Uzasadnienie
Prokurator Rejonowy Bydgoszcz - Północ w Bydgoszczy wniósł skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Koronowie Nr LIX/493/18 z 31.01.2018 r. w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania na drogach publicznych na terenie miasta Koronowa, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych oraz określenia sposobu pobierania tych opłat oraz regulaminu Strefy Płatnego Parkowania, zarzucając jej w § 2 pkt 5) Załącznika Nr 3 istotne naruszenie § 149 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 283) w zw. z art. 2 pkt 33) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1990) poprzez określenie, co jest pojazdem samochodowym w sposób odmienny od ustawowego znaczenia tego pojęcia, co skutkuje jego zawężeniem i jednocześnie stanowi niedopuszczalną modyfikację definicji pojazdu samochodowego, która zawarta jest w ww. przepisie ustawowym.
W związku z powyższym skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności § 2 pkt 5) Załącznika Nr 3 do zaskarżonej uchwały.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Koronowie poinformowała, że została podjęta uchwała Nr XX/181/19 Rady Miejskiej w Koronowie z 20.12.2019 r. zmieniająca uchwałę w sprawie ustalenia Strefy Płatnego Parkowania na drogach publicznych na terenie miasta Koronowa, wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych oraz określenia sposobu pobierania tych opłat oraz regulaminu Strefy Płatnego Parkowania, w której to zaskarżony zapis załącznika Nr 3 § 2 pkt 5.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływana jako ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Zgodnie z art. 147 ppsa, sąd uwzględniając skargę na uchwałę stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Wprowadzając sankcję nieważności jako następstwo naruszenia prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania tej sankcji. Zasadnym jest zatem sięgnięcie do przepisów ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst. jedn.
Dz. U. z 2018 r. poz. 994, dalej powoływana jako usg), gdzie przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą być wywołane przez ustanowienie aktów uchwalanych przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne. Zgodnie z art. 91 ust. 1 usg, uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (art. 91 ust. 4 usg). Brak ustawowego zdefiniowania obu naruszeń stwarza konieczność sięgnięcia do stanowiska wypracowanego w tym zakresie w doktrynie i w orzecznictwie. Za "istotne" naruszenie prawa uznaje się uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się między innymi naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał.
Materialnoprawną podstawę podjęcia zaskarżonej uchwały stanowił art. 13b ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2222, dalej powoływana jako udp). Stosownie do treści tych przepisów, w brzmieniu obowiązującym w dniu podjęcia uchwały, "Rada gminy (rada miasta) na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach, może ustalić strefę płatnego parkowania (art. 13b ust. 3 udp). Rada gminy (rada miasta), ustalając strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, z tym że opłata za pierwszą godzinę postoju pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł;
- 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi;
- 3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1".
W § 2 pkt 5 załącznika nr 3 do zaskarżonej uchwały Rada Gminy wprowadziła definicję "pojazdu samochodowego", określając go jako "samochód, motocykl". Tymczasem zgodnie z art. 2 pkt 33) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 126), pojazd samochodowy to pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że Rada Miejska dokonała nieuprawnionej modyfikacji definicji wprowadzonej w drodze ustawy, co w świetle obowiązujących przepisów prawa jest niedopuszczalne. Akty prawa miejscowego mogą być ustanowione wyłącznie na podstawie delegacji ustawowych. Nie mogą ich przekraczać i regulować w sposób odmienny kwestii, należących do materii ustawowej. Niedopuszczalne jest także dookreślenie definicji ustawowej i tym samym, narzucenie swojej interpretacji danego pojęcia na potrzeby aktu prawa miejscowego.
W tej sytuacji należy stwierdzić, że Rada Miejska uchwaliła zakwestionowaną uchwałę, w części dotyczącej § 2 pkt 5, wychodząc poza zakres upoważnienia ustawowego przewidzianego w cyt. ustawach, co prowadzi do wniosku, że podniesiony w skardze zarzut dotyczący § 2 pkt 5 załącznika nr 3 należy uznać za zasadny.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 147 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku