Uzasadnienie
Orzeczeniem z dnia [...] Komendant Miejski Policji w [...] uznał skarżącego W. Ż. winnym zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę ostrzeżenia o niepełnej przydatności do służby na zajmowanym stanowisku.
W wyniku rozpatrzenia odwołania Komendant Wojewódzki Policji w [...] orzeczeniem z dnia[...], na postawie art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687, ze zm.) uchylił orzeczenie Komendanta Miejskiego Policji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W skardze do sądu administracyjnego W. Ż. zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu naruszenie:
― art. 135n ust. 4 pkt 3 ustawy o Policji poprzez wydanie decyzji kasacyjnej w sytuacji kiedy wobec przeprowadzonej przez organ odwoławczy oceny merytorycznej sprawy winien on wydać decyzję merytoryczną,
― art. 135l ust. 1 ustawy o Policji poprzez zaniechanie przeprowadzenia uzupełnienia materiału dowodowego.
Popierając skargę skarżący podniósł, że orzeczenie dyscyplinarne uchylające orzeczenie organu I instancji i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, w którym to orzeczeniu organ odwoławczy zajmuje stanowisko merytoryczne w sprawie, należy traktować jako orzeczenie kończące postępowanie dyscyplinarne, a tym samym podlegające zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne policjantowi przysługuje prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten przewiduje zatem możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego jedynie orzeczenia lub postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne.
Istotną kwestią w sprawie jest rozstrzygnięcie, czy orzeczeniem kończącym postępowanie dyscyplinarne w rozumieniu ww. przepisu jest orzeczenie organu drugiej instancji (tj. wyższego przełożonego dyscyplinarnego) uchylające orzeczenie organu pierwszej instancji (przełożonego dyscyplinarnego) i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt I OZ 641/11 wypowiedziany został pogląd, że orzeczeniem kończącym postępowanie dyscyplinarne będzie każde orzeczenie wydane przez wyższego przełożonego dyscyplinarnego w trybie art. 135n ustawy o Policji. W konsekwencji tego poglądu należałoby uznać możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego orzeczenia organu drugiej instancji uchylającego orzeczenie organu pierwszej instancji i przekazujące sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia.
Sąd w niniejszym składzie podziela jednakże pogląd prezentowany w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OZ 666/13 a także w postanowieniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 13 marca 2013 r. sygn. akt II SA/Bk 127/14 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 129/14 (opublikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej poprzez stronę internetową http://orzeczenia.nsa.gov.pl/) o niedopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tego rodzaju orzeczenie.
Należy zgodzić się z poglądem prezentowanym w ww. orzeczeniach, że tryb postępowania dyscyplinarnego wobec funkcjonariuszy policji jest ściśle uregulowany w samej ustawie o Policji tj. w przepisach 10-tego rozdziału ustawy. Żaden z przepisów tego rozdziału nie odsyła do odpowiedniego stosowania w tym postępowaniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 135p ustawy o Policji w zakresie nieuregulowanym w ustawie, odsyła do odpowiedniego stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym przepisów kodeksu postępowania karnego, dotyczących jedynie wezwań, terminów, doręczeń i świadków z wyłączeniem możliwości nakładania kar porządkowych. Postępowanie dyscyplinarne wobec funkcjonariuszy policji nie jest postępowaniem administracyjnym, a w konsekwencji nie można na grunt tego postępowania przenieść wprost ogólnych zasad dopuszczalności kontroli sądowoadministracyjnej. Art. 138 ustawy o Policji jako przepis szczególny, o którym mowa w art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowić może podstawę zaskarżenia orzeczenia lub postanowienia dyscyplinarnego jedynie w przypadku, gdy rozstrzygnięcie to kończy postępowanie dyscyplinarne (por. także postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 419/05).
Dostrzec należy, że problem zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego uchylającą decyzję organu pierwszej instancji i przekazującą sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia (art. 138 § 2 k.p.a.) był przedmiotem rozważań Sądu Najwyższego, który uchwałą z dnia 16 stycznia 1997 r. (sygn. akt III ZP 5/96, publ. OSNP 1997/15/262 oraz System Informacji Prawnej LEX pod nr 29500) dopuścił taką możliwość. Tym niemniej rozważania Sądu Najwyższego dotyczyły art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, który uzależniał możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego od spełnienia przesłanki "wyczerpania środków odwoławczych". Sytuacji tej nie można zatem utożsamiać z sytuacją, kiedy przesłanką wniesienia skargi do sądu administracyjnego sformułowaną w art. 138 ustawy o Policji jest wydanie orzeczenia kończącego postępowanie.
Należy także jeszcze raz podkreślić, że postępowanie dyscyplinarne uregulowane w ustawie o Policji nie może być utożsamiane ze sprawą administracyjną załatwianą w formie decyzji administracyjnej, a tym samym nie jest możliwe stosowanie do tego postępowania, chociażby w drodze analogii, przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i na tej podstawie formułować wnioski co do możliwości zaskarżenia poszczególnych orzeczeń zapadłych w postępowaniu dyscyplinarnym (por. wyrok NSA z dnia 31 stycznia 2013 r. sygn. akt I OSK 1155/12).
Ze względu na powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić.