Uzasadnienie
E. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.
Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie, o czym strona skarżąca została pouczona.
Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego trzydziestodniowego terminu jest, więc doręczenie decyzji adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 5 lutego 2013 r. Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, kwestionowana decyzja pozostawiona została w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia a trybie art. 44 KPA.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż podstawą tej kwalifikacji jest art. 44 KPA, który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 42 § KPA, ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 40 KPA. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 44 § 1 KPA). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (art. 44 § 2 KPA). Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 KPA). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art.44 § 4 KPA).
O wykonaniu powyższych czynności w sprawie niniejszej świadczą adnotacje operatora publicznego umieszczone na potwierdzeniu odbioru przesyłki skierowanej do skarżącej. Zgodnie z nimi, jak już wspomniano, wskutek niezastania adresata przesyłkę tę awizowano: po raz pierwszy – w dniu 22 stycznia 2013 r., powtórnie – w dniu 30 stycznia 2013 r. Oznacza to, iż czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 44 § 4 KPA, upłynął z dniem 5 lutego 2013 r., a doręczenie należało uznać za dokonane w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest stwierdzenie, że skargę na opisaną powyżej decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] skarżąca powinna wnieść najpóźniej w dniu 12 lutego 2013 r. Tymczasem jak wynika z akt sprawy skarżąca wniosła skargę do Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] osobiście w dniu 20 marca 2013 r. o czym świadczy prezentata umieszczona na piśmie (karta 2 akt sądowych), a zatem z uchybieniem terminu przewidzianego do jej wniesienia.
Na marginesie należy zauważyć, że niezrozumiałe dla Sądu było ponowne doręczenie stronie skarżącej zaskarżonej decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z pouczeniami o trybie i terminie wnoszenia skargi tym bardziej, że pierwsze doręczenie opisanej na wstępie decyzji Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] należało uznać za skuteczne w myśl art. 44 KPA.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.