Uzasadnienie
II SA/Bd 337/07
Decyzją z dnia [...] 2006 r., nr [...] Prezydent Miasta B. odmówił Iwonie P. przyznania zasiłku celowego na zakup opału. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, iż wprawdzie zostały spełnione wszystkie przesłanki określone w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593; ze zm.) do przyznania pomocy w powyższej formie, jednakże za decyzją odmowną przemawiały ograniczone możliwości finansowe, jakimi dysponuje Rejonowy Ośrodek Pomocy Społecznej – S. oraz to, iż wnioskodawczyni otrzymała już w miesiącu wrześniu 2006 r. pomoc w formie opału z dowozem do miejsca zamieszkania na sezon grzewczy 2006/2007.
W odwołaniu od powyższej decyzji Iwona P. podniosła, iż we wrześniu otrzymała jedynie 0,5 tony opału, a w jej zawilgoconym mieszkaniu z nieszczelnymi oknami i drzwiami znajdują się dwa piece. W związku z tym, jej zdaniem, odmowa udzielenia pomocy na zakup opału jest nieuzasadniona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniem z dnia [...] 2007 r., nr [...] stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazało, iż kwestionowana decyzja została doręczona skarżącej w dniu 15 grudnia 2006 r., skarżąca mogła, więc wnieść skutecznie odwołanie do dnia 29 grudnia 2006 r.. Tymczasem odwołanie, mimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji, wpłynęło do organu dopiero w dniu 7 lutego (data pisma 7.01.2007 r.), a więc z uchybieniem wskazanego wyżej terminu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Iwona P. zakwestionowała słuszność odmowy przyznania jej zasiłku celowego. Podniosła, iż jej zdaniem opał powinien być przydzielany w zależności od ilości pieców znajdujących się w mieszkaniu. Przyznanie jej jedynie 0,5 tony opału zmusiło ją do ograniczenia częstotliwości palenia w jednym z pieców, a także zmusiło do zakupu węgla.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 129 § 1 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98. poz. 1071, ze zm.) odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Obliczanie terminu, jako terminu określonego w dniach, następuje według zasad ustalonych w art. 57 § 1 k.p.a. Wskazane przepisy pozwalają na precyzyjne ustalenie jego momentu początkowego i końcowego. Termin rozpoczyna swój bieg następnego dnia po dniu, w którym nastąpiło doręczenie lub ogłoszenie decyzji, zaś upływ ostatniego, czternastego dnia, uważa się za koniec terminu. Należy przy tym wskazać, iż termin ten ma charakter zawity, a zatem wniesienie odwołanie po jego upływie jest bezskuteczne. Z istoty takiego terminu wynika, że nie może być on przedłużany. Istnieje jedynie możliwość jego przywrócenia na prośbę osoby zainteresowanej umotywowaną wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które spowodowały uchybienie terminu i których strona nie mogła przezwyciężyć. W sytuacji, gdy strona wniosła odwołanie po terminie, nie składając jednocześnie wniosku o jego przywrócenie, organ II instancji jest zobligowany do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Jak wynika z informacji zawartej na zwrotnym poświadczenia odbioru decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2006 r., nr [...], Iwona P. otrzymała ją w dniu [...] 2006 r.. Wobec tego termin do złożenia od niej odwołania upływał dla strony w dniu 29 grudnia 2006 r.. Tymczasem, mimo prawidłowego pouczenia zawartego w kwestionowanym rozstrzygnięciu, odwołanie Iwony P. od powyższej decyzji jak i decyzji z dnia [...] 2007r. wpłynęło do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej "[...]" w dniu [...] 2007 r., a zatem ze znacznym przekroczeniem ustawowego terminu. Skarżąca nie złożyła przy tym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
W związku z powyższym należało uznać, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. prawidłowo przyjęło, że wniesienie odwołania nastąpiło z uchybieniem terminu, co uzasadniało wydanie postanowienia stwierdzającego zaistnienie tego faktu. Odnosząc się natomiast do podniesionych w skardze zarzutów związanych z wadliwością decyzji organu I instancji to trzeba zauważyć, że w ramach tego postępowania zarówno organ odwoławczy jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny nie są uprawnione do rozstrzygania o merytorycznej trafności decyzji, od której złożono spóźnione odwołanie. Taka ocena byłaby dopuszczalna jedynie po przywróceniu terminu do złożenia odwołania - co w tej sprawie nie miało miejsca.
Uznając zatem że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, Sąd oddalił skargę jako bezzasadną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.).