Uzasadnienie
Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...]. A. L. - funkcjonariusz Komendy Powiatowej Policji w C. ("Skarżąca", "Strona", "Policjantka") zwróciła się do Komendanta Powiatowego Policji w C. o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...]. W złożonym oświadczeniu mieszkaniowym Policjantka podała, że zamieszkuje w [...] (w miejscowości niepobliskiej) w domu, którego wspólnie z mężem pozostaje właścicielem. Czas dojazdu z miejsca zamieszkania tj. Sulnówko do miejsca pełnienia służby tj. C. przekracza 2 godziny w obie strony zgodnie z rozkładem jazdy. Jednocześnie Strona oświadczyła, że posiada lokal mieszkalny w Ś. przy ul. [...]/5 w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, który wynajmuje lokatorowi na podstawie umowy najmu okazjonalnego.
W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji w C. decyzją z dnia [...] r. odmówił funkcjonariuszowi przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z uwagi na posiadanie lokalu mieszkalnego w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby.
Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie podnosząc, że przysługuje jej przedmiotowe świadczenie z powodu braku możliwości korzystania z mieszkania w Ś. przy ul. [...]/5, gdyż lokal użytkuje najemca.
Decyzją z dnia [...] r. Komendant Policji utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w przedmiotowej sprawie, tj. m.in. art. 88, art. 88 ust. 4, art. 92 ust. 1 i ust. 2, art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 171, dalej: "ustawa o Policji"), § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013r. poz. 1130 ze zm. dalej: "rozporządzenie w sprawie równowąnika pieniężnego") i § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz.U. z 2020r., poz. 947).
Podniósł, że Strona - funkcjonariusz w służbie stałej do dnia [...]. pełniła służbę w KPP Ś.. Rozkazem personalnym z dnia [...]. nr [...] Komendanta Policji z dniem [...]. została przeniesiona z urzędu do dalszego pełnienia służby w KPP C..
Organ podał, że jak wynika z akt sprawy Policjantka od [...] r. zamieszkuje wraz z rodziną w domu w [...]. Pismem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Ś. potwierdził możliwość przystąpienia do użytkowania zajmowanego przez nią domu. Skarżąca w oświadczeniu wskazała, że dom stanowi współwłasność małżeńską, a czas dojazdu przekracza 2 godziny w obie strony. Jednocześnie podała, że wraz z mężem są właścicielami lokalu mieszkalnego w Ś. przy ul. [...]/5, który znajduje się w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. W toku postępowania ustalono, że lokal składa się z 3 pokoi o powierzchni mieszkalnej 31,66 m2 i powierzchni użytkowej 48,01 m2. Jak ustalono w trakcie postępowania, przedmiotowy lokal jest zgodny z przysługującymi funkcjonariuszowi 3 normami zaludnienia, które wynoszą od 21 do 30m2 powierzchni mieszkalnej. Lokal ten jest wynajmowany osobom trzecim na podstawie umowy najmu okazjonalnego. W mieszkaniu zamieszkują od dnia [...]. osoby obce. Umowa obowiązuje do dnia [...], z możliwością 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia.
Zdaniem organu, nie budzi wątpliwości, że dom znajduje się w miejscowości niepobliskiej miejscu pełnienia służby. Bezspornym również pozostaje fakt, że lokal mieszkalny w Ś. przy ul. [...]/5, którego Skarżąca oraz jej mąż są właścicielami znajduje się w miejscowości pobliskiej miejscu pełnienia służby.
Organ podał, że zgodnie z art. 88 ust. 4 ustawy o Policji Ś. jest miejscowością pobliską dla C. - miejsca pełnienia służby przez policjanta. Komendant stwierdził, że posiadanie lokalu mieszkalnego zgodnego z przysługującymi stronie normami zaludnienia jest sprzeczne z przesłanką zawartą w § 1 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. Organ podkreślił, że realizacja prawa policjanta do lokalu mieszkalnego w świetle przepisów rozdziału 8 ustawy o Policji odbywa się dwojako poprzez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z odrębnych przepisów (art. 88 ustawy) lub przyznanie określonych świadczeń pieniężnych tj. pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (art. 94 ustawy) oraz równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego (art. 92 ustawy), gdy przydziału takiego nie dokonano i policjant nie posiada lokalu.
