Uzasadnienie
Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] ustalił dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działkach nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] w T., dla Ewy i Marka M., warunki zabudowy budynku bliźniaczego. W decyzji wskazano na warunki i szczegółowe zasady wynikające z przepisów odrębnych w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, ochrony interesów osób trzecich i ochrony obiektów budowlanych.
W podstawie prawnej decyzji wskazano na przepisy art. 4 ust. 2, art. 53 ust. 4, art. 54 w związku z art. 64 ust. 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1,2 i 4, art. 61 ust. 1 i art. 63 ust. 2 i 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, Poz. 717 ze zm.).
W uzasadnieniu podniesiono, że działki nr [...] i [...] usytuowane są na terenie, dla którego brak jest aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego.
Wskazano na dokonaną analizę warunków zabudowy. Analiza ta wskazuje, że spełnione są wszystkie warunki wymagane dla wydania decyzji o warunkach zabudowy. Projekt decyzji został uzgodniony z Miejskim Zarządem Dróg.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T., po rozpatrzeniu odwołania Anastazji B., decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] utrzymało wskazaną wyżej decyzję w mocy.
W uzasadnieniu wskazano m.in., że postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte na wniosek Ewy i Marka M. – właścicieli działek, [...] i [...]. Działki sąsiednie zabudowane są domami jednorodzinnymi; dominuje zabudowa szeregowa i bliźniacza. Wskazano, że przeprowadzono analizę funkcji i sposobu zagospodarowania działek sąsiednich, co pozwoliło na ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. W ocenie SKO wydana decyzja jest zgodna z prawem.
Skargę na tę decyzję złożyła Anastazja B. Zaskarżona decyzja jest jedną z czterech zaskarżonych przez Anastazję B. decyzji.
Skarżąca powołała się na pismo Wydziału Architektury z [...] 2004 r. wskazujące, że działka nr [...] nie stanowi działki budowlanej w rozumieniu ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazała na opinię biegłego geodety, który działał na polecenie Sądu Rejonowego w T. i z której wynika, że składające się na nieruchomość działki przy ul. [...],.[..] i [...] nie posiadają możliwości samodzielnej zabudowy ze względu na ich małą powierzchnie i kształt.
Skarżąca podniosła, że budynek, który stoi na działce nr [...] jest cały drewniany i w związku z tym odległości takiego budynku od kolejnego, który ma powstać na granicy działki w zabudowie bliźniaczej musi być w odległości większej niż 3 metry od granicy działki, a gdy ściany są bez otworów i 4 m od granicy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skargę należało uwzględnić wobec naruszenia przepisów procesowych w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Jedną ze współwłaścicieli działki nr [...] jest Jadwiga D. (wypis z rejestru gruntów) i z tego tytułu przysługuje jej przymiot strony, podobnie jak pozostałym współwłaścicielom działki nr [...].
Decyzja organu I instancji początkowo była wysłana na adres wskazany w ewidencji gruntów czyli T. ul. [...]. Na zwrotnym poświadczeniu odbioru znajduje się adnotacja "dom zburzono" i ustalono nowy adres ul. [...]. Pod tym adresem korespondencja została odebrana.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. swoją decyzję wysłało pod adres [...]. Niedoręczoną korespondencję włączono do akt sprawy. W opisanej sytuacji nie może mieć zastosowania przepis art. 41 § 2 K.p.a. ponieważ nie doręczono pisma pod dotychczasowym adresem.
Adres strony był znany organowi I instancji. Strona nie zmieniła adresu i tym samym nie ma zastosowania wskazany już wyżej przepis art. 41 § 1 K.p.a.
Zgodnie z art. 10 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Nieprzestrzeganie tego przepisu jest sankcjonowane możliwością wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a). Jeżeli Sąd stwierdzi przesłankę wznowieniową obowiązany jest uchylić zaskarżoną decyzję.
Uzasadnia to, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowienie jak w sentencji.