Uzasadnienie
Pismem z [...] marca 2016 r. ". i P." [...] w B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] lutego 2016 r., nr [...], uchylającą decyzję Prezydenta M. B. z [...] grudnia 2015 r., nr [...].[...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowego na funkcję usługową – charakter noclegowy typu hotel i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.
Skarżąca pismem z [...] kwietnia 2016 r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka podała, że organ I instancji ponownie wszczął postępowanie w sprawie wniosku A. W. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku biurowego na funkcję usługową. Ponowne prowadzenie postępowania przez organ I, a być może i II instancji, w sytuacji kiedy postępowanie sądowe jeszcze się nie zakończyło, a Sąd nie odniósł się do zarzutów podniesionych w skardze, doprowadziłoby do absorbowania, a w konsekwencji utraty środków zarówno samych organów procedujących w sprawie, jak i uczestniczących w nim osób.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie i w doktrynie jednolicie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.
W niniejszej sprawie skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji kasacyjnej organu odwoławczego, wydanej na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Decyzja taka nie posiada cech wykonalności, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a. Jej istotą jest bowiem uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzja kasacyjna nie rodzi dla stron żadnych praw ani obowiązków określonych prawem materialnym, nie może zatem wywołać skutków wymienionych określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Na skutek rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego zostaje wyeliminowana decyzja organu pierwszej instancji, zaś sprawa podlega ponownemu rozpatrzeniu przez ten organ. Sąd zaznacza na marginesie, że argumenty skarżącej dotyczące "pośpiesznego" procedowania w tej sprawie przez Prezydenta M. B. nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak sentencji.