Wyrok WSA w Bydgoszczy z 14 maja 2007 r., II SA/Bd 356/07

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy

Rozpoznanie

w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 maja 2007 r.

Sprawa

sprawy ze skargi Wiesława C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2007 r. nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.

Skład

Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Grażyna Malinowska - Wasik sędzia WSA Małgorzata Włodarska
Magdalena Tambelli protokolant

Uzasadnienie

II SA/Bd 356/07

Wyrokiem z dnia 1 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bd 540/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2006 r. nr [..] oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] 2006 r. nr [...] dotyczącą odmowy przyznania Wiesławowi C. dodatku mieszkaniowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd wskazał, iż decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o przepisy, które następnie zostały uznane za niezgodne z Konstytucją RP. Wyrokiem z dnia 6 maja 2006 r. sygn. 4/05 Trybunał Konstytucyjny uznał bowiem art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych za niezgodny z art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, a § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych za niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Paragraf 2 ust. 2 cytowanego rozporządzenia utracił moc z dniem 18 maja 2006 r..

Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta B. decyzją nr [...] odmówił przyznania Wiesławowi C. dodatku mieszkaniowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] 2007 r., nr [...], w związku z wniesionym przez Wiesława C. odwołaniem, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, iż zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734; ze zm.) dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota jest niższa od 2% najniższej emerytury. W związku z tym stwierdziło, iż w dniu wydania decyzji najniższa emerytura wynosiła 562,68 zł, a 2 % tej kwoty to 11,25 zł. Z ustaleń organu wynika, iż dla wnioskodawcy kwota dodatku mieszkaniowego wynosiłaby 1,21 zł bowiem wydatki przypadające na normatywną powierzchnie zajmowanego przez niego lokalu wynoszą 181,79 zł, a wydatki ponoszone przez zainteresowanego w wysokości 20 % dochodu gospodarstwa (gdy dochód przekracza 150% najniższej emerytury) kształtują się na poziomie 180,58 zł. Zdaniem SKO przy obliczaniu dochodu należało uwzględnić również nadpłatę za wodę, która wystąpiła w okresie 3 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku. Kolegium wskazało ponadto, iż organ I instancji uwzględnił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bd 540/06 oraz orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego i przy obliczeniach przyjęto 100% wydatków na lokal, a nie jak poprzednio 90%.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Wiesław C. wskazał, iż mniejsze zużycie wody i w związku z tym mniejsze wydatki na mieszkanie przyczyniły się do utraty przez niego dodatku mieszkaniowego. Zarzucił ponadto organowi, iż nie uwzględnił wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 sierpnia 2006 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentacje.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy ustawy z 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71 poz. 734 ze zm.). Jak wynika z przepisów tejże ustawy o prawie do dodatku mieszkaniowego decyduje kryterium dochodowe określone w art. 3 tejże ustawy oraz kryterium normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego, które normuje art. 5 ustawy.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 cyt. ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8.

Z ustaleń organu wynika, iż Wiesław C. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zaś jego łączny dochód za okres trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku wynosił 2 708,71 zł, a składnikami tegoż dochodu była emerytura w łącznej wysokości 2581,53 zł i nadpłata za wodę 127,18zł. Tym samym jego średni miesięczny dochód kształtował się na poziomie 902,90 zł.

W tym miejscu należy odnieść się do zarzutów skarżącego dotyczących błędnego doliczenia przez organ nadpłaty za wodę do jego dochodu. W świetle art. 3 ust. 3 analizowanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych dochodem są wszelkie przychody, od których odlicza się lub do których nie wlicza się ściśle określonych należności. Nie można przy tym utożsamiać przychodów stanowiących podstawę do obliczenia dochodu na potrzeby przyznania dodatku mieszkaniowego z przychodem i dochodem w rozumieniu przepisów o podatkach lub o świadczeniach z ubezpieczenia społecznego. Przychodem w rozumieniu ustawy o dodatkach mieszkaniowych będą wszelkie środki, które mogą być przeznaczone na pokrycie bieżących należności za lokal mieszkalny. Ponieważ nadpłata za wodę nie mieści się wśród enumeratywnie wyliczonych, w art. 3 ust. 3 ustawy przychodów nieuważanych za dochód, tym samym należało uznać, iż organy obu instancji prawidłowo wliczyły kwotę uzyskaną tego tytułu do dochodu skarżącego.

W dacie złożenia wniosku najniższa emerytura zgodnie z informacją ogłoszoną przez Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Dzienniku Urzędowy Rzeczpospolitej Polskiej "Monitor Polski" wynosiła 562.58. Tym samym skarżący spełniał kryterium dochodowe do uzyskania dodatku mieszkaniowego.

Również w zakresie powierzchni posiadanego mieszkania, Wiesław C. spełniał wymogi określone przez ustawodawcę. Jest on bowiem posiadaczem mieszkania lokatorskiego o powierzchni 27,70 m, zgodnie zaś z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie może przekraczać 35 m2 dla 1 osoby.

Samo spełnianie kryterium dochodowego oraz kryterium normatywnej powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego nie przesądza jednakże o przyznaniu wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego. W myśl bowiem art. 7 ust. 6 ustawy dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji.

Sposób obliczania wysokości dodatku mieszkaniowego normuje przepis art. 6 ust. 1, w którym wskazano, iż wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą.

Z prawidłowo dokonanych przez organy obu instancji obliczeń wynika, iż skarżącemu przysługiwałby dodatek mieszkaniowy w wysokości 1,21 zł, bowiem wydatki przypadające na normatywną powierzchnie jego mieszkania wynoszą 181,79 zł, zaś wydatki przez niego poniesione obliczone zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 (20% z dochodu gospodarstwa domowego) wynoszą 180,58 zł. Ponieważ otrzymana kwota dodatku mieszkaniowego jest niższa, niż 2% najniższej emerytury, zatem organy obu instancji prawidłowo uznały, iż nie zachodzą przesłanki do przyznania omawianego świadczenia.

Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego dotyczących nieuwzględnienia przez organy administracji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 sierpnia 2006 r., sygn. II SA/Bd 540/06 należy zwrócić uwagę, iż powodem uchylenia decyzji organów obu instancji dotyczący odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego było stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 6 maja 2006 r. sygn. 4/05 niezgodności z Konstytucją RP przepisu art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz niezgodności § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wyżej wskazany przepis art. 9 ust. 1 pkt 1 stanowił upoważnienie do określenia w drodze rozporządzenia szczegółowego wykazu i wysokości wydatków za zajmowany lokal mieszkalny, stanowiących podstawę obliczania dodatku mieszkaniowego. W § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych wskazano natomiast, iż do podstawy obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki, o których mowa w ust. 1, w wysokości 90% naliczonych i ponoszonych wydatków. W związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego przepisy te utraciły moc.

Rozpatrując ponownie sprawę Prezydent Miasta B., jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.y zgodnie ze wskazaniami Sądu, uwzględniło zmianę stanu prawnego i przy obliczaniu dodatku mieszkaniowego przyjęło 100 % wydatków ponoszonych przez skarżącego na lokal.

W związku z dokonaniem przez organ prawidłowych ustaleń wysokości dochodów rodziny skarżącego i niedopatrzenia się przesłanek uzasadniających przyznanie skarżącemu dodatku mieszkaniowego, należy uznać, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. nie narusza prawa. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł o oddaleniu skargi.