Uzasadnienie
L. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] uznające za nieuzasadnione, wniesione przez niego zażalenie na niezałatwienie przez Wójta Gminy [...] w ustawowym terminie sprawy z jego wniosku o przyznanie pomocy finansowej na II kwartał 2013 r. w formie zasiłku okresowego z powodu bezrobocia w kwocie 271 zł miesięcznie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o odrzucenie skargi, podnosząc, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. i nie jest to postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie, gdyż Kodeks postępowania administracyjnego tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.), dlatego zdaniem Kolegium nie może podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Podstawę prawną kwestionowanego przez skarżącą postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] stanowił przepis art. 37 k.p.a. Przepis ten w § 1 stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ ten uznając, zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 37 § 2 k.p.a.).
Wskazać należy, że na rozstrzygnięcie w trybie tego przepisu nie przysługuje już żaden środek odwoławczy. Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Skoro ustawodawca nie przewidział możliwości wnoszenia zażalenia czy innego środka zaskarżenia na tego typu rozstrzygnięcie stwierdzić należy, iż nie przysługuje na nie również skarga do sądu administracyjnego.
Rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 37 k.p.a. nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy administracyjnej, co do jej istoty. Wniesienie zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, którego zażalenie dotyczy. Stanowisko organu wyższego stopnia ma zatem charakter wpadkowy (incydentalny).
Mając powyższe na względzie należy stwierdzić, iż postanowienie wydane w trybie art. 37 k.p.a. nie mieści się w kategorii postanowień, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Zatem skarga wniesiona na takie postanowienie, jako niedopuszczalna, podlega odrzuceniu.
W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy orzekł jak w sentencji postanowienia.