Uzasadnienie
[...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] decyzją nr [...] z dnia [...]r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 K.p.a., art. 16 ust. 2 pkt 1, art. 30 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (jedn. tekst Dz.U. Nr 42 z 2002 r., poz. 368 z późń zm.), § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz.U. Nr 40, poz. 471, z późń zm.) oraz § 16 ust. 1 pkt 5 Statutu Wojskowej Agencji Mieszkaniowej nadanego zarządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 6 maja 2003 r. (Dz.Urz. MON Nr 8, poz.
- 87) po rozpatrzeniu odwołania chor. S.B. od decyzji nr [...] z dnia [...] października 2003 r. wydanej przez [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że S.B. złożył wniosek o przydział osobnej kwatery stałej w garnizonie [...] w dniu [...] października 1997 r.
W wyniku realizacji listy kolejności osób oczekujących na przydział kwatery w [...] zaistniała możliwość przydzielenia chor. S.B. dwupokojowej kwatery stałej położonej w [...], przy ul. A [...]
W związku z powyższym [...] WAM w [...]wydał decyzję z dnia [...] października 2003 r. w sprawie przydziału ww. kwatery.
Od w/w decyzji chor. S.B. wniósł odwołanie, w którym podniósł, że wydanie decyzji o przydziale osobnej kwatery stałej powinno być poprzedzone zawiadomieniem strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie.
Odwołanie nie jest uzasadnione, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Podstawą prawną decyzji [...] w [...] nr [...] z dnia [...] października 2003 r. jest art. 30 ust. 1 w zw. z art. 24 ust. 1 pkt 1 i art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP (jedn. tekst Dz.U. Nr 42 z 2002 r., poz. 368 z późń zm.), oraz przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 kwietnia 2000 r. w sprawie administrowania kwaterami i lokalami mieszkalnymi przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (Dz.U. Nr 40, poz. 471, z późń zm.).
Zgodnie z § 4 ust. 1 cyt. Rozporządzenia MON, w celu otrzymania kwatery żołnierz zawodowy składa do dyrektora oddziału terenowego Agencji, właściwego dla miejsca pełnienia czynnej służby wojskowej, wniosek o przydział kwatery zaopiniowany przez dowódcę jednostki wojskowej, w której pełni czynną służbę wojskową.
Wymagany wniosek odwołujący się złożył we właściwym wówczas [...] WAM w T. w dniu [...] października 1997 r. (na skutek likwidacji [...] WAM w [...] został przejęty przez [...] WAM w [...]).
Powyższe było podstawą umieszczenia chor. S.B. na liście osób oczekujących na przydział kwatery w garnizonie [...].
Podkreślić należy, ze [...] WAM w [...] zobligowany jest przepisami prawa do przestrzegania obowiązującej listy kolejności przydziału kwater oraz racjonalnego gospodarowania zasobem mieszkaniowym.
Z chwilą pozyskania kwatery odpowiadającej uprawnieniom do czterech norm mieszkaniowych, [...] WAM w [...] wydał decyzję przydziału osobnej kwatery stałej żołnierzowi zajmującemu pierwszą pozycję na liście kolejności, który zrezygnował z jej przyjęcia. W związku z tym przedmiotowa kwatera została przydzielona chor. S.B znajdującemu się na drugiej pozycji listy kolejności.
Dodać należy, że zgodnie z art. 24 ust. 1 prawo do kwatery realizuje się na wniosek żołnierza zawodowego poprzez przydział kwatery albo wypłatę ekwiwalentu pieniężnego w zamian za rezygnację z kwatery.
W związku z powyższym od dnia [...] października 1997 r. – złożenia wniosku o przydział kwatery stałej w garnizonie [...] – chor. S.B. mógł brać czynny udział w postępowaniu administracyjnym i informować organ o wszelkich zmianach mających na nie wpływ.
Mając powyższe względy na uwadze, na podstawie powołanych wyżej przepisów, brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, a zatem należało postanowić jak na wstępie
Od powyższej decyzji, S.B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wnosząc o jej uchylenie, jako niezgodnej z prawem.
Skarżący zarzucił, że organ wydający przedmiotową decyzję nie powiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego, czym naruszył art. 61 § 4 K.p.a., a tym samym nie dokonał w myśl art. 10 § 1 K.p.a. obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w przebiegu postępowania oraz naruszył zasady określone w art. 7 i 8 K.p.a.
Skarżący zaznaczył, że już w odwołaniu wskazał powyższe naruszenia procedury i to, że jako strona postępowania zamierzał skorzystać z przysługujących mu praw.
Zdaniem skarżącego możliwość czynnego udziału w postępowaniu dotyczącym przydziału osobnej kwatery stałej jest bardzo istotnym elementem, pozwalającym na dokładne sprawdzenie czy przydzielona kwatera spełnia wszystkie kryteria wyszczególnione w normach regulujących zasady i warunki, jakim powinien odpowiadać przydzielony lokal mieszkalny.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane przez skarżącego.
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 – dalej zwaną p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaznaczyć przy tym należy, że w myśl przepisu art. 133 § 1 p.s.a. podstawą wyrokowania są akta sprawy.
W rozpoznawanej sprawie organ przedstawił Sądowi niekompletne akta.
W szczególności nie wynika z akt data doręczenia stronie decyzji [...] WAM z dnia [...]r.
Nie wynika też z akt okoliczność, czy odwołanie złożone zostało bezpośrednio w organie, czy nadeszło przesyłką pocztową.
Ma to istotne znaczenie jeśli się zważy, że obowiązkiem organu odwoławczego wynikającym z art. 134 K.p.a. jest w pierwszej kolejności ustalenie czy odwołanie wniesione zostało w terminie. Uchybienie bowiem tego terminu skutkuje tym, że po pierwsze – decyzja pierwszoinstancyjna staje się ostateczna, a po drugie – organ odwoławczy stwierdza wówczas w drodze ostatecznego postanowienia uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Brak wymienionych danych sprawia, że niemożliwym jest jednoznaczne stwierdzenie przez Sąd zachowania przez stronę omawianego terminu a jednocześnie wykluczenie sytuacji, w której organ odwoławczy rozstrzygałby w sprawie zakończonej ostateczną decyzją organu I instancji. Zauważyć bowiem trzeba, że nieważną byłaby decyzja organu II instancji wydana w sprawie, w której odwołanie wniesiono z uchybieniem terminu (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.).
Z tych względów należało orzec jak w sentencji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 oraz art. 200 p.s.a.