Uzasadnienie
D. W. wniósł skargę do tutejszego Sądu na decyzję Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B z dnia [...] marca 2010 r. (Nr [...]) utrzymującej w mocy decyzję Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] lutego 2010 r. (Nr [...]) w sprawie uznania skarżącego za niezdolnego do zawodowej służby wojskowej.
Organy orzecznicze, na podstawie wyników badań lekarskich szer. rez. D. W. uznały, że nie jest on zdolny do zawodowej służby wojskowej z uwagi na rozpoznane nadciśnienie tętnicze I stopnia, a także nieprawidłowy poziom transaminaz w surowicy krwi (hipertransaminazemia).
Skarżący w uzasadnieniu skargi podniósł, że orzeczenie o niezdolności do zawodowej służby wojskowej jest niesłuszne, gdyż poziom transaminaz był tylko lekko zawyżony, zaś rozpoznanie nadciśnienia tętniczego nastąpiło bez przeprowadzenia badań w tym zakresie po uchyleniu orzeczenia I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania (decyzja Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. z dnia [...] lutego 2010 r. Nr [...]).
W odpowiedzi na skargę Rejonowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Wyjaśniono, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 133, poz. 1422 ze zm.). Jednocześnie w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że rozpoznane schorzenia oparte zostały na wynikach badań laboratoryjnych oraz całodobowym pomiarze ciśnienia tętniczego krwi, EKG oraz ECHO serca. W związku z tym zarzuty skarżącego, że komisja wydała swoje orzeczenie w sposób nieobiektywny są niesłuszne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego (w skrócie – "k.p.a.") lub w innych przepisach.
Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w B. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, tj. zachodzi przyczyna stwierdzenia jej nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Wskazane rażące naruszenie prawa polegało na wydaniu decyzji w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 maja 2004 r., mimo że rozporządzenie to utraciło moc dnia 12 grudnia 2009 r. na podstawie art. 9 ust. 3 w związku z art. 1 pkt 4 lit. f) i art. 10 ustawy z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 79, poz. 669). W dacie orzekania przez organ odwoławczy obowiązywało natomiast rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 stycznia 2010 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. Nr 15, poz. 80, weszło w życie z dniem 2 lutego 2010 r.). Zastosowanie przez organ administracji publicznej nieobowiązujących przepisów prawa stanowi rażące naruszenie prawa i uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji wydanej na ich podstawie.
Należy podkreślić, że orzekająca w sprawie w I instancji Terenowa Wojskowa Komisja Lekarska w B. zastosowała właściwe przepisy prawa i dlatego Sąd ograniczył się do stwierdzenia nieważności jedynie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego.