Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] października 2012 r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. J. O. wniósł o wykreślenie z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego ostatecznych wpisów 4 punktów dotyczących zdarzenia z dnia [...] marca 2011 r. oraz 6 punktów dotyczących zdarzenia z dnia [...] października 2010 r.
Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. odmówił usunięcia z ewidencji kierowcy wpisów ostatecznych oraz przypisanych do ewidencji punktów. Organ w ww. piśmie uzasadnił swoje stanowisko oraz pouczył skarżącego o możliwości wniesienia, w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargi do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu.
Ww. pismo zostało doręczone zgodnie z treścią pisma skarżącego z dnia [...] października 2012 r. na adres Kancelarii Radców Prawnych i Adwokatów N. i W. sp. k. w T. - dnia [...] listopada 2012 r.
Kolejnym pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skarżący ponownie wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa w sposób, jak opisany w piśmie z dnia [...] października 2012 r.
W odpowiedzi na powyższe pismo Komendant Wojewódzki Policji w B. pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. poinformował skarżącego o tym, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko. Pismo to zostało doręczone skarżącemu [...] grudnia 2012 r.
Dnia [...] grudnia 2012 r. J. O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. skargę na czynność ww. organu dotyczącą odmowy usunięcia z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego ostatecznych wpisów 4 punktów dotyczących zdarzenia z dnia [...] marca 2011 r. oraz 6 punktów dotyczących zdarzenia z dnia [...] października 2010 r. wnosząc o jej uchylenie i stwierdzenie bezskuteczności wpisów ww. punktów. Skarżący wniósł również o uznanie istnienia po stronie organu obowiązku usunięcia ww. punktów z ewidencji.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Uzasadniając swoje stanowisko w zakresie dotyczącym odrzucenia skargi organ wskazał, że została ona wniesiona po terminie wskazanym w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu, ponieważ skarżący uchybił terminowi określonemu w art. 53 § 2 p.p.s.a.
Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że skarżący w piśmie z dnia [...] października 2012r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. zażądał wykreślenia z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego ostatecznych wpisów dotyczących 4 punktów za zdarzenie w dniu [...] marca 2011 r. oraz 6 punktów za zdarzenie w dniu [...] października 2010 r.
Treść żądania w powyższym piśmie skarżącego Sąd ocenia jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym stanowi art. 52 § 3 p.p.s.a.: "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa".
Nie ma wpływu na wynik sprawy to, że skarżący pismo z dnia [...] października 2012 r. zatytułował "podanie", a nie "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa". O charakterze pisma decyduje jego treść oraz zakres żądania. Żądanie w powyższym wniosku dotyczyło usunięcia wpisu punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy prawa, a więc czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Odnosząc się do powyższego pisma skarżącego z dnia [...] października 2012 r. organ w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], które doręczył pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] listopada 2012 r. odmówił usunięcia z ewidencji kierowców żądanych wpisów ostatecznych oraz odmówił usunięcia przypisanych do ewidencji punktów, jednocześnie uzasadniając swoje stanowisko.
Ponadto organ pouczył skarżącego o możliwych środkach zaskarżenia i terminach na dokonanie tej czynności wskazując właściwą podstawę prawną.
W związku z powyższym skarżący począwszy od dnia doręczenia odpowiedzi organu, tj. od dnia [...] listopada 2012 r. miał 30 dni na wniesienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Terminu 30 dniowego nie przerwała czynność skarżącego polegająca na kolejnym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] listopada 2012 r. i odpowiedź organu zawarta w piśmie z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] podtrzymująca wcześniejsze stanowisko organu.
Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a. "Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa". Sposób zaskarżenia takiego rozstrzygnięcia organu opisuje cyt. wyżej art. 53 § 2 p.p.s.a., w myśl którego "W przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa".
Tym samym skarżący winien złożyć skargę w terminie 30 dni od [...] listopada 2012 r., tj. daty doręczenia mu odpowiedzi organu z dnia [...] listopada 2012 r. na jego wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] października 2012 r.
Termin do wniesienia skargi na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., należy liczyć od momentu skierowania pierwszego wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Taki sam pogląd zaprezentował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w postanowieniu 28 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Bd 129/12, w którym odrzucił skargę skarżącego w podobnej sprawie.
Skład Sądu orzekający w przedmiotowej sprawie podziela pogląd wyrażony w powyższym postanowieniu, że: "wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje na podstawie art. 53 § 3 p.p.s.a. danemu podmiotowi w stosunku do określonej czynności organu jednokrotnie i następne pisma pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Instytucja wezwania do usunięcia naruszenia prawa jest surogatem środka odwoławczego, który jest przewidziany w art. 52 ust. 1 i 2 p.p.s.a. Nie można traktować instytucji wezwania jako czynności niewywołujacej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana bez ograniczeń. Taki pogląd zdaniem Sądu pozbawiałby to działanie znaczenia prawnego, stanowiłby zaprzeczenie jego istoty i powodowałby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawiać jego bezpieczeństwo. Powodowałoby to również uprzywilejowanie podmiotów wnoszących skargi na podstawie art. 52 ust. 3 p.p.s.a. od podmiotów wnoszących skargi na innej podstawie.
Skoro wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 ust. 3 p.p.s.a., jest surogatem środka odwoławczego, to nie ma podstaw, by traktować je inaczej, niż określają to przepisy dotyczące klasycznych środków odwoławczych w administracyjnym postępowaniu jurysdykcyjnym. Przyjęcie poglądu, że ten sam podmiot może wielokrotnie składać to samo wezwanie do tego samego organu w tej samej sprawie, dotyczące tej samej czynności, stałoby w sprzeczności z art. 21 ust. 1 Konstytucji i przewidzianą w nim zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa, jak i z art. 78 Konstytucji".
Stanowisko wyrażone w powyższym, prawomocnym postanowieniu zostało podzielone przez NSA w postanowieniu z dnia 6 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 1516/12, w którym oddalono skargę kasacyjną.
Skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wyrażone w powyższym postanowieniu NSA, że: "(...) wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu tego przepisu. Bez znaczenia pozostaje przy tym nazwa pisma, gdyż podstawowym elementem kwalifikującym pismo jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest zakwestionowanie zaskarżonego aktu. Zatem nie można instytucji wezwania do usunięcia naruszenia prawa traktować jak czynności nie wywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń".
Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, postanowić jak w sentencji.