Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] nr [...], po rozpoznaniu odwołania M. C., utrzymało w mocy decyzję Z-cy Kierownika Rejonowego Ośrodka Pomocy Społecznej [...] w B. z dnia [...].nr [...] w sprawie przyznania świadczenia z pomocy społecznej w formie zasiłku celowego.
W podstawie prawnej decyzji powołano m.in. przepisy art. 32 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 2 i art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998 r. Nr 64, poz. 414 ze zm.).
W uzasadnieniu decyzji wskazano na cele pomocy społecznej określone w ustawie. Wskazano, że pomoc społeczna nie musi być przyznana w każdej sytuacji materialnej czy życiowej. Zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej potrzeby osoby i rodziny powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Przyznano, że sytuacja skarżącego jest trudna i przyznanie pomocy należy uznać za zasadne. Skarżący domaga się przyznania pomocy w kwocie 2755,67 zł. Środki pozostające w dyspozycji organu pomocy społecznej są skromne i trzeba je rozdzielać w sposób racjonalny i sprawiedliwy. Ustawa o pomocy społecznej w art. 32 ust. 1 stanowi, że zasiłek celowy z pomocy społecznej może być przyznany na zaspokojenie "niezbędnych" potrzeb. Konieczność spłacenia długu, w świetle ustawy o pomocy społecznej, nie jest niezbędną potrzebą bytową uzasadniającą udzielenie zasiłku z pomocy społecznej.
W skardze na powyższą decyzję M. C. wniósł o przyznanie zasiłku celowego w odpowiedniej wysokości, na opłatę za energię elektryczną w wysokości co najmniej 500 zł.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że kryterium dochodowe jego rodziny jest spełnione. Brak udzielenia pomocy systemowej i systematycznej spowodował zadłużenie w opłatach za wszelkie media. Organy pomocy społecznej "symulowały" udzielanie pomocy przyznając zasiłki stałe wyrównawcze w niewielkiej wysokości. Organy te odebrały także rentę socjalną za syna za maj i czerwiec 2003 r. oraz wrzesień 2003. Na skutek braku pomocy mogą znaleźć się w każdej chwili bez ogrzewania, bez prądu i bez wody. Wskazana kwota 2.755,47 jest kwotą łączną za wszystkie media. Kwota ta powstała wskutek braku przyznania zasiłku stałego (ponad 400 zł) z tytułu opieki nad niepełnosprawnym synem dla jego żony L. C. Skarżący wskazuje, że oczekuje pomocy w postaci zasiłku stałego, płatnego co miesiąc, w kwocie obowiązującej (ponad 400 zł) na ręce jego żony L. C., z tytułu opieki nad niepełnosprawnym w stopniu znacznym synem.
Dług powstał na skutek nieudzielania pomocy i dlatego nie przemawia do niego stwierdzenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że konieczność spłacenia długu nie mieści się w celach pomocy społecznej. Decyzja SKO jest niezgodna z prawem z uwagi na niezgodność z zasadami współżycia społecznego, zdrowego rozsądku i logiki. Nadto złamano Konstytucję RP, w co najmniej jej art. 67 pkt 1 i 2, art. 69 i art. 71 pkt 1.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga nie jest zasadna.
Sądy administracyjne nie zajmują się przydzielaniem świadczeń z pomocy społecznej, stąd prośba skarżącego o przydzielenie zasiłku celowego nie może być spełniona. Sądy administracyjne kontrolują legalność działania organów administracji publicznej, nie zajmują się natomiast kwestią celowości.
Dokonując pod tym kątem oceny zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że nie narusza ona prawa.
Zgodnie z art. 2 ust. 4 ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 414 z 998 r.) potrzeby osoby i rodziny korzystającej z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Z kolei będący podstawą prawną decyzji przepis art. 32 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej przewiduje, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej. Przyznanie zasiłku celowego ma charakter uznaniowy. O wysokości tego zasiłku nie mogą decydować żądania skarżącego, ale cele pomocy społecznej i możliwości organu pomocy społecznej. Słusznie SKO stwierdziło, że skromne środki finansowe należy rozdzielać w sposób racjonalny i sprawiedliwy.
Sąd nie stwierdził, aby przekroczone były granice uznania i tym samym skargę, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), należało oddalić.
M. Linska- Wawrzon W. Czerwiński A. Klotz