Uzasadnienie
W dniu [...] marca 2010 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wpłynął wniosek H. B. z [...] marca 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 2007 r. (znak: [...]) o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zamianie sposobu użytkowania garażu na warsztat samochodowy przy ul. K. [...] w T. ze względu na jej rażącą sprzeczność z prawem polegającą na pominięciu i niestosowaniu przez organ art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z [...] maja 2010 r. znak: [...] na podstawie art. 157 § 1 oraz 158 § 1 w zw. z 156 § 1 Kpa odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji wskazując, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z przeszkodą przedmiotową czyniącą rozpoznanie wniosku niedopuszczalnym, gdyż sprawa stanowiła przedmiot orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, który skargę H. B. oddalił wyrokiem z dnia 15 stycznia 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 894/07) oraz że katalog podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wskazany w Kpa jest katalogiem zamkniętym i żadna z przyczyn wskazanych w Kpa w sprawie nie występuje.
Po rozpatrzeniu wniosku H. B. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z 156 § 1 i 158 kpa utrzymało w mocy ww. swoją decyzję z dnia [...] maja 2010 r.
Składając skargę na ww. decyzję z [...] grudnia 2010 r. H. B. zarzucił: naruszenie prawa materialnego tj. art. 59 ust. 1 i 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa poprzez nieuwzględnienie wniosku o stwierdzenie nieważności mimo istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, błędne ustalenia stanu faktycznego poprzez przyjęcie, że naruszenie prawa nie było znaczne, naruszenie art. 24 § 3 w zw. z art. 24 ust. 1, 5, i 7 Kpa poprzez orzekanie w sprawie członka Kolegium SKO podlegającego wyłączeniu, naruszenie art. 77 § 1 Kpa poprzez mało wnikliwe rozpoznanie sprawy, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta T. z [...] czerwca 2007 r. i zasądzenie od organu kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Wskazał, że wyrok WSA w Bydgoszczy z 15 stycznia 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 894), został wydany w oparciu o niewłaściwe ustalony stan faktyczny, sprzeczny z rzeczywistością oraz, że zaskarżona decyzja powinna ulec uchyleniu, ponieważ jeden z członków Kolegium, tj. M. F. członek sprawozdawca, jest lub był do niedawna zatrudniony przez Prezydenta Miasta T. w urzędzie miasta wg art. 23 § 3 Kpa w zw. z art. 24 ust. 1 lub 4 lub 7 powinien zostać wyłączony od orzekania w sprawie.
Odpowiadając na skargę SKO organ wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji swoich decyzji i wskazując, że M. F. był pracownikiem Wydziału Prawnego UM w T. od [...] czerwca 2008 r. do [...] grudnia 2009 r. i w tym czasie nie był członkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami obowiązującego prawa. Odnosząc to do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zadaniem Sądu było zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji przede wszystkim z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (dalej w skrócie: Kpa).
Przepisy powyższej ustawy w art. 156 § 1 stanowią, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:
- 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości,
- 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną,
- 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie,
- 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały,
- 6) w razie jej wykonania wywołałoby czyn zagrożony karą,
- 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.
Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Z akt sprawy natomiast w ocenie sądu ewidentnie wynika, że żadna z ww. przesłanek stwierdzenia nieważności absolutnie nie zachodzi. Nie stanowią jej także okoliczności wskazane w skardze.
Natomiast z akt tutejszego Sądu II SA/Bd 894/07 wynika, że wskazana przez skarżącego decyzja Prezydenta Miasta T. z dnia [...] czerwca 2007 r. znak: [...] utrzymana była w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] sierpnia 2007 r. znak: [...] a legalność tej decyzji, a więc jej zgodność zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego była badana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B., który wyrokiem z dnia 15 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 894/07 oddalił skargę H. B. na powyższą decyzję. Od powyższego wyroku skarżący nie złożył skargi kasacyjnej. Wniosek skarżącego z [...] marca 2010 r. jest więc w swej istocie spóźnioną polemiką z ww. wyrokiem, niedopuszczalną przepisami obowiązującego prawa.
W tym stanie rzeczy podzielając w całej rozciągłości stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. zawarte w zaskarżonej decyzji jak i w poprzedzającej ją decyzji tego organu z [...] maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. na podstawie art. 151 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. skargę oddalił – podzielając także pogląd organu o bezzasadności zarzutu podniesionego in fine skargi dot. członka Kolegium. Jak bowiem wynika z akt sprawy w chwili wydania decyzji utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją nie była wskazana osoba pracownikiem podległym organowi, który wydał decyzję wskazaną we wniosku skarżącego, o którym mowa na wstępie niniejszego uzasadnienia.