Uzasadnienie
Skarżąca J.W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], którym stwierdzono niedopuszczalność wniesienia zażalenia na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania prowadzonego w sprawie samowolnej realizacji obiektu garażowego. W skardze skarżąca wniosła także o przyznanie prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
Ponieważ wniosek ten nie odpowiadał wymaganiom przewidzianym w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), zarządzeniem z dnia 7 kwietnia 2015 r. referendarz sądowy wezwał stronę do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, według załączonego wzoru, w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie, wysłane wraz z drukiem PPF na adres wnioskodawcy podany w skardze, została doręczona skarżącej 11 maja 2015r.
Skarżąca w zakreślonym siedmiodniowym terminie nie nadesłała wypełnionego formularza PPF.
W rezultacie zarządzeniem z dnia 22 maja 2015 r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy, od czego to w prawem przewidzianym terminie skarżąca złożyła sprzeciw domagając się ponownego rozpoznania sprawy i przyznania prawa pomocy w całości.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 260 P.p.s.a. w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącego – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. nr 227, poz. 2245).
Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa sądowoadministracyjnego, niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 257 P.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, opubl. w ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro tak jest, to na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku, tj. złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, o czym stanowi art. 257 P.p.s.a.
W myśl tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż nie ulega wątpliwości, że skarżącą wezwano do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF. Wezwanie referendarza sądowego doręczono w dniu 11 maja 2015r., a zatem termin zakreślony dla usunięcia braku formalnego wniosku, a tym samym, termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął z dniem 18 maja 2015 r. Termin ten upłynął bezskutecznie albowiem do akt sprawy nie nadesłano wymaganego formularza.
W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji działając na podstawie art. 257 P.p.s.a. i w oparciu o art. 260 tej ustawy.