Uzasadnienie
Pismem z [...] marca 2011r. S.K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na mające, zdaniem skarżącego, cechy decyzji pismo [...] Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie przyznania uprawnień kombatanta. W skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika procesowego.
W odpowiedzi na skargę [...] Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej odrzucenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z przyczyn procesowych, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, określonej w art. 3 i 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ww. ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4 pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Jak wynika z akt sprawy, złożona przez S. K. skarga dotyczy pisma stanowiącego odpowiedź [...]Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na pismo skarżącego z [...] lutego 2012r., stanowiące kontynuację korespondencji skarżącego z Urzędem w kwestii przyznania skarżącemu uprawnień kombatanckich. Zaskarżonym pismem organ podtrzymał stanowisko uprzednio zajęte w piśmie z [...] lipca 2011r., w którym poinformowano skarżącego, iż przepisy ustawy z 24 styczna 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. jedn. Dz. U. z 2002r., Nr 42, poz. 371 ze zm.) nie obejmują treścią swą osób, które – jak skarżący – doznały represji politycznych po 1956r.
Skarżący przy tym, jak wskazał organ, nie doznał represji z tytułu uszczerbku na zdrowiu podczas wydarzeń grudniowych na Wybrzeżu w 1970r., co jest jedynym wyjątkiem, zezwalającym na przyznanie uprawnień, o których mowa w ustawie osobom, które doznały represji po 1956r.
Przedmiotowe pismo zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej dalej p.p.s.a.), sądy te sprawują kontrolę aktów lub czynności innych, niż decyzje i postanowienia, podejmowane w sprawach indywidualnych, dotyczących uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa i mających charakter publicznoprawny. Między przepisem prawa, określającym uprawnienie lub obowiązek, a aktem lub czynnością dotyczącą tego prawa lub obowiązku musi istnieć ścisły związek.
W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania nie została podjęta czynność, ani wydany akt w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Kwestionowanym przez skarżącego pismem, organ udzielił skarżącemu informacji, stosownie do kwestii zawartych w piśmie skarżącego z dnia [...] lutego 2012r. i pism wcześniejszych.
Wskazać należy, iż subiektywne przekonanie skarżącego, iż zakwestionowane pismo posiada cechy decyzji administracyjnej, nie oznacza, że powyższe pismo może być traktowane jak decyzja administracyjna z wszystkimi tego konsekwencjami, włącznie z możliwością zaskarżenia pisma do sądu administracyjnego. Elementy decyzji administracyjnej określa art. 107 § 1 k.p.a., zgodnie z którym decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać ponadto pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.
Decyzja administracyjna, jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 13 maja 2011r., sygn. akt I SA/Wa 57/11, jest kwalifikowanym aktem administracyjnym, cechującym się zewnętrznym charakterem, władnym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, skierowanym do konkretnego adresata. Akt administracyjny w postaci decyzji administracyjnej musi mieć odpowiednią formę, jaką wyznaczają przepisy prawa. Jej wydanie następuje po wszczęciu postępowania, zebraniu materiału dowodowego i dokonaniu subsumcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, znajdujących zastosowanie w sprawie. (LEX nr 991743).
Zaskarżone w niniejszej sprawie pismo zatem traktować należy, jako pismo informacyjne, nie stanowiącą rozstrzygnięcia merytorycznego, na które skarga do Sądu nie przysługuje.
W tym stanie rzeczy, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono, jak w sentencji postanowienia.
Zgodnie z treścią art. 247 ww. ustawy., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, iż o oczywistej bezzasadności skargi świadczy niemożność jej rozpoznania pod względem merytorycznym.
Z tego względu Sąd odmówił przyznania prawa pomocy.