Uzasadnienie
Decyzją Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w B. z dnia [...] Nr [...] odmówiono przyznania M. C. pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie kosztów za zużycie gazu.
Na skutek wniesionego odwołania - w którym M. C. wskazując na trudną i złożoną sytuację rodzinną podkreślił, iż opłata za gaz jest największą ze wszystkich opłat za wszelkie media (łącznie wnioskował o kwotę 2.755,47 zł) i dlatego oczekując stosownie wysokiego dofinansowania, domagał się zmiany powyższej decyzji – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [..] Nr [...], na podstawie art. 32 ust. 2 w związku z art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 414 z 1998 r., ze zmianami) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję, podkreślając w uzasadnieniu, iż podstawową przesłanką odmowy przyznania świadczenia był fakt, że środki finansowe jakimi dysponował organ I instancji były niewystarczające na zabezpieczenie potrzeb zgłaszanych przez osoby, które odpowiadają kryterium dochodu określonego w art. 4 ust. 1 cytowanej ustawy. Nadto konieczność pokrycia zaległości w opłatach za zużycie gazu nie mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby życiowej o której jest mowa w art. 32 ustawy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. C. wniósł o przyznanie mu zasiłku celowego w wysokości, co najmniej 900 zł podnosząc, że spełnia on kryterium dochodowości jednakże organ pomocy społecznej uchyla się od systematycznego świadczenia pomocy na rzecz jego rodziny, co w konsekwencji było przyczyną powstania znacznych należności w płatnościach za wszystkie media.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o jej oddalenie przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie mogła być uwzględniona, ponieważ organy orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, a tylko w takim wypadku Sąd mógłby orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji.
Z treści dyspozycji przepisu art. 32 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414, ze zmianami) wynika, iż w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej i zasiłek ten może być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów leków i leczenia, remontu mieszkania, opału i odzieży, pobytu dziecka w żłobku lub przedszkolu, a także kosztów pogrzebu. Należy zwrócić uwagę, że w przypadku zasiłku celowego przepis powyższy nie nakłada na organy pomocy społecznej obowiązku jego przyznania, ani też nie określa wysokości zasiłku, lecz stanowi w sposób ogólny, że " zasiłek może zostać przyznany", a zatem rozstrzygnięcie w sprawie zasiłku celowego zapada w ramach tzw. uznania administracyjnego. Organ administracji związany jest także przepisami art. 2 ustawy o pomocy społecznej.
Organy pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach realizować muszą swe ustawowe cele. Wymaga to realistycznej oceny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do świadczeń. Racjonalne gospodarowanie posiadanymi środkami finansowymi wymaga określenia, które z potrzeb muszą być zaspokojone niezbędnie i w jaki sposób.
Działanie organu w ramach uznania administracyjnego, na co wskazuje art. 7 k.p.a. administracyjnego konieczności załatwienia sprawy zgodnie ze słusznym interesem obywatela, o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny i możliwości organu w zakresie posiadanych uprawnień i środków. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale też nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela, nawet jeśli przemawia za tym jego interes.
Tak celowość jak i wysokość przyznanego zasiłku celowego na częściowe zaspokojenie potrzeb skarżącego, z jednej strony zdeterminowane zostało jego sytuacją życiową, z drugiej zaś możliwościami finansowymi organu pomocy społecznej, gdzie pula tych środków nie wystarczała na pokrycie usprawiedliwionych potrzeb wszystkich uprawnionych.
W świetle okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy nie można było postawić skutecznie zarzutu, iż zaskarżona decyzja naruszała prawo bądź przekraczała granice uznania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze uzasadnia to, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) oddalenie skargi.
Renata Owczarzak Jan Grzęda Ireneusz Fornalik