Postanowienie WSA w Bydgoszczy z 8 lipca 2004 r., II SA/Bd 348/04

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w dniu 8 lipca 2004 r. na rozprawie

Sprawa

sprawy ze skargi Marii B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku stałego postanawia umorzyć postępowanie

Skład

Sędzia NSA Jan Grzęda przewodniczący
Sędzia WSA Marzenna Linska-Wawrzon Asesor WSA Ireneusz Fornalik przewodniczący, sprawozdawca
Krzysztof Cisewski protokolant

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] 2004 r. złożona została przez Marię B. skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [....] 2004 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Działu pomocy Środowiskowej Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w T. z dnia [...] 2003 r. Nr [...] w sprawie pomocy społecznej w formie zasiłku stałego.

Z treści uzasadnienia powyższej skargi wynika, iż kwestionuje ona ustalenie daty początkowej przyznanego świadczenia zamiast od miesiąca listopada 2003 r., świadczenie w jej ocenie winno nastąpić od daty złożenia w dniu [...] 2003 r. wniosku do Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Stopniu Niepełnosprawności

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Kontrola ta obejmuje badanie decyzji pod względem jej zgodności z prawem w zakresie art. 145 § 1 cytowanej ustawy i działając w jej ramach Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Z dniem 1 maja 2004 r. przestała obowiązywać ustawa z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, ze zmianami), która stanowiła podstawę prawną zaskarżonej decyzji. W jej miejsce ustanowiono nowy akt prawny – ustawę z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593) w wyniku której przebudowano system pomocy społecznej i ustanowiono nowy uproszczony katalog świadczeń, nowe propozycje rozwiązań prawnych i nowe instrumenty jakimi dysponować będą pracownicy socjalni.

W konsekwencji, zgodnie z art. 149 ust. 1 cytowanej ustawy z dnia 12.03.2004 r. z dniem 1 maja 2004 r. wygasły decyzje wydane na podstawie ustawy z 1990 r., a więc również wygasła zaskarżona decyzja.

Następstwem powyższego jest również zapis intertemporalny zawarty w art. 150 ustawy z 2004 r., iż do spraw wszczętych a nie zakończonych przed 1 maja 2004 r. stosuje się przepisy nowej ustawy.

Mając na względzie powyższe przepisy Sąd stwierdził, że bezprzedmiotowym w sprawie stała się kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem, które przestało obowiązywać i nie może już mieć zastosowania w sprawie o przyznanie zasiłku celowego. W tak zmienionym stanie prawnym – brak decyzji oraz bezcelowość dokonania oceny prawnej według przepisów, które nie mają zastosowania, postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o przepis art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.