Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2006r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta T. Dyrektora Wydziału Świadczeń Rodzinnych Urzędu Miasta T. z dnia [...] 2005r. Nr [...] odmawiającą skarżącemu Czesławowi C., przyznania zasiłku pielęgnacyjnego.
Organ I instancji decyzją z dnia [...] 2005r. Nr [...] w oparciu o art. 16 ust. 6 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.) odmówił przyznania wnioskowanego zasiłku z uwagi na fakt posiadania przez skarżącego ustalonego prawa do dodatku pielęgnacyjnego.
W złożonym od decyzji pierwszoinstancyjnej odwołaniu skarżący wniósł o zapłatę zaległego dodatku pielęgnacyjnego za okres od 20 września 2002r. do 31 grudnia 2004 roku. Wskazał, iż jest osobą o niepełnosprawną, dysponującą orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym przez Wojewódzki Zespół ds. Orzekania Niepełnosprawności w B. na podstawie Wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] 2005 roku. Podkreślił, że dodatek pielęgnacyjny otrzymuje od 1 stycznia 2005 roku na stałe. Ponadto, skarżący zwrócił się do organu odwoławczego o udzielenie informacji, do kogo należy pozytywne załatwienie wniosku o wypłatę zaległego dodatku pielęgnacyjnego w przypadku, gdy Wydział Świadczeń Rodzinnych Urzędu Miasta w T. nie będzie organem uprawnionym do wypłaty powyższego świadczenia.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wskazało, iż skarżący wnioskiem z dnia [...] 2005r. wystąpił do Prezydenta Miasta T. o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego z tytułu niepełnosprawności, wraz z którym złożył oświadczenie, że od 1 stycznia 2005r. otrzymuje od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dodatek pielęgnacyjny. Skarżący jednocześnie wniósł o wypłacenie zaległego zasiłku pielęgnacyjnego za okres od 20 września 2002r. do 31 grudnia 2004r. na podstawie Wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] 2005r. Sygn. Akt [...] orzekającego o zaliczeniu skarżącego do znacznego stopnia niepełnosprawności od dnia 20 września 2002r. na stałe.
Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. W myśl art. 16 ust. 2 zasiłek pielęgnacyjny przysługuje niepełnosprawnemu dziecku, osobie niepełnosprawnej powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz osobie, która ukończyła 75 lat. Stosownie do treści art. 16 ust. 6 wskazanej ustawy zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego.
Ponieważ, jak wynika z akt sprawy decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Wydziału Zmiany Uprawnień Emerytalno – Rentowych z dnia [...] 2005r. Nr [...] skarżącemu został przyznany dodatek pielęgnacyjny w związku z orzeczeniem przez lekarza ZUS, że jest on całkowicie niezdolny do pracy i niezdolny do samodzielnej egzystencji na stałe, to w ocenie organu odwoławczego odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia była zasadna. Zatem, ustalenia organu I instancji oraz wydana na ich podstawie decyzja są zgodne z prawem.
W zakresie udzielenia skarżącemu odpowiedzi co do właściwości organu uprawnionego do rozpoznania wniosku o wypłatę zaległego dodatku pielęgnacyjnego Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wyjaśniło, iż dodatek pielęgnacyjny jest świadczeniem przysługującym wraz z rentą lub emeryturą, przyznawanym z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, wobec powyższego skarżący z wnioskiem o wypłatę zaległego dodatku pielęgnacyjnego powinien zwrócić się do Oddziału ZUS.
Na powyższą decyzję Czesław C. złożył skargę. Skarżący wskazywał, iż niniejsza sprawa dotyczy wypłaty zaległego dodatku pielęgnacyjnego – zasiłku, za okres od 20 września 2002r. do 31 grudnia 2004 roku, których to rodzajów świadczeń używał zamiennie. Argumentował, iż jest uprawniony do wypłaty wnioskowanego świadczenia z powodu niepełnosprawności znacznej na stałe - na podstawie orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania Niepełnosprawności w B. z dnia [...] 2005 roku wydanego w oparciu o prawomocny wyroku Sądu Okręgowego Wydziału Ubezpieczeń Społecznych w T. z dnia [...] 2005 roku.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie została uwzględniona, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Nie może zatem wkraczać w uprawnienia organów administracji orzekając bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego. Sąd nie może także oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej.
Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub naruszeniu przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy.
Oceniając zasadność decyzji w zakresie, w jakim Sąd władny jest to uczynić, a więc z punktu widzenia jej legalności, stwierdzić należy, iż decyzja ta nie uchybia prawu.
Wysuwane w toku postępowania żądania skarżącego dotyczyły dwóch rodzajów świadczeń tj. zasiłku pielęgnacyjnego zawartego we wniosku z dnia [...] 2005r., oraz zaległego dodatku pielęgnacyjnego wskazanego w odwołaniu. Rozpatrzenie zasadności odmowy ich przyznania skarżącemu, należy uczynić rozdzielnie dla każdego z nich z uwagi na odmienność odnoszących się do nich regulacji prawnych.
W odniesieniu do zasiłku pielęgnacyjnego należy wskazać, iż podstawą materialnoprawną jego przyznania jest ustawa z dnia z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 z późn. zm.). Zgodnie z art. 16 ust. 1 zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia osobie niepełnosprawnej opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Art. 16 ust. 2 przewiduje, że zasiłek pielęgnacyjny przysługuje niepełnosprawnemu dziecku, osobie niepełnosprawnej powyżej 16 roku życia, jeżeli legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz osobie, która ukończyła 75 lat. Regulacja zawarta w art. 16 ust. 6 ustawy przewiduje natomiast, że zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje osobie uprawnionej do dodatku pielęgnacyjnego. Tymczasem jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego, decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Wydziału Zmiany Uprawnień Emerytalno - Rentowych z dnia 18 lutego 2005r skarżącemu został przyznany dodatek pielęgnacyjny w związku z orzeczeniem przez lekarza ZUS o jego całkowitej stałej niezdolności do pracy oraz samodzielnej egzystencji.
Skoro zatem, w niniejszym przypadku zachodziła okoliczność wyłączająca możliwość przyznania świadczenia,odmowa jego przyznania przez organ orzekający w świetle przytoczonych unormowań prawnych stała się zasadna.
Odnośnie do zawartego w odwołaniu żądania, dotyczącego zapłaty zaległego dodatku pielęgnacyjnego za wskazany okres należy podkreślić, iż jest on świadczeniem przysługującym wraz z rentą lub emeryturą, przyznawanym z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych i świadczenie to podlega reżimowi prawnemu ustawy z dnia 17 grudnia 1998 o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. 2004r. Nr 39 poz. 353 ze zm.).
W takim przypadku jednak organem właściwym do rozpoznania przedmiotowego wniosku jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych.
Biorąc pod uwagę powyższe, należy przyjąć, iż organ odwoławczy rozpoznając przedmiotową sprawę nie miał prawnej możliwości wydania innego rozstrzygnięcia niż zaskarżone.
Podkreślenia wymaga fakt, iż organ I instancji zobowiązany był do orzekania w granicach złożonego wniosku, który dotyczył zasiłku pielęgnacyjnego. Przy czym jak wynika z przytoczonych wyżej regulacji, skarżący nie był uprawniony do jego uzyskania, z uwagi na ustalone prawo do dodatku pielęgnacyjnego.
W tych okolicznościach, dokonana przez organ odwoławczy ocena decyzji odmawiającej przyznania zasiłku pielęgnacyjnego, pod względem jej zgodności z prawem nie budzi wątpliwości.
Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.