jako organ I instancji i stąd też od wydanej decyzji przysługiwało stronie prawo wniesienia odwołania, a nie skargi do sadu administracyjnego. Skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia, ale wniosła skargę na pierwszoinstancyjną decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] stycznia 2016r.
Powyższe skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego rozpoznania skargi, bowiem wniesiona skarga jako przedwczesna była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a.