Uzasadnienie
Pismem z dnia 9 marca 2010 r., uzupełnionym pismem z dnia 12 marca 2010 r., S. B., J. K., A. W. i E. O. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
W odpowiedzi na skargę [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, iż zaskarżonym postanowieniem, po rozpatrzeniu zażalenia E. O., utrzymano w mocy postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...], którym organ wszczął postępowanie egzekucyjne w administracji w stosunku do E. O. w celu przymuszenia do wykonania obowiązków wynikających z ostatecznej decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...], oraz nałożył grzywnę w łącznej kwocie 4268 zł. Organ II instancji wskazał, iż niewykonanie choćby w części obowiązku wynikającego z w/w decyzji [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., mocą której nakazano właścicielkom budynku mieszkalnego przy ul. [...] we [...] – M. K., S. B., J. K., A. W. i E. O. opróżnienie w/w budynku w terminie natychmiastowym, umieszczenie na wejściu do budynku zawiadomienia o grożącym niebezpieczeństwie i zakazie użytkowania oraz zabezpieczenie obiektu przed dostępem osób postronnych, jest faktem wyczerpującym przesłanki przemawiające za wszczęciem postępowania egzekucyjnego i zastosowaniem środka egzekucyjnego.
Pismem z dnia 21 kwietnia 2010 r. skarżące S. B., J. K., A. W., E. O. cofnęły skargę na w/w postanowienie [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], informując jednocześnie o wykonaniu w dniu 19 kwietnia 2010 r. wszystkich obowiązków nałożonych ostateczną decyzją [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
W myśl art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) Sąd zobligowany jest do wydania postanowienia o umorzeniu postępowania w przypadku gdy skarżący skutecznie cofnie skargę; w razie śmierci strony jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania oraz gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Zgodnie zaś z treścią art. 60 ppsa cofnięcie skargi wiąże sąd. Jedynie w sytuacjach, gdy cofnięcie skargi zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności, sąd uznaje cofnięcie skargi za niedopuszczalne.
W przedmiotowej sprawie w ocenie Sądu cofnięcie skargi nie zmierza do obejścia prawa, a zaskarżone postanowienie nie jest dotknięte wadą nieważności, w związku z czym cofnięcie skargi należy uznać za dopuszczalne.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ppsa umorzył postępowanie w sprawie.