Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 6 lutego 2006r. J. F. i A. F. wystąpili do Wójta Gminy R. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie w zabudowie zagrodowej budynku mieszkalnego z garażem dwustanowiskowym i budowie budynku gospodarczego oraz rozbiórce istniejącego budynku mieszkalno-gospodarczego na działce nr [...] w G.. Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Wójt Gminy R. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie budynku mieszkalnego z garażem dwustanowiskowym o wymiarach 10,00m x 13,50m i 11,50m x 7,00m oraz budynku gospodarczego o wymiarach 11,50m x 7,00 wraz z infrastrukturą towarzyszącą na wskazanej działce.
Od powyższej decyzji inwestorzy J. F. i A. F. wnieśli odwołanie zarzucając, że decyzja nie odpowiada treści złożonego wniosku, określa zagospodarowanie terenu jako zabudowę mieszkaniową zamiast zagrodowej, określa wymiary budynku niezgodnie z wnioskiem, rozstrzyga zagadnienia będące przedmiotem postępowania o pozwolenie na budowę, wadliwie określa teren inwestycji w załączniku graficznym, oparta jest na wadliwie przeprowadzonej analizie.
Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., podzielając zarzuty odwołujących, jak również dopatrując się naruszenia przepisów proceduralnych w przeprowadzonym postępowaniu uchyliło zaskarżone rozstrzygnięcie.
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Wójt Gminy R. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o dane wynikające z uzasadnienia powyższej decyzji pod rygorem pozostawienia go bez rozpozna.
W odpowiedzi na to wezwanie strona zakwestionowała jego zasadność argumentując, iż złożony wniosek stanowi podstawę do załatwienia sprawy, wobec czego postawione przez organ I instancji wymogi dotyczące jego uzupełnienia są pozbawione podstaw.
J. F. powołując się na treść art. 37 Kpa złożyła także do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ I instancji. Zarzuciła, iż Wójt Gminy R. nie rozpoznał w terminie określonym w Kodeksie postępowania administracyjnego złożonego przez nią wniosku dotyczącego wydania decyzji o warunkach zabudowy. Ponownie wysunęła argumenty dotyczące bezzasadności wezwania do jego uzupełnienia.
Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. na podstawie art. 123 w związku z art. 144 oraz art. 37 § 2 a contrario ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z póżn. zm.) uznało zażalenie J. F. na niezałatwienie sprawy w terminie za nieuzasadnione. Organ odwoławczy powołując się na przepisy Kpa wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności organu, bowiem wniosek został pozostawiony bez rozpoznania po uprzednim wezwaniu do jego uzupełnienia. Jednocześnie organ ten pouczył stronę o możliwości zaskarżenia tegoż postanowienia do Sądu.
W skardze do Sądu J. F. zarzuciła niniejszemu postanowieniu naruszenie art. 35 Kpa poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w sprawie nie zachodziła nieuzasadniona bezczynność ze strony Wójta Gminy R., jak również naruszenie art. 64 § 2 Kpa przez niewłaściwe uznanie, iż wniosek o wydanie warunków zabudowy zawierał braki uzasadniające wezwanie strony do usunięcia tychże braków.
Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu bez badania jej zarzutów merytorycznych.
Skuteczność wniesienia skargi, a w konsekwencji skuteczność uruchomienia procesu oceny legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej zależy od dopuszczalności skargi. Przesłanki dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej to zespół wymagań, które muszą być spełnione, by zaskarżenie wywołało skutek w postaci dokonania przez sąd administracyjny oceny zgodności z prawem kwestionowanego aktu administracyjnego. Stosownie do art. 3§2 pkt2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.1270 ze zm.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty.
Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy należy podkreślić, iż postanowienie będące przedmiotem skargi zostało wydane w wyniku zażalenia, w którym strona powołała się na brzmienie art. 37 § 1 K.p.a.
Zażalenie, o jakim mowa w tym przepisie jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego, pod warunkiem wszakże, że- jak stanowi art. 52 § 1 omawianej ustawy-środek ten przysługiwał stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.
Kodeks postępowania administracyjnego zawiera w art. 37 § 1 możliwość wniesienia przez stronę postępowania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej, niemniej jednak zażalenie to służy do organu administracyjnego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności. Zaskarżone postanowienie nie kończy zatem postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty.
Należy zatem uznać, iż zawarte w zaskarżonym postanowieniu pouczenie strony o przysługującym jej prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy jest błędne, ponieważ przepisy nie przewidują takiej możliwości zaskarżenia.
Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Przepis ten nie ma jednak zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania przez sąd skargi, która w świetle obowiązujących przepisów jest niedopuszczalna, (por. wyrok NSA z dnia 27.02.1998,IV S.A. 792/96).
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) skargę, jako niedopuszczalną odrzucił.