Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 23 czerwca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi M. i J. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego, uchylił przedmiotową decyzję, stwierdzając jednocześnie, że nie podlega ona wykonaniu i zasądzając od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania w wysokości 757 zł.
Pismem z dnia 12 sierpnia 2008r. pełnomocnik uczestnika postępowania, firma A z siedzibą w W., złożył skargę kasacyjną od wyżej wskazanego wyroku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Jak wynika z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a."), wyróżnić można dwie kategorie wymogów formalnych, które musi spełniać skarga kasacyjna.
Skarga kasacyjna zatem powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Zgodnie natomiast z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach – naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub też naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przywołanego przepisu wynika, że skarga kasacyjna zawierać powinna przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Wnoszący skargę powinien wskazać na konkretne, naruszone przez sąd przepisy prawa, wykazując na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie.
W przedmiotowej sprawie natomiast wnoszący skargę kasacyjną ogólnikowo stwierdzając, że przepisy prawa materialnego zostały naruszone poprzez błędną wykładnię, a w szczególności uznanie, że organy administracji państwowej dokonały błędnej oceny merytorycznej i dokonały błędów proceduralnych przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy – nie wskazując, jakie przepisy prawa materialnego zostały naruszone.
Postępowanie kasacyjne jest postępowaniem cechującym się wysokim stopniem sformalizowania, samo sporządzenie skargi kasacyjnej obarczone jest tzw. przymusem adwokackim, co oznacza, iż autorem skargi kasacyjnej może być jedynie pełnomocnik profesjonalny – adwokat lub radca prawny. Skarga kasacyjna bowiem sporządzona być powinna w sposób umożliwiający jej merytoryczne jej rozpoznanie, zawierać zatem jak najściślej określone podstawy kasacyjne. Brak ich – zgodnie z utrwalonym w tej materii orzecznictwem sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego nie może ulegać sanacji w trybie art. 49 p.p.s.a. – por. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2004r., sygn. akt FSK 882/04, postanowienie NSA z dnia 3 sierpnia 2004r., sygn. akt FSK 509/04, czy postanowienie NSA z 1 września 2005r., sygn. akt I FZ 443/05. Jak wynika bowiem z art. 183 p.p.s.a. rozpatrujący skargi kasacyjne Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej, co oznacza iż może on zbadać sprawę tylko w oparciu o podstawę skargi kasacyjnej wskazaną przez osobę ją wnoszącą, z wyjątkiem takich wad zaskarżonego orzeczenia i poprzedzającego go postępowania sądowego, które skutkują nieważnością tego orzeczenia.
Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.