Uzasadnienie
Pismem z dnia 16 grudnia 2009 r. skarżąca K. M. zwróciła się o "wszczęcie postępowania administracyjnego" wobec I. P. III G. i E. P. III G. "za posiadanie i niepanowanie nad psem rasy uznanej za agresywną". Wnioskodawczyni podniosła, że właściciele hodują psa (owczarka kaukaskiego) bez stosownego zezwolenia administracyjnego jak również bez zgody współwłaścicieli posesji. Pies jest agresywny, a ponadto zanieczyszcza posesję, a właściciele nie sprzątają po nim.
Postanowieniem z dnia [...] Prezydent Miasta T., na podstawie art. 65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071; z późn. zm.; zwanej "k.p.a.") w związku z art. 37a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2003 r., Nr 106, poz. 1002) postanowił przekazać pismo skarżącej według właściwości do Komendy Miejskiej Policji w T. Prezydent podniósł, że w świetle art. 10 ustawy o ochronie zwierząt niemożliwe jest wszczęcie przez organ postępowania przeciwko właścicielom psa rasy uznawanej za agresywną, którzy utrzymują psa bez zezwolenia. Natomiast zgodnie z art. 37a ustawy o ochronie zwierząt prowadzenie hodowli lub utrzymywania psa rasy uznawanej za agresywną bez wymaganego zezwolenia jest wykroczeniem.
W wyniku rozpoznania zażalenia skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchyliło postanowienie organu I instancji.
Kolegium podniosło, że jak wynika z treści art. 1 pkt 1 k.p.a. organem, o którym mowa w art. 65 § 1 k.p.a., tj. organem, któremu można przekazać sprawę według właściwości, może być tylko inny organ administracji publicznej, uprawniony do rozstrzygania spraw indywidualnych w drodze decyzji administracyjnej. Takim organem w przedmiotowej sprawie nie jest Komendant Miejski Policji. Jest on uprawniony do ewentualnego prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie wykroczenia z art. 37a ustawy o ochronie zwierząt. Jednakże takie postępowanie prowadzone będzie na podstawie ustawy z dnia 21 sierpnia 2001 r. – kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.
W skardze do sądu administracyjnego K. M. zaskarżyła zarówno postanowienie organu I instancji, jak też organ odwoławczego. W skardze podkreśliła, że pies jest rasy uznawanej za agresywną, a pomimo to jest hodowany bez zezwolenia i stosownych zabezpieczeń. Zdaniem skarżącej organ I instancji błędnie przekazał jej sprawę Komendantowi Policji Miejskiej, przerywając tym samym tok postępowania administracyjnego. Wniosła o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć oraz "nałożenie sankcji karnych zgodnie z ustawą – łącznie z zabraniem psa".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarżąca wniosła skargę na postanowienie organu I instancji, tj. Prezydenta Miasta T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Na wstępie, mając na uwadze stanowisko organu w odpowiedzi na skargę, należy zwrócić uwagę, że w części wstępnej skargi kierowanej do Sądu skarżąca rzeczywiście wskazała, że zaskarża "decyzję" Dyrektora Wydziału Ewidencji Rejestracji z up. Prezydenta Miasta T., przy czym wskazała numer i datę identyfikujące wskazane na wstępie postanowienie. Tym niemniej w dalszej części swojej skargi stwierdziła, że zaskarża w całości "postanowienie Dyrektora" jak również "postanowienie SKO w T. –[...]". W tej sytuacji zdaniem Sądu należało uznać, że skarżąca wniosła skargę po wyczerpaniu środków zaskarżenia, na rozstrzygnięcie organu II instancji, kwestionując także prawidłowość postępowania organu I instancji.
W świetle art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270; z późn. zm.; zwanej "p.p.s.a.") nie ma zatem podstaw, aby skargę odrzucić.
Rozpatrując skargę merytorycznie Sąd uznał, iż jest ona niezasadna.
Zgodnie z art. 65 § 1 k.p.a., który był podstawą rozstrzygania w kontrolowanej przez Sąd sprawie, "Jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie." Należy podzielić stanowisko Kolegium, że "organem właściwym", o którym mowa w cytowanym przepisie może być tylko organ administracji publicznej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. organ, który rozstrzyga sprawy indywidualne w drodze decyzji administracyjnych (art. 1 pkt 1 k.p.a.). Takim organem w kontrolowanej sprawie nie jest Komendant Miejski Policji.
Należy zauważyć, że w sytuacji jeżeli brak jest organu właściwego, a organ administracji, któremu złożono podanie nie dostrzega prawnych możliwości załatwienia sprawy w ramach postępowania administracyjnego – istnieje możliwość umorzenia postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 139/08, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX pod nr 517983).
Zasadnie tym samym Kolegium uchyliło postanowienie organu I instancji, przy czym jak wskazuje treść skargi – skarżąca w istocie podziela stanowisko Kolegium, iż przekazanie jej podania Komendantowi Miejskiemu Policji było błędne.
Odnośnie wniosku skarżącej dotyczącego "nałożenia sankcji karnych" na właścicieli psa należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269; z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej.
Sąd administracyjny, jako sąd który kontroluje rozstrzyganie spraw przez organy administracji, a nie rozstrzyga takie sprawy, nie ma co do zasady możliwości podejmowania w tych sprawach rozstrzygnięć względem stron ewentualnego postępowania administracyjnego. W kompetencjach sądu administracyjnego nie leży także wymierzanie sankcji karnych – w tym przedmiocie właściwe są sądy powszechne.
Ze względu na powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę,
O kosztach (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348; z późn. zm.).