Wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 lipca 2004 r., II SA/Bd 331/04

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 8 lipca 2004 roku na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi Teresy Ć. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę.

Skład

sędzia NSA Jan Grzęda przewodniczący, sprawozdawca
sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Anna Klotz
Krzysztof Cisewski protokolant

Uzasadnienie

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. decyzją z dnia [...] 2003 r. na podstawie art. 104 § 1 i 2 Kpa i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r., Nr 90, poz. 575 ze zm.) stwierdził chorobę zawodową - zespół wibracyjny postać naczyniowo-nerwowa.

Decyzję wydano na podstawie orzeczenia lekarskiego: Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy z dnia[...] 2003 r., Nr[...] 2003 r. oraz wyników dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy rozpoznał u Teresy Ć. chorobę zawodową - zespół wibracyjny - postać naczyniowo-nerwową oraz przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy pod postacią: przewlekłego zapalenia okołostawowego barku i przewlekłego zapalenia nadkłykci kości ramiennej prawej. Niniejsze rozstrzygnięcie uzasadnił tym, iż Teresa Ć. przepracowała około 14 lat na stanowisku szlifierza w B. S.A. i w trakcie pracy obsługiwała szlifierki ręczne o przekroczonych normatywach higienicznych drgań mechanicznych.

Od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. zakład pracy - B. S.A. w B. wniosły odwołanie oraz o uchylenie decyzji administracyjnej organu I instancji, a także o przeprowadzenie ponownych badań stanu bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach szlifowania materiałów drzewnych. Odwołujący wskazał również, że Teresa Ć. miała wykonywane badania profilaktyczne, w których nie stwierdzono przeciwwskazań do pracy na dotychczasowym stanowisku.

Decyzją z dnia [...] 2004 r., Nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia wskazał, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej stosownie do § 8 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) wydają decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności na podstawie danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz oceny narażenia zawodowego. Zdaniem Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. dochodzenie epidemiologiczne dotyczące oceny narażenia zawodowego na drgania mechaniczne podczas zatrudnienia Teresy Ć. w B. S.A. w B. nie zostało przeprowadzone w sposób właściwy. Karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem, choroby zawodowej zawiera jedynie opis czynności wykonywanych przez skarżącą. Nie odniesiono się w ogóle do oceny narażenia na drgania mechaniczne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła, że Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. rozpatrywał odwołanie B. S.A. bez udziału i wyjaśnień wszystkich zainteresowanych stron. Zarzuciła ponadto, że organ II instancji pominął fakt, że B. S.A. w B. nie prowadziły w sposób wymagany właściwej dokumentacji oraz, że zakład pracy nie przedstawił tej dokumentacji Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w B. ani Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy w B. Skarżąca wyraziła również pogląd, że obie decyzje organu I instancji były wydane w tym samym dniu i dotyczyły tej samej sprawy, tego samego stanowiska, tej samej pracownicy, pracy i tego samego okresu czasu.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swojego stanowiska powołało się na argumenty tożsame z argumentami zawartymi w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do przedstawionych zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy. Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja kasacyjna. Podstawę prawną stanowi przepis art. 138 § 2 kpa. W myśl tego przepisu organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać do ponownego rozpatrzenia, gdy rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub części.

Dopuszczalność wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej jest ograniczona przez to, że art. 138 § 2 kpa w związku z art. 61 § 4 kpa przyjmuje jako przesłankę wydania tego typu decyzji zakres czynności postępowania wyjaśniającego, a mianowicie o wszczęciu postępowania z urzędu lub na żądanie jednej ze stron należy zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy uchylając na podstawie art. 138 § 2 kpa decyzję organu I instancji stwierdził, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. w stosunku do zespołu wibracyjnego nie przeprowadził dochodzenia epidemiologicznego dotyczącego zespołu wibracyjnego i wydał decyzję na podstawie wzmianki o narażeniu w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. Ponadto karta oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej dotyczyła wyłącznie sposobu wykonywania pracy, a informacje w niej zawarte nie odnosiły się do oceny narażenia na drgania mechaniczne. W niniejszej sytuacji sprawa wymagała przeprowadzenia dochodzenia epidemiologicznego dotyczącego narażenia na drgania mechaniczne z udziałem zainteresowanych stron, ewentualnej potrzeby przesłuchania świadków i dokonania oceny, czy warunki pracy różniły się w poszczególnych latach, a także sprawdzenia dokumentacji dotyczącej badań drgań mechanicznych.

Sąd podziela również stanowisko prawne Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B., który uchylił decyzję organu I instancji w celu dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy. Intencją zatem organu odwoławczego było umożliwienie stronom (zarówno skarżącej, jak i pracodawcy) stosownie do art. 10 Kpa czynnego udziału w postępowaniu oraz umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Zdaniem Sądu Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. trafnie uznał, że organ I instancji nie dopełnił tego obowiązku i z tego powodu uchylił decyzję I instancji.

W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego w kwestii wadliwości postępowania prowadzonego przez organ I instancji jest prawidłowe. Postępowanie tego organu było dotknięte wadami, a w szczególności z naruszeniem art. 7 i 77 § 1 kpa. Organ odwoławczy uchylając decyzję organu I instancji wskazał wady postępowania tego organu i uzasadnił potrzebę ponownego właściwego postępowania.

W tym miejscu należy też podnieść, że warunkiem stwierdzenia choroby zawodowej jest stosownie do § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) poza ustaleniem, że choroba jest ujęta w wykazie chorób zawodowych oraz wykazanie, że choroba w sposób bezsporny lub z wysokim prawdopodobieństwem została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy.

I tak zgodnie z § 5 rozporządzenia właściwym do orzekania o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do jej rozpoznania jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3.

W § 4 ustawodawca określił, kiedy następuje wszczęcie postępowania o stwierdzenie choroby zawodowej. Zgodnie z tym przepisem właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu rozpoznania choroby zawodowej do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2, powiadamiając o tym pracodawcę i jednostkę podstawową służby medycyny pracy sprawującą profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, z którą pracodawca zawarł umowę w trybie określonym odrębnymi przepisami.

Skierowania do jednostki orzeczniczej, o którym mowa powyżej, nie stosuje się, jeżeli zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało dokonane przez lekarza lub lekarza stomatologa w formie kopii skierowania, o którym mowa w § 3 ust. 4.

Zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej dokonuje się na formularzu określonym w przepisach w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób, a w przypadku choroby zawodowej o ostrym przebiegu lub podejrzenia, że choroba zawodowa była przyczyną śmierci pracownika - dodatkowo w formie telefonicznej.

Zgodnie z § 3 ust 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 sierpnia 2002r. w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób (Dz.U. z 2002. Nr132. poz.1121) formularzem takim może być wzór orzeczenia lekarskiego o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, stanowiący załącznik nr 6 do rozporządzenia.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny Bydgoszczy nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa przy sądowej kontroli zaskarżonej decyzji. Z tego też względu uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna prawem, oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.153, poz.1270).