Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpoznaniu odwołania M. S., decyzją z dnia [...] 2005 r. nr [...] utrzymało w mocy wydaną na podstawie art. 54 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) decyzję Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. z dnia [...] 2004 r. nr [...] o skierowaniu wyżej wymienionego do Domu Pomocy Społecznej dla osób przewlekle psychicznie chorych w P. Odwołując się od decyzji organu I instancji M. S. podniósł, że nie wyraża zgody na zmianę miejsca zamieszkania, gdyż posiada swoje mieszkanie, radzi sobie we własnych sprawach, leczy się aktualnie w poradni zdrowia psychicznego oraz, iż podczas pobytu we wcześniejszym okresie w domu pomocy społecznej źle się czuł, gdyż brakowało mu tam swobody.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że odwołujący się spełnia określone w art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przesłanki do umieszczenia w domu pomocy społecznej, tj. wymaga całodobowej opieki, nie może samodzielnie funkcjonować i nie można mu zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, a o umieszczeniu w tego rodzaju placówce zadecydował Sąd Rejonowy w B. postanowieniem z dnia [...] 2003 r., które uprawomocniło się z dniem 17 grudnia 2003 r.
W skardze na powyższą decyzję M. S. wniósł o jej uchylenie, bowiem nie jest osobą niepełnosprawną wymagająca całodobowej opieki, gdyż jego choroba – schizofrenia paranoidalna, znajduje się obecnie w stanie remisji i wykonuje samodzielnie wszystkie codzienne czynności, a renta inwalidzka zapewnia mu źródło utrzymania.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji i wywodząc, że organ obligowany był wykonać orzeczenie sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 38 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535 z późn. zm.) osoba, która wskutek choroby psychicznej lub upośledzenia umysłowego nie jest zdolna do zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych i nie ma możliwości korzystania z opieki innych osób oraz potrzebuje stałej opieki i pielęgnacji, lecz nie wymaga leczenia szpitalnego, może być za jej zgodą lub zgodą jej przedstawiciela ustawowego przyjęta do domu pomocy społecznej.
Z kolei z art. 39 ust. 2 w związku z ust. 1 cytowanej ustawy wynika, że jeśli osoba spełniająca warunki określone w art. 38 przebywa w szpitalu psychiatrycznym i nie wymaga dalszego leczenia w tym szpitalu, o jej umieszczeniu w domu pomocy społecznej bez jej zgody orzeka na wniosek kierownictwa szpitala psychiatrycznego sąd opiekuńczy..
Wydając w niniejszej sprawie decyzję Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. dysponował prawomocnym, uwzględniającym wniosek Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w [...], postanowieniem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] 2003 r. stwierdzającym istnienie podstaw do przyjęcia M. S. do domu pomocy społecznej bez jego zgody.
Wydanie powyższego orzeczenia sądowego było możliwe jedynie przy spełnieniu przesłanek ustawowych. Badanie tych okoliczności należało zatem nie do organów administracji publicznej, lecz sądu.
Zgodnie z art. 365 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby.
W tej sytuacji należy podzielić pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., iż wydając decyzję o skierowaniu skarżącego do domu pomocy społecznej organy pomocy społecznej wykonały jedynie, mające wiążący charakter, prawomocne orzeczenie sądowe.
Nadmienić należy, iż z materiałów zawartych w aktach administracyjnych wynika, że M. S. 14-krotnie przebywał w szpitalu psychiatrycznym, a ostatnio od 16 marca 2003 r. do czerwca 2004 r. w związku z częstymi nawrotami choroby spowodowanymi nie leczeniem się po opuszczeniu tej placówki, a nadto mieszka samotnie i może jedynie liczyć na matkę, która sama wymaga pomocy innych osób.
Z powyższych względów uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono o oddaleniu skargi.