Uzasadnienie
Pismem z dnia 12 grudnia 2013r. A.K.-M. zwróciła się do Komendanta [...] Policji w [...] o przywrócenie jej do służby Policji w związku z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] października 2013r., uniewinniającym od zarzutów stawianych w postępowaniu karnym. W piśmie Skarżąca zażądała szeregu świadczeń z tytułu przywrócenia do służby m.in. nadania stopnia młodszego aspiranta.
Pismem z dnia [...] grudnia 2013r. Komendant [...] Policji w [...] poinformował Skarżącą o trybie i przesłankach mianowania policjanta na wyższy stopień policyjny, w tym również zawarł informację, że po mianowaniu Skarżącej na stanowisko służbowe i spełnieniu wymogów przewidzianych w obecnie obowiązującym stanie prawnym nie wyklucza wystąpienia z wnioskiem do komendanta [...] Policji (właściwego do mianowania na stopień w korpusie aspirantów) o mianowanie Skarżącej na stopień młodszego aspiranta.
Pismem z dnia [...] stycznia 2014r. A.K.-M. złożyła skargę na działania Komendanta [...] Policji w [...], w tym również w zakresie nie mianowania jej na stopień młodszego aspiranta.
Pismem z dnia [...] stycznia 2014r. Komendant [...] Policji przekazał skargę, zgodnie z właściwością, do rozpoznania Komendantowi [...] Policji w [...] organowi wyższego stopnia w stosunku do Komendanta [...] Policji w [...], którego działania były objęte skargą.
Komendant [...] Policji w [...] po rozpoznaniu stawianych zarzutów w ramach postępowania skargowego pisemnie poinformował A.K.-M. o poczynionych ustaleniach - pismo z dnia [...] marca 2014r. [...],· w tym również w zakresie mianowania jej na stopień młodszego aspiranta. Komendant [...] Policji w [...] wyjaśnił, że kwestie mianowania na stopnie policyjne określają przepisy rozdziału 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 8 maja 2003r. w sprawie składania egzaminów oraz mianowania policjantów na stopnie policyjne. Komendant wskazał, że wszelkie wątpliwości Skarżącej w tym zakresie zostały wyjaśnione przez Komendanta [...] Policji w [...] w piśmie nr [...] z dnia [...] grudnia 20 13r.
Pismo powyższe zostało w dniu 3 marca 2014r. wysłane Skarżącej listem poleconym.
W dniu 10 marca 2014r. A.K.-M. wysłała listem poleconym Komendantowi [...] Policji w [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na "nieprzyznanie jej stopnia młodszego aspiranta".
W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji w [...] wniósł o odrzucenie skargi wskazując, że wniesiona skarga dotyczy czynności niepodlegającej jurysdykcji sądów administracyjnych – przepis art. 5 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyłącza właściwość sądów administracyjnych w sprawach wynikających z podległości służbowej między podwładnymi a przełożonymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z treścią art. 184 zdanie 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Naczelny Sąd Administracyjny oraz inne sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej tylko w zakresie określonym w ustawie. Zakres ten przede wszystkim ustalony został w art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), powoływanej dalej jako p.p.s.a., w którym postanowiono, że sprawą sądowoadministracyjną (podlegającą rozpoznaniu przez sąd administracyjny) jest sprawa z zakresu kontroli działalności administracji publicznej, której zasady prowadzenia normuje ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jak też inna sprawa, do której przepisy tej ustawy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zasadniczy katalog działań organów administracji publicznej objętych kontrolą sądów administracyjnych został ustalony w art. 3 § 2 p.p.s.a. Natomiast w przepisie art. 5 p.p.s.a. wskazano, w jakich sprawach sądy administracyjne nie są właściwe. Są to m.in. sprawy wynikające z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (art. 5 pkt 2 p.p.s.a.)
W ocenie składu orzekającego ze sprawą, o której mowa w art. 5 pkt 2 p.p.s.a., mamy do czynienia w niniejszym przypadku.
Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji ma charakter administracyjnoprawny. Nie oznacza to jednak, że wszystkie kwestie z nim związane podlegają kognicji sądów administracyjnych. W szczególności takiej kognicji nie będą podlegać te sprawy ze stosunku służbowego policjantów, które mają charakter spraw wewnętrznych, wynikających z cechy dyspozycyjności stosunku służbowego, charakteryzującego się nadrzędnością i podległością organizacyjną.
Zdaniem składu orzekającego taki wewnętrzny charakter ma sprawa w zakresie mianowania na wyższy stopień policyjny.
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 49 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.) "Na pierwszy stopień policyjny w korpusie aspirantów Policji może być mianowany podoficer Policji, który spełnia warunki określone w art. 25 ust. 1 i został mianowany lub powołany na stanowisko, dla którego został określony stopień w korpusach aspirantów lub oficerów Policji", zgodnie natomiast z dyspozycją § 14 ust. 1 "Mianowanie policjanta na stopień policyjny następuje na wniosek o mianowanie, składany do przełożonego właściwego do mianowania za pośrednictwem komórki organizacyjnej właściwej w sprawach kadr". Powyższe przepisy określają warunki mianowania na stopień policyjny, nie stanowią jednak podstawy do roszczenia policjanta o mianowanie na wyższy stopień. W gestii przełożonego służbowego policjanta leży ocena spełniania warunków do mianowania na wyższy stopień policyjny oraz inicjatywa w zakresie wystosowania w tym zakresie odpowiedniego wniosku.
Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 7 września 2011 r. "1. Pod pojęciem spraw, o których mowa w art. 5 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć sprawy w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. To z kolei prowadzi do wniosku, że spod kontroli sądowej wyłączona jest wszelka działalność organów administracji publicznej w omawianej kategorii spraw. Niedopuszczalna jest zatem nie tylko skarga na decyzje, postanowienia, akty i czynności, ale także na bezczynność organów w sprawach podległości służbowej.
2. Podjęcie służby w formacjach mundurowych, w tym w Służbie Więziennej, jest dobrowolne. Każdy, kto dobrowolnie przystępuje do takiej służby, rezygnuje z pewnej części swobód obywatelskich, w tym decyduje się automatycznie na ograniczenie prawa do sądu. Niewątpliwie przejawem podległości służbowej funkcjonariusza jest pozostawienie jego przełożonym prawa decydowania o powołaniu na określone stanowisko służbowe, czy też awansie na wyższy stopień służbowy. Takie sprawy należą do spraw z zakresu wewnętrznej sfery działania tego rodzaju jednostek i służb, o których mowa wart. 5 pkt 2 p.p.s.a."; I OSK 1382/11; LEXnrl149164.
Oznacza to, że zaskarżone w niniejszej sprawie pismo Komendanta [...] Policji w [...] z dnia [...] marca 2014 r., nr [...] nie jest decyzją administracyjną oraz innym aktem z zakresu administracji publicznej dotyczącymi uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego. Zatem rozstrzygnięcie w nim zawarte nie podlega kognicji sądu administracyjnego. Zobowiązuje to sąd do odrzucenia skargi złożonej na powyższe pismo jako niedopuszczalnej.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.