Celem przepisu jest to, aby policjant w służbie stałej mieszkał w miejscowości w której pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej. Oznacza to, że jeżeli policjant ma odpowiednie mieszkanie lub dom w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej (art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy), to cel przepisu został osiągnięty, a wobec tego nie powstaje prawo do lokalu, o którym mowa w art. 88 ustawy, pomocy finansowej oraz równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Równoważnik pieniężny za brak lokalu jest uprawnieniem pochodnym od prawa do lokalu mieszkalnego.
Tym samym równoważnik nie przysługuje funkcjonariuszowi, któremu nie przysługuje prawo do lokalu m.in. z uwagi na wystąpienie negatywnych przesłanek wymienionych w art. 95 ust 1 ustawy o Policji m.in. posiadanie lokalu mieszkalnego. Organ wyjaśnił, że "posiadanie" lokalu mieszkalnego nie jest zdefiniowane na gruncie ustawy o Policji. Orzecznictwo natomiast stanowi, że "posiadanie" lokalu należy rozumieć w sposób ukształtowany ogólnymi przepisami prawa cywilnego, właściwego do określania znaczenia instytucji prawnorzeczowych. Komendant wskazał, że zgodnie z art. 336 Kodeksu cywilnego posiadaczem rzeczy jest zarówno ten kto nią faktycznie włada, jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadanie zależne np. użyczenie).
Zdaniem organu, biorąc pod uwagę, że Strona jest posiadaczem samoistnym lokalu to w rozumieniu art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji oraz w § 1 ust. 1 ww. rozporządzenia, nie spełnia przesłanki warunkującej uzyskanie przedmiotowego świadczenia. Organ stwierdził, że dobrowolne zawarcie umowy cywilnoprawnej i przekazanie najemcy lokalu w Ś. przy ul. [...]/5, którego Skarżąca wraz z mężem pozostają właścicielami nie uprawnia zainteresowanej do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant podkreślił, że strona będąc posiadaczem samoistnym lokalu ma możliwość wypowiedzenia umowy najmu okazjonalnego i zajęcia lokalu w miejscowości pobliskiej miejscu pełnienia służby.
W związku z powyższym, w ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie odmówił skarżącej przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego z uwagi na posiadanie lokalu mieszkalnego w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby.
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem złożono skargę do sądu. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:
- - art. 6 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a.") w związku z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej wskutek odmowy wydania przez organ decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, które co do zasady ma rekompensować funkcjonariuszowi ponoszone koszty dojazdu do miejsca pełnienia służby;
- - art. 88 pkt. 4 ustawy o Policji, poprzez błędną interpretację, przez organ wydający decyzję, pojęcia "miejscowości pobliskiej'’, na skutek czego doszło do pozbawienia Skarżącej prawa do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego,
- - art. 89 ustawy o Policji, poprzez błędną interpretację, przez organ wydający decyzję, pojęcia "posiadania", na skutek czego doszło do pozbawienia Skarżącej prawa do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego;
- - art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, poprzez błędne przyjęcie przez organ wydający decyzję, zaistnienia przesłanki wyszczególnionej w przepisie, na skutek czego doszło do pozbawienia Skarżącej prawa do otrzymywania równoważnika za brak lokalu mieszkalnego.
W związku z tymi zarzutami Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta Powiatowego Policji w C. z dnia [...] r. oraz o naliczenie i wypłatę równoważnika za brak lokalu mieszkalnego od daty złożenia raportu.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2023r. poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową.
Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane w skardze.
Przede wszystkim zgodzić należy się z organami rozpoznającymi sprawę, według których równoważnik za brak lokalu mieszkalnego ma charakter zastępczy wobec określonego w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji prawa policjanta w służbie stałej do lokalu mieszkaniowego, odpowiadającego przysługującym tym funkcjonariuszom normom zaludnienia. Dobitnie wykazał to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 21 kwietnia 2008r. (sygn. akt I OPS 3/08 opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) dowodząc, że z określonym we wspomnianym przepisie prawem do lokalu wiążą się przewidziane w ustawie resortowe sposoby zaspokajania potrzeb mieszkaniowych funkcjonariuszy Policji, w szczególności: przydział lokalu mieszkalnego (art. 88 ust. 1 w zw. z art. 89 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji), prawo do równoważnika pieniężnego (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji) i prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji).
Ustawodawca wskazał zatem, że realizacja prawa do lokalu mieszkalnego może nastąpić dwojako, a mianowicie albo przez wydanie decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego (w miejscowości, w której policjant stale pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej), albo przez przyznanie określonych w ustawie świadczeń pieniężnych. Prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero, gdy przydziału takiego nie dokonano i policjant nie posiada lokalu, policjantowi w służbie stałej przysługuje świadczenie pieniężne, w szczególności pomoc finansowa - art. 94 ust. 1 ustawy o Policji oraz równoważnik pieniężny z tytułu braku lokalu mieszkalnego - art. 92 ust. 1 ustawy o Policji. Nie ulega więc wątpliwości, że na wypadek niemożności przydziału odpowiedniego lokalu mieszkalnego wśród możliwych do uzyskania przez policjanta świadczeń pieniężnych ustawodawca wymienił prawo do równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu.
Takie rozumienie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wynika z istoty prawa policjanta do lokalu mieszkalnego, co oznacza, że równoważnik pieniężny ma charakter kompensacyjny i jest surogatem zasadniczego uprawnienia policjanta, którym jest prawo do otrzymania lokalu mieszkalnego w naturze, jeżeli policjant nie posiada lokalu. Bliższe przyjrzenie się specyfice prawa policjanta do lokalu mieszkalnego prowadzi tym samym do wniosku, że prawo do równoważnika pieniężnego, o jakim mowa w art. 92 ust. 1 ustawy, jest zastępczą i tymczasową formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego przewidzianego w art. 88 ustawy, jeżeli policjant nie posiada lokalu w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej.
Sąd podkreślił jednocześnie, że uprawnienie policjanta do otrzymania lokalu nie ma charakteru bezwzględnego. Jest ono powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych policjanta w zakresie posiadania lokalu w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W konsekwencji należy przyjąć, że funkcjonariuszowi nie przyznaje się równoważnika pieniężnego z tytułu braku lokalu mieszkalnego, jeżeli nie przysługuje mu prawo do uzyskania przydziału lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej z uwagi na wystąpienie jednej z przesłanek negatywnych przewidzianych w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji. Taką negatywną przesłankę stanowi m.in. posiadanie przez policjanta lub jego małżonka, w miejscowości pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo domu jednorodzinnego lub domu mieszkalno-pensjonatowego (art. 95 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o Policji).
Nie można więc przydzielić policjantowi lokalu mieszkalnego, jeżeli posiada lokal mieszkalny, odpowiadający przysługującej mu powierzchni mieszkalnej (wyrok NSA z 18 października 2012 r., sygn. akt I OSK 53/12, dostępny w CBOSA). Takie jak przedstawione wyżej rozumienie prawa policjanta do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zostało przyjęte w przepisach rozporządzenia wykonawczego. Według bowiem przepisu § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100, poz. 918 ze zm.), równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy o Policji nie posiadają lokalu mieszkalnego przydzielonego na podstawie decyzji administracyjnej.
