Uzasadnienie
Burmistrz M. na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, decyzją [...] z dnia [...] września 2012 r., orzekł o wymeldowaniu M. G. z miejsca pobytu stałego przy ul. M. [...] w M., wskazując, że jego pobyt ww. lokalu nie ma znamion pobytu stałego, w rozumieniu art. 6 ust. 1 ww. ustawy, ponieważ zabrał on z mieszkania swoje rzeczy osobiste, nie przebywa w miejscu pobytu stałego, zaś swoje sprawy mieszkaniowe i życie osobiste skoncentrował w innym lokalu. Spełnione więc zostały przesłanki z art. 15 ust. 2 ww. ustawy, wobec czego orzeczono o jego wymeldowaniu. Składając odwołanie M. G. wniósł o uchylenie decyzji w całości bądź uchylenie jej i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wywodząc, że organ nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających jego wolę do zamieszkiwania w innym miejscu.
Wojewoda [...] decyzją z [...] stycznia 2013 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 15 ust. 2 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, uznając, iż brak podstaw do jej uchylenia, albowiem zgromadzone materiały dowodzą, że M. G. opuścił miejsce pobytu stałego i nie dokonał w tym zakresie obowiązku meldunkowego, określonego w art. 15 ust. 1 ustawy.
Składając skargę M. G. zarzucił naruszenie art. 15 w zw. z art. 6 ww. ustawy z 10 kwietnia 1974 r. poprzez błędne przyjęcie, że opuścił miejsce stałego pobytu na okres ponad 3 miesięcy, wywodząc, że nigdy nie opuścił miejsca pobytu stałego na dłużej niż 2 lub 3 dni w roku i zawsze wraca na nocleg do domu przy ul. M. [...] w M. Odpowiadając na skargę organ, powtarzając argumentację z zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Pełnomocnik skarżącego ustanowiony w postępowaniu sądowym w piśmie procesowym z [...] lipca 2013 r., podtrzymując zarzut naruszenia przepisu art. 15 ust. 2 w zw. z art. 6 ust. 1 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. poprzez bezpodstawne jego zastosowanie dodatkowo zarzucił: naruszenie zasady prawdy obiektywnej - tj. art. 7 Kpa, oraz zasady swobodnej oceny dowodów tj. art. 80 Kpa, w wyniku nieprawidłowej oceny całego zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz naruszenie art. 7 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, poprzez jego niezastosowanie, wnosząc o uchylenie w całości obu decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ewentualnie o uchylenie w całości tych zaskarżonych decyzji z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.
Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast ewidentnie wynika, że skarżący M. G. od kilku miesięcy przed wydaniem decyzji nie zamieszkuje pod adresem zgłoszonego pobytu stałego, bywając tam jedynie sporadycznie. Wynika to w ocenie Sądu jednoznacznie z zebranego prawidłowo (tj. zgodnie z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego) materiału dowodowego tj. z rozprawy administracyjnej i przesłuchanych świadków oraz dokonanych oględzin. Organy prawidłowo dopuścił jako dowód wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z obowiązującym prawem, realizując tym samym zasady zawarte w przepisach art. 7 i 8 Kpa oraz art. 75 § 1 Kpa. Organ poddał wszechstronnej ocenie cały zebrany materiał dowodowy wskazując, które fakty uznał za udowodnione i dowody na których się oparł wyjaśniając dlaczego nie podzielił stanowiska skarżącego.
Zwrócić należy także uwagę na fakt, że rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji poprzedzone zostało uzupełnieniem materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie przez organ pierwszej instancji, bowiem organ odwoławczy korzystając z przepisu art. 52 k.p.a., zwrócił się do organu pierwszej instancji o dodatkowe przesłuchanie świadków co niewątpliwie poszerzyło jeszcze materiał dowodowy pozwalający na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy i wydanie zgodnej z prawem decyzji. Zaskarżona decyzja odpowiada także dyspozycji przepisów zastosowanych w art. 140 Kpa w zw. z art. 107 § 1 i 3 Kpa.
Analiza przepisów ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych prawidłowo przytoczonych zarówno w zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją w powiązaniu z utrwalonym orzecznictwem sądowo - administracyjnym prowadzi do oczywistego wniosku, że przesłanka opuszczenia miejsca pobytu stałego jest spełniona wówczas, gdy dana osoba fizycznie nie przebywa w lokalu mieszkalnym, w którym miała poprzednio zorganizowane centrum życiowe i jest to wynikiem realizacji woli tej osoby o skoncentrowaniu swoich spraw życiowych w innym miejscu. Ma to więc istotne znaczenie przy ocenie, czy faktycznie doszło do opuszczenia lokalu. Zamiar opuszczenia miejsca stałego pobytu to nie tylko wola wewnętrzna, ale także wola dająca się określić na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. Te zaś zostały w niniejszej sprawie ustalone prawidłowo i wszechstronnie.
Podane też zostały przez organ ocenie czemu dał wyraz w uzasadnieniu swojej decyzji. Postępowanie meldunkowe ma na celu zapewnienie zgodności danych zawartych w zbiorach ewidencji ludności ze stanem faktycznym.
Skarżący M. G. po opuszczeniu miejsca zameldowania na pobyt stały nie dopełnił obowiązku meldunkowego, o którym stanowi art. 15 ust. 1 ww. ustawy. Instytucja wymeldowania ustanowiona przepisem art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych służy likwidacji swoistej fikcji meldunkowej. Skoro zatem skarżący w sposób bezsporny wyczerpał dyspozycję zawartą w art. 15 ust. 2 ustawy, to wydanie decyzji o jego wymeldowaniu z pobytu stałego nie narusza przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Nie doszło także do naruszenia przepisów postępowania i dlatego wobec braku przesłanek określonych treścią przywołanego wyżej przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stosownie do przepisu art. 151 tej ustawy skargę należało oddalić, rozstrzygnięcie w pkt 2 sentencji wyroku opierając na przepisach art. 250 tej ustawy w związku z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych... (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).