Uzasadnienie
Komisja Stypendialna Wydziału N. E. i Z. U. M. K. w T. decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 104 Kpa, art. 173 i art. 180 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 z późn. zm.) i § 22 Regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom UMK z dnia [...], przyznała D. M. w roku akademickim 2007/2008 na okres od [...] do [...] stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych w wysokości 200 zł miesięcznie i wstrzymała od [...] do [...] wypłatę tego świadczenia. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją Dziekana z dnia [...] D. M. udzielono urlopu zdrowotnego na rok akademicki 2007/2008 i w związku z § 10 ww. Regulaminu z dnia 30 lipca 2007 r., podjęto decyzję o wstrzymaniu wypłaty tego stypendium. W odwołaniu D. M. wniósł o zmianę decyzji i przyznanie stypendium w całym roku akademickim albo przynajmniej do [...], tj. do dnia udzielenia urlopu.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna UMK w T. na podstawie art. 104 Kpa i art. 182 ww. ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. i § 16, § 17, § 18, § 19, § 20 ww. Regulaminu utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że na podstawie § 10 ww. Regulaminu student traci prawo do otrzymywania świadczenia w okresie przebywania na urlopie. Na podstawie § 11 student może zachować prawo do otrzymania świadczenia w okresie urlopu, jednak ze względu na brak postępów w nauce i dotychczasowy przebieg studiów, nie orzeczono o wypłacie stypendium w okresie urlopu.
Składając skargę D. M. zarzucił naruszenie art. 2 Konstytucji i ustawy o szkolnictwie wyższym, Regulaminu studiów UMK i Regulaminu przyznawania pomocy materialnej studentom UMK z 30 lipca 2007 r., wnosząc o jej zmianę i przyznanie stypendium przynajmniej do dnia otrzymania decyzji o urlopie dziekańskim. Domagał się także przyznania stypendium specjalnego dla studentów niepełnosprawnych, odwołując się do swej sytuacji materialnej i stanu zdrowia. W odpowiedzi odwołując się do uzasadnienia decyzji organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.
Zgodnie natomiast z treścią przepisu art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, a zgodnie z treścią przepisu art. 133 § 1 (zd.
- 1) tej ustawy sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Podstawowe, kardynalne wręcz zasady postępowania administracyjnego zostały przez ustawodawcę określone w przepisach art. 6 -16 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dział I – Rozdział 2 "Zasady ogólne"), dalej w skrócie: Kpa.
Wynika z nich między innymi, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (art. 6 – zasada państwa prawa), w toku postępowania stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 zasada praworządności), obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli (art. 8 – zasada pogłębiania zaufania obywateli), zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania (art. 10 § 1- zasada uczestnictwa stron w postępowaniu).
Rozwinięciem i niezbędnym uzupełnieniem tych zasad są dalsze przepisy Kpa; między innymi przepisy dotyczące postępowania dowodowego, a w szczególności przepis art. 75 § 1 Kpa stanowiący, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem i przepis art. 77 § 1 Kpa stanowiący, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Powyższe zasady i przepisy powinny być ściśle przestrzegane w każdym postępowaniu administracyjnym. Niestety nie miało to miejsca w niniejszej sprawie.
W aktach sprawy brak bowiem ustaleń dotyczących między innymi decyzji z dnia [...] dotyczącej udzielenia skarżącemu urlopu zdrowotnego na rok 2007/2008 oraz ustaleń dotyczących treści regulaminu, na który organ powołał się w obu decyzjach. Na marginesie należy zauważyć, że organ odwoławczy zignorował wezwanie Sądu do uzupełnienia akt postępowania, doręczone organowi [...].
Niezbędne elementy decyzji określa treść przepisu art. 107 Kpa, stanowiąc między innymi, iż należy określić podstawę prawną decyzji.
Zarówno w orzeczeniach sądowych jak i doktrynie wielokrotnie wskazano, że podstawa prawna decyzji administracyjnej musi być powołana dokładnie, a więc ze wskazaniem mających zastosowanie w sprawie przepisów określonego aktu prawnego wraz z powołaniem źródła jego publikacji. Należy również podawać zmiany aktu prawnego, które miały miejsce od daty wydania decyzji, ponieważ wskazuje to na stan prawny obowiązujący w czasie orzekania w sprawie; spotykana w decyzjach formułka zamieszczana po podaniu miejsca publikacji tekstu pierwotnego: "ze zmianami", "z późniejszymi zmianami", nie daje stronom pełnej informacji o podstawie prawnej rozstrzygnięcia. Staje się to szczególnie istotne w dobie częstych zmian już nie tylko samych aktów normatywnych, lecz również zmian wprowadzonych do przepisów je nowelizujących. W niniejszej sprawie organy bezpodstawnie zaniechały wskazania miejsca publikacji przywołanego w obu decyzjach regulaminu oraz nie udostępniły go Sądowi.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że nastąpiło naruszenie wskazanych powyżej przepisów postępowania co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. I dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej z [...] – [...].
Prowadząc ponownie postępowanie organ przeprowadzi postępowanie przestrzegając wszystkich obowiązujących przepisów oraz powyższych uwag i zaleceń, które po myśli art. 153 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. mają charakter bezwzględnie wiążący.