Z treści tego przepisu wynika wyraźnie, że przydzielenie policjantowi mieszkania, w drodze decyzji administracyjnej (art. 97 ust. 5 ustawy o Policji), wyłącza uprawnienie do otrzymania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...]. Skarżąca zwróciła się do Komendanta Powiatowego Policji w C. o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od [...]. W złożonym oświadczeniu Strona podała, że zamieszkuje w [...] (miejscowości niepobliskiej) w domu będącym współwłasnością małżeńską. Jednocześnie Skarżąca oświadczyła, że posiada lokal mieszkalny w Ś. przy ul. [...]/5 w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby, który wynajmuje lokatorowi na podstawie umowy najmu okazjonalnego. Powyższe okoliczności faktyczne nie są sporne między stronami. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do zdefiniowania pojęcia "posiadania" o którym mowa w przepisie art. 92 ust. 1 ustawy o Policji.
Zgodzić się należy ze Skarżącą że pojęcie to nie zostało zdefiniowane w ustawie o Policji. Zgodnie z jednolitą w tej kwestii linią orzeczniczą sądów administracyjnych pojęcie to należy interpretować na gruncie prawa cywilnego, właściwego dla określenia znaczenia instytucji prawnorzeczowej (por. Wyrok NSA z dnia 17 marca 2021 roku, sygn. akt III OSK 150/21, LEX 3280106). Niemniej, w ocenie Sądu, dokonana przez Skarżącą analiza przepisu art. 336 k.c. prowadząca do wniosku, iż utraciła ona władztwo nad lokalem mieszkalnym położonym w miejscowości Ś. przy ul. [...]/5 na skutek zawarcia umowy najmu, jest całkowicie chybiona. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w oparciu o ww. przepis wyróżnia się dwa rodzaje posiadania. Posiadanie samoistne, gdy osoba faktycznie włada rzeczą jak właściciel oraz posiadanie zależne, gdy osoba włada rzeczą jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą.
Posiadanie samoistne nieruchomości polega na faktycznym wykonywaniu w stosunku do niej wszelkich uprawnień, które składają się na treść prawa własności, a zatem, co do zasady, przynależą właścicielowi (art. 336 k.c.). Oznacza to, że ten, kto jest posiadaczem samoistnym rzeczy powinien być przez otoczenie postrzegany jako jej właściciel. Dla samoistnego posiadania rzeczy konieczne jest zatem sprawowane nad nią faktycznego władztwa (corpus) oraz zamiar władania nią dla siebie (cum animo rem sibi habendi). Posiadacz zależny natomiast włada rzeczą w zakresie innego prawa niż własność, dlatego czynnik woli (animus) stanowi kryterium, które pozwala odróżnić posiadanie samoistne od posiadania zależnego. Przy czym stwierdzenie, czy określona osoba jest posiadaczem nieruchomości i przypisanie temu posiadaniu cech świadczących o jego samoistnym lub zależnym charakterze oraz o dobrej lub w złej wierze posiadacza wynika z ustalonych okoliczności faktycznych danej sprawy.
Okoliczności te pozwalają stwierdzić, czy określona osoba wykonywała w stosunku do nieruchomości czynności faktyczne wskazujące na samodzielny, rzeczywisty, niezależny od woli innej osoby stan władztwa nad nią i czy jej dyspozycje przedmiotem władania odpowiadały dyspozycjom właściciela. (...) Właściciel nie musi wykazywać się żadną aktywnością wobec swojej rzeczy, żeby zachować prawo własności do niej (...) (zob. Postanowienie SN z dnia 18 października 2013 roku, sygn. akt III CSK 12/13, LEX 1413547). Władztwo może mieć charakter prawny np. władza właściciela nad rzeczą albo faktyczny np. posiadanie rzeczy. W rezultacie z treści omawianego przepisu wynika, że jeżeli właściciel oddaje nieruchomość innej osobie w oparciu o umowę najmu, to nadal pozostaje właścicielem, zaś posiadaczem zależnym staje się najemca. Zatem argumentację Strony w zakresie błędnej interpretacji przez organ pojęcia "posiadanie" Sąd uznał za bezpodstawną.
W tym miejscu podkreślić należy, że w orzecznictwie wyrażany jest pogląd, który Sąd w obecnym składzie w pełni akceptuje, w myśl którego wykładnia celowościowa przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji prowadzi do wniosku, że policjant (członek rodziny) będący właścicielem domu jednorodzinnego, przy usprawiedliwionej niemożności zamieszkania w nim nie powinien być pozbawiony prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (wyrok WSA z dnia 7 października 2009r. sygn. akt III SA/Łd 292/09). Nie można bowiem dokonywać jedynie gramatycznej wykładni przepisu, a szczególności słowa "posiadanie" albowiem może być wiele takich sytuacji, kiedy funkcjonariusz jest prawnym posiadaczem (samoistnym w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego – art. 336 i 337 k.c.) lokalu, natomiast nie ma możliwości zamieszkania w nim (wyrok WSA z dnia 25 marca 2009r. sygn. akt II SA/Wa 1607/08). Odnosząc powyższe uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy wskazać należy, że zdaniem Sądu, co do zasady wynajem mieszkania nie stanowi przeszkody, która uniemożliwia funkcjonariuszowi będącym prawnym posiadaczem lokalu zamieszkanie w nim chyba że co innego wynika z postanowień umowy najmu.
W aktach sprawy znajduje się kserokopia umowy najmu okazjonalnego zawartej w dniu [...]. pomiędzy A. L. a I. W., której przedmiotem jest lokal mieszkalny przy ul. [...]/5 w Ś.. Zgodnie z § 5 ust. 2 każda ze stron może wypowiedzieć umowę z zachowaniem 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia ze skutkiem na koniec miesiąca kalendarzowego (k. 16-17 akt admin.). Zatem Skarżąca nie miała realnej możliwości zamieszkania w mieszkaniu w Ś. jedynie w terminie 1 miesiąca od dnia dokonania wypowiedzenia tj. w okresie upływu terminu wypowiedzenia wynikającego z postanowień umowy najmu.
Konkludując powyższe rozważania wskazać należy, że organ prawidłowo zinterpretował pojęcie "posiadania" zawarte w art. 95 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji (a nie jak wskazano w skardze w art. 89), ale błędnie ocenił stan faktyczny sprawy uznając, że Strona mogła faktycznie korzystać z lokalu w Ś. od dnia złożenia oświadczenia mieszkaniowego. Miesięczny termin wypowiedzenia umowy najmu jest bowiem okresem w którym Skarżąca z przyczyn obiektywnych nie mogła korzystać z lokalu przy ul. [...] w Ś., zatem za okres ten Stronie przysługiwało prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organy powinny były tę okoliczność uwzględnić przy wydawaniu rozstrzygnięć w sprawie, zaś jej pominięcie stanowi naruszenie art. 77 § 1 art. 80 k.p.a. i w konsekwencji narusza też art. 92 ust. 1 ustawy o Policji.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 88 ust. 4 ustawy o Policji przez błędną interpretację pojęcia "miejscowości pobliskiej", wyjaśnić należy, że w obliczu zgodności stanowiska organów obu instancji oraz Skarżącej w przedmiocie stwierdzenia, że miejscowość S. nie jest miejscowością pobliską względem obecnego miejsca pełnienia służby policjantki, zarzut ten Sąd uznał za bezzasadny. W ocenie Sądu nie doszło również do naruszenia art. 6, art. 8 k.p.a. i art. 32 ust. 1 Konstytucji.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komendanta Powiatowego policji w C. z dnia [...]. O kosztach nie orzeczono albowiem Strona była zwolniona z wpisu a nie wskazała jakie inne koszty postępowania poniosła.