Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] 2007r., nr [...] Prezydent Miasta T. uznał B. K. za osobę bezrobotną, odmawiając jednocześnie przyznania prawa do zasiłku. W motywach decyzji wskazał, iż w dniu rejestracji wyżej wymieniona nie spełniała przesłanek do przyznania prawa do zasiłku zawartych w art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001; ze. zm.).
W odwołaniu od powyższej decyzji B. K. wskazując, iż decyzja ta rzutuje na przyznanie jej prawa do zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego, zarzuciła, iż jest ona niezgodna z prawem oraz, że została wydana w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Nie uwzględniono bowiem całości dokumentacji będącej w posiadaniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w T. oraz Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w I., z której wynika, że zaliczono jej okres opłacanych składek za czas od 2 marca 1994r.
do 31 grudnia 2003r. W związku z tym skarżąca wniosła o uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia i przyznanie jej prawa do zasiłku oraz świadczenia przedemerytalnego i zasiłku przedemerytalnego.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] 2007r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniósł, iż z karty rejestracyjnej B. K. wynika, iż ostatnio była zatrudniona w okresie od 18 marca 1988r. do dnia 28 lutego 1993r. Po tym okresie wyżej wymieniona nie była nigdzie zatrudniona i nie prowadziła pozarolniczej działalności gospodarczej. W związku z tym nie spełnia ona warunków do nabycie prawa do zasiłku, bowiem nie przepracowała co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w Powiatowym Urzędzie Pracy. Dodatkowo organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych właściwym w sprawach ustalania i przyznawania świadczenia przedemerytalnego jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz, iż jednym z warunków przyznania tego świadczenia jest fakt zarejestrowania w PUP i pobierania zasiłku dla bezrobotnych przez co najmniej 6 miesięcy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na powyższą decyzję B. K. wniosła o jej uchylenie oraz przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego oraz zasiłku przedemerytalnego. Stwierdziła, przy tym, iż decyzja ta narusza przepisy prawa, w tym przepisy o właściwości, gdyż właściwym w sprawie jest organ ubezpieczeniowy oraz jest niezgodna z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 30 marca 2005 r. Wywiodła również, iż konsekwencją niezachowania należytej staranności przez Wojewodę i pominięcie jej praw nabytych jest pozbawienie jej prawa do wypracowanego przez 20 lat świadczenia przedemerytalnego. Wskazała przy tym, iż w jej przypadku powinien mieć zastosowanie art. 29 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych. Skarżąca zarzuciła ponadto organowi nieumożliwienie jej czynnego udziału w postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wyjaśniając jednocześnie, iż w zakresie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego i świadczenia przedemerytalnego właściwy jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, co wynika z przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych, w tym powołanego przez skarżącą art.
- 29. Wskazał przy tym, iż do skarżącej nie ma zastosowania art. 150 a ustawy z dnia 28 lipca 2005r. nowelizujący ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Na wstępie należy przypomnieć, iż na mocy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Sąd nie może także oprzeć kontroli zaskarżonej decyzji o kryterium słuszności czy też sprawiedliwości społecznej.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w omawianym zakresie, Sąd nie stwierdził, aby naruszała ona prawo.
Podstawę materialno – prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.). Stosownie do art. 71 ust. 1 ww. ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy, po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli:
- - nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz
- - w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Z literalnego brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, iż by uzyskać przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych należy łącznie spełnić określone w nim przesłanki.
Jak ustalono w toku postępowania skarżąca w dniu [...] 2007 r. rejestrując się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. nie spełniła jednego z wymienionych w nim warunków. Po ustaniu ostatniego zatrudnienia z dniem 28 lutego 1993 r. w okresie od 1 marca 1993r. do 1 marca 1994r. była zarejestrowana w tym urzędzie jako osoba bezrobotna, natomiast od 31 grudnia 2003r. podlegała ubezpieczeniu społecznemu w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z tytułu pracy w gospodarstwie rolnym jako domownik. B. K. nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że po dniu 31 grudnia 2003 r., do dnia rejestracji podlegała ubezpieczeniu społecznemu z innego tytułu.
Tym samym należało podzielić stanowisko orzekających w sprawie organów, iż skarżąca nie spełniła jednej z wymaganych przepisem przesłanki dla przyznania prawa do zasiłku, czyli - nie wykazała się jako osoba bezrobotna wymaganym okresem uprawniającym do zasiłku w wymiarze co najmniej 365 dni, a przypadającym w ciągu 18 miesięcy poprzedzających rejestrację w powiatowym urzędzie pracy.
Jednocześnie Sąd odnosząc się do podniesionej przez skarżącą kwestii przyznania prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego, podzielił stanowisko prezentowane przez organ administracyjny, że stosownie do przepisów ustawy z dnia 30 kwietnia 2004r. o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. Nr 120, poz. 1252), organem właściwym do rozstrzygania w tym zakresie jest Zakład Ubezpieczeń Społecznych, a nie Wojewoda, także jeżeli chodzi o rozpatrywanie prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego w oparciu o przepisy przejściowe niniejszej ustawy w tym powołany przez B. K. przepis art. 29 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych.
Należy również dodać, że ustawą z dnia 28 lipca 2005r. (Dz. U. Nr 164, poz.1366), nowelizującą ustawę o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy dodano przepis art. 150a, co otworzyło niektórym osobom bezrobotnym możliwość ubiegania się o przyznanie prawa do zasiłku lub świadczenia przedemerytalnego. Niemniej jednak regulacja ta nie ma zastosowania w niniejszym przypadku.
Osoba ubiegająca się o powyższe świadczenie musiała spełniać warunki do jego nabycia określone ustawą o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu do dnia 12 stycznia 2002r., z zastrzeżeniem wynikającym z ust. 2 art. 150 a powołanej ustawy. Oznacza to, że nie chodzi tu o hipotetyczne założenie, że gdyby ubiegający się o powyższe świadczenie zarejestrował się w tym okresie w powiatowym urzędzie pracy to byłby je nabył, ale o sytuację, gdzie osoba uprawniona na dzień 12 stycznia 2002r. pozostawała w ewidencji osób bezrobotnych powiatowego urzędu pracy i spełniała ustawowe warunki do nabycia świadczenia. W niniejszym przypadku warunek ten również nie został spełniony.
Sąd rozważył także kwestię odrzucenia skargi ponieważ jej przedmiotem są sprawy nie należące do właściwości sądów administracyjnych – odmowa przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego i prawa do zasiłku przedemerytalnego. Uznano jednak, że przedmiotem kontroli jest zaskarżona decyzja i ona wyznacza zakres podmiotowy i przedmiotowy sprawy sądowo – administracyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.