Uzasadnienie
Prezydent W. decyzją z [...] marca 2011 r. Nr [...] na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139 z 2006 r., poz. 993 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu P. M. z lokalu położnego we W. przy ul. T. Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 Kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ww. ustawy z 10 kwietnia 1974 r. - po rozpoznaniu odwołania decyzją z [...] lutego 2012 r. utrzymał w mocy decyzję z 14 marca 2011 r. stwierdzając, że zebrany materiał dowodowy, wskazany w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji pozwala na stwierdzenie, że skarżący dobrowolnie i trwale opuścił lokal w którym był zameldowany.
Pełnomocnik P. M. składająca skargę zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 8 i 9 Kpa oraz przepisów prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ww. ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, wnosząc o uchylenie obu decyzji i zasądzenia kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumentację z zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczym i między tymi organami a organami administracji rządowej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi:
naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należało więc zbadać przede wszystkim czy zaskarżona decyzja zgodna jest z przepisami ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa) oraz przepisami ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139 z 2006 r., poz. 993 z późn. zm.).
Przepis art. 15 ust. 2 drugiej z ww. ustaw stanowi, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i doktrynie wielokrotnie wskazywano, że ewidencja ludności a zwłaszcza zameldowanie jest instytucją służącą wyłącznie odzwierciedleniu stanu faktycznego; dostarcza organom wiedzy o faktycznym miejscu pobytu obywatela. Zameldowanie w żaden sposób nie wiąże się ze strefą praw do lokalu bądź zajmowanego pomieszczenia. Nieodłącznym składnikiem sytemu ewidencji ludności jest mechanizm wymeldowania, a więc formalnego usuwania informacji o zameldowaniu, jeżeli informacja ta jest sprzeczna ze stanem faktycznym. Utrzymanie zameldowania na pobyt stały w lokalu, w którym faktycznie osoba nie przebywa byłoby bowiem potwierdzeniem fikcji meldunkowej, na co przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie pozwalają. Przepisy te mają więc charakter wyłącznie porządkowy. Osoba winna być zameldowana pod adresem, pod którym faktycznie mieszka.
Zgodnie z dyspozycją art. 133 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast wynika, że organ przeprowadził wszechstronne postępowanie dowodowe przesłuchując świadków i skarżącego. Organ jako dowód dopuścił wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że skarżący opuścił dotychczas zajmowany lokal we wrześniu 2009 r. i dotychczas nie podjął żadnych środków prawnych umożliwiających mu powrót do lokalu mimo znacznego upływu czasu. Nie wskazano nadto na jakiekolwiek przeszkody uniemożliwiające mu podjęcie odpowiednich kroków prawnych. Nie wskazał także ewentualnych przeszkód pełnomocnik skarżącego w skardze, stwierdzając tylko, że niepodjęcie kroków prawnych przeciwko R. M. nie świadczy o tym, że skarżący godzi się na powstałą sytuację, dodając, że brak działań prawnych może wynikać z trudnej sytuacji finansowej, zdrowotnej.
Analiza akt postępowania dowodowego świadczy w ocenie Sądu że - wbrew wywodom skargi - nie zostały naruszone zasady wyrażone w art. 7, 8 i 9 Kpa. Nie naruszono także przepisów art. 75 § 1 art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. Nie doszło również do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazanych w skardze - ustaliwszy zgodnie z przepisami Kpa stan faktyczny organ prawidłowo ustalił wskazane w podstawie prawnej decyzji przepisy prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy mając na uwadze powyższe uwagi, iż brak przesłanek wskazanych w art. 145 § 1 pkt 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r., na podstawie art. 151 tej ustawy orzeczono jak w sentencji.