Uzasadnienie
W dniu 17 marca 2005 r. Z. D. złożył skargę na orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (RWKL) w B. z dnia [...]2005r., nr [...] utrzymującej w mocy orzeczenie Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (TWKL) w K. z dnia [...]2004r., nr [...] którym to orzeczeniem ustalono zdolność skarżącego do zawodowej służby wojskowej przy kategorii zdrowia "Z". Skarżący wniósł o uchylenie orzeczenia RWKL jako naruszającego prawo oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że jego stan zdrowia od czasu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej w 1998r., do dnia dzisiejszego nie uległ poprawie, wręcz przeciwnie doszło do jego znacznego pogorszenia. Zarzuca także błędną kwalifikację jednostek chorobowych oraz rozbieżności w tym zakresie pomiędzy orzeczeniem RWKL a TWKL. Podkreślił ponadto, że orzeczeniami stosowanych komisji z 1997r. i z 2000r. został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej.
W odpowiedzi na skargę RWKL w B. wniosło o jej odrzucenie, wskazując iż zaskarżone orzeczenie nie kończy postępowania, a jedynie służy Dyrektorowi Wojskowego Biura Emerytalnego do wydania ostatecznej decyzji ustalającej prawo do świadczeń rentowych, która to decyzja podlega zaskarżeniu do Sądu Okręgowego Wydziału Ubezpieczeń Społecznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 21 ustawy z dnia 10.12.1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (tekst jedn.: Dz. U. z 2004 r., Nr 8, poz.
66) o inwalidztwie żołnierza i związku tego inwalidztwa ze służbą wojskową orzekają wojskowe komisje lekarskie. Od orzeczenia komisji lekarskiej przysługuje zainteresowanemu oraz organowi emerytalnemu odwołanie do komisji lekarskiej wyższego stopnia, w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia.
Stosowanie do przepisów rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10.05.2005r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej... (Dz. U. Nr 133, poz.1422), terenowe wojskowe komisje lekarskie orzekają o zdolności do zawodowej służby wojskowej, a rejonowe komisje lekarskie rozpatrują odwołania od ich orzeczeń (§ 3 pkt 1a, § 4 pkt 1). Minister Obrony Narodowej oraz przewodniczący Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W., mogą w trybie nadzoru uchylić każde orzeczenie Wojskowej Komisji Lekarskiej sprzeczne z prawem lub wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych (§35 ust.1).
Jeżeli, tak jak w niniejszej sprawie do tego nie doszło, to orzeczenie rejonowej wojskowej komisji lekarskiej stanowi podstawę do wydania przez wojskowy organ emerytalny decyzji w przedmiocie prawa do renty inwalidzkiej, od której, zgodnie z przepisem art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 10.12.1993r. cytowanej na wstępie rozważań, przysługuje zainteresowanemu odwołanie do właściwego sądu, według zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania cywilnego.
Wobec tego, że zgodnie z przepisem art. 476 § 2 pkt 2 kpc, sprawa w której wniesiono odwołanie od decyzji organu rentowego dotyczącej prawa do renty jest sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych, sądem właściwym dla rozpatrzenia tego odwołania będzie Sąd Okręgowy, w którego okręgu ma siedzibę wojskowy organ emerytalny (art. 461 § 21 kpc w zw. z art. 4778 § 1 kpc).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że od orzeczenia rejonowej wojskowej komisji lekarskiej dotyczącego ustalenia inwalidztwa u żołnierza zawodowego nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i dlatego orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz 1270; z późn. zm.), jak w sentencji postanowienia.