Uzasadnienie
B. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.
Zarządzeniem z 9 marca 2018r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do złożenia w terminie 7 dni wniosku o przyznanie prawa pomocy na załączonym urzędowym formularzu. Skarżący został jednocześnie pouczony, że uchybienie terminowi będzie skutkować pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Przesyłka kierowana do skarżącego, zawierająca powyższe wezwanie, została zwrócona przez operatora pocztowego w dniu 16 kwietnia 2018r., z uwagi na niepodjęcie w terminie (k. 12 akt).
Referendarz sądowy ustaliwszy, że jego wezwanie, po uprzednim dwukrotnym awizowaniu w dniach 23 marca 2018 r. i 3 kwietnia 2018 r., zostało skutecznie doręczone skarżącemu dnia 6 kwietnia 2018 r. oraz że skarżący nie wykonał tego wezwania w zakreślonym terminie, zarządzeniem z 23 kwietnia 2018 r. wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostawił bez rozpoznania (k. 37 akt).
Z zachowaniem terminu skarżący wniósł sprzeciw, w którym podniósł, że z dniem 1.05.2018 r. przeprowadził się z [...] do [...] i dlatego nie odebrał kierowanej do niego przesyłki.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017r., poz. 1369), dalej "p.p.s.a." rozpoznając sprzeciw od zarządzenia, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd przy tym orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.).
W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy, przy czym zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie takiego prawa składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru.
W tej sprawie sporne jest czy wezwanie referendarza sądowego z 19 marca 2018 r. zostało skarżącemu skutecznie doręczone, a w konsekwencji czy prawidłowe jest zarządzenie referendarza z 9 marca 2018r.
W myśl art. 65 § 1 p.p.s.a. Sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego – wyznaczonego operatora, osobie fizycznej osobiście (art. 67 § 1 p.p.s.a.) m.in. w miejscu zamieszkania (art. 69 p.p.s.a). Z uwagi na pewność obrotu prawego, ustawodawca w art. 72 § 1 p.p.s.a. przewidział, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo innym, wymienionym w tym przepisie, osobom. Nadto stosownie do art. 73 § 1 p.p.s.a., jeżeli nie ma możliwości doręczenia pisma w powyższe sposoby, pismo takie składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej wyznaczonego operatora, dokonując jednocześnie zawiadomienia o jego złożeniu w owym urzędzie i o możliwości jego odbioru w tym urzędzie, w terminie siedmiu dni, od dnia pozostawienia zawiadomienia, przy czym ową informację pozostawia się w m.in. oddawczej skrzynce pocztowej. W § 3 art. 73 p.p.s.a. przewidziano, że w przypadku niepodjęcia w ww. terminie pisma przez adresata, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia. Ostatecznie doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 art. 73 p.p.s.a.
Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że z akt sprawy wynika (k. 12 akt), że zarządzenie referendarza sądowego z 9 marca 2018r. zostało nadane za pośrednictwem wyznaczonego operatora pocztowego dnia 21 marca 2018 r., na adres wskazany przez skarżącego w skardze. Z treści dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru wynika, że 23 marca 2018r. doręczyciel pod wskazanym adresem nie zastał nikogo, w związku z czym korespondencję pozostawił w placówce pocztowej, o czym – tego samego dnia, zawiadomił adresata – skarżącego, pozostawiając mu zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przedmiotowej korespondencji Sądu zostało pozostawione 3 kwietnia 2018r., a następnie – wobec nie podjęcia przesyłki przez skarżącego w placówce pocztowej, w okresie czternastu dni od dnia pierwszego zawiadomienia, korespondencja została zwrócona do nadawcy – do Sądu, z adnotacją "Zwrot Nie podjęto w terminie", co nastąpiło 11 kwietnia 2018 r.
W ocenie Sądu zaistniały podstawy aby stwierdzić, iż przesyłka zawierająca zarządzenie z wezwaniem referendarza z 9 marca 2018r. do złożenia wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu, została skarżącemu skutecznie doręczona na wskazany przez niego adres w trybie tzw. "doręczenia zastępczego" dnia 6 kwietnia 2018r. Z uwagi na powyższe siedmiodniowy termin na nadesłanie wypełnionego formularza PPF upłynął 13 kwietnia 2018r. Termin ten upłynął bezskutecznie. Brak reakcji zaś ze strony skarżącego na powyższe wezwanie musiał skutkować pozostawieniem jego wniosku bez rozpoznania. W tym stanie rzeczy zasadnie referendarz sądowy wydał obecnie skarżone zarządzenie o pozostawieniu wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sadowych bez rozpoznania, zgodnie z art. 257 w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu sprzeciwu należy wskazać, iż skarżący po zmianie adresu winien zawiadomić sąd o tej okoliczności. Nadto sama ta okoliczność nie stanowiła przeszkody w odbiorze korespondencji, skoro skarżący odebrał w dniu 25 maja 2018r. kierowaną na ten sam co uprzednio adres (ul. [...] w [...]) przesyłkę zawierającą skarżone zarządzenie referendarza, i w terminie wniósł sprzeciw. Zasady doświadczenia życiowego potwierdzają, iż po zmianie adresu zamieszkania osoba właściwie dbająca o swoje interesy, organizuje odbiór kierowanej do niej korespondencji. Tym bardziej, iż awizowana przesyłka pozostawała w urzędzie pocztowym z możliwością jej odbioru przez okres 14 dni.
Nadto należy zwrócić uwagę, iż skarżący jest osobą z wyższym wykształceniem prawniczym, zaskarżona decyzja dotyczy skreślenia z listy doktorantów nauk prawnych 4 roku, a nawet do sprzeciwu skarżący nie dołączył złożonego na dostępnych chociażby w Internecie formularzu PPF wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych, o które się ubiegał.
Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 260 